Gertrud Jetten - Manege de Zonnehoeve

''Wat is dit nou?'' zei Carolien en fronste haar voorhoofd. Ze had net de brievenbus geleegd die onder een van de hoge eiken stond. In haar handen hield ze een grote envelop.

Carolien maakte de envelop open en las half hardop de tekst. Namens het Lewitzerstamboek nodigen we u uit voor… Springdemonstratie met Santos… Vergoeding van reis- en verblijfkosten…
Toen ze opkeek lachte ze. ''Je bent uitgenodigd voor een springdemonstratie met je vader, Rakki. In Duitsland! Ze hebben vast gehoord dat je Gelders kampioen bent geworden.''
Carolien grabbelde in haar jaszak en haalde haar telefoon eruit. ''Ik ga meteen Sanne bellen,'' mompelde ze.
Ze pakte haar mobiel uit haar jaszak en drukte het nummer in.
''Hoor je dat?'' vroeg Rakki met glinsterende ogen aan Romario. ''Ik ga naar mijn vader toe!''
Hij was zo opgewonden dat hij het antwoord niet eens afwachtte. Als een raket ging hij er vandoor; hij scheurde rondjes in de paddock, verdween met een rotvaart de bosjes in en rende weer terug.
''Nou Rakki, dat gaat goed,'' grinnikte Carolien. ''Je moest eens weten wat we gaan doen!''
''Maar ik weet het al,'' riep Rakki. ''We gaan naar Duitsland, naar mijn vader! Joepie!''

De dagen erna kon Rakki aan niets anders denken. Hij zou zijn vader zien, hij zou zijn vader zien, hij zou zijn vader zien!
Hij was zo opgewonden dat zelfs Jacco er genoeg van kreeg, maar dat maakte Rakki niets uit. Dit was de belangrijkste gebeurtenis in zijn hele leven!
Tijdens de lessen lette hij niet op, en hij sprong zelfs een hindernis omver.
Sanne snapte er niets van.
Rakki had geen idee wanneer ze precies zouden gaan. Daarom stond hij vaak bij het hek van de uitloop, zodat hij Carolien en Sanne goed af kon luisteren. Op een dag werd zijn nieuwsgierigheid beloond: hij hoorde Sanne tegen Carolien zeggen dat ze vanavond in de kantine mocht blijven slapen, zodat ze de volgende dag vroeg konden vertrekken.
Vanaf dat moment was Rakki niet meer te houden. Die nacht sliep hij nauwelijks en de volgende ochtend liep hij al vroeg naar het hek van de wei. Het was net licht geworden: de zon kwam aarzelend omhoog over de bosjes en op het gras lag dauw.
Na wat een eeuwigheid leek, hoorde hij de deur van de kantine opengaan. Even later zag hij Sanne. Ze gaapte uitgebreid. Rakki zag aan haar manier van lopen dat ze nog half sliep.  
Rakki liep samen met Sanne de wei uit. In de bosjes begon hij vaart te maken, en toen ze in de uitloop waren, sleurde hij Sanne zowat mee.
''Doe eens rustig aan,'' hijgde ze, en trok aan het touw.
Rakki deed net alsof hij doof was.
Op het erf stond de auto met de trailer al klaar. Sanne legde Rakki een deken op en deed hem transportbeschermers aan. Rakki liep vlot achter haar aan de trailer in.
''We zijn een hele tijd onderweg, Rakki,'' zei Sanne. ''Ik heb je hooinet lekker vol gedaan, zodat je in elk geval wat te eten hebt!'' Ze gaf hem nog een aai over zijn voorhoofd en liep de klep af.
Even later begon de trailer te rijden. Rakki nam een plukje hooi en keek al kauwend naar buiten. Zijn hart ging als een gek tekeer. Straks zou hij zijn vader zien! Jarenlang had hij geen idee gehad wie zijn vader was, maar had hij wel eindeloos over hem gefantaseerd. En naar hem verlangd.
Maar nu het bijna zover was, begon hij te twijfelen. Zou zijn vader wel aardig tegen hem zijn? Zou hij eigenlijk wel interesse in hem hebben? En zou hij zich Rakki''s moeder nog kunnen herinneren? Misschien was hij wel vreselijk!
Rakki stopte met kauwen. Stel je voor! Hij slikte zenuwachtig. Hij had de afgelopen jaren zoveel over zijn vader gefantaseerd dat het eigenlijk alleen maar tegen kon vallen. Onrustig bewoog hij heen en weer.
Plotseling gingen ze langzamer en de trailer gleed een bocht in en weer uit. Rakki zag een geel bord in de berm, met daarop een onbekende plaatsnaam. Daarna gingen ze weer naar rechts, een provinciale weg op.
Een paar kilometer verderop stond een groot bord met daarop een bonte pony. Rakki zag nog net de woorden Lewitzer en Gestüt Lindenhof staan.
Tien minuten later reden ze langs een groot weiland, omzoomd door grote bomen. In het weiland graasden tientallen bonte pony''s. Rakki kon zijn ogen er niet vanaf houden. Dit waren vast allemaal Lewitzer pony''s. Misschien waren ze wel familie!
Hij hinnikte hard. Een zwartbonte pony tilde zijn hoofd op en hinnikte terug.
De auto sloeg rechtsaf en reed over een oprijlaan. De bomen die naast de weg stonden, waren versierd met vrolijk gekleurde vlaggetjes. In het linkerweiland liep een bonte hengst. Rakki''s hart stond bijna stil. Zou dat Santos zijn? Zijn vader?
Hij keek nog eens goed. Nee, het was hem niet. Deze pony had meer gekleurde vlekken. Zijn vader zag er precies zo uit als hij: hij had een wit lichaam, een groot bruin hoofd met een brede bles en pluizige manen.
Inmiddels reed de trailer een grote parkeerplaats op, vol met andere auto''s, trailers en vrachtwagens. Overal stonden en liepen bonte pony''s. Vosbonte, bruinbonte, zwartbonte en zelfs een palominobonte.
Eindelijk stopte Carolien''s auto. Even later ging de klep omlaag.
''Dag Rakkipakki,'' zei Sanne vrolijk. ''We zijn er!'' Ze maakte hem los en liet hem langzaam achteruit de trailer uit lopen.
Rakki knipperde met zijn ogen tegen het felle licht.
Sanne aaide hem geruststellend over zijn hals en leidde hem naar de zijkant van de trailer. Daar bond ze hem vast.
''Ik zal ons even gaan melden,'' zei Carolien. ''Blijf jij hier bij Rakki?''
Sanne knikte.
Rakki keek zijn ogen uit. Overal zag hij bonte pony''s, en allemaal leken ze op hem. En hij op hun! Hier was niemand die raar naar hem keek of flauwe grapjes maakte over zijn uiterlijk.
''Goedemorgen,'' zei de pony die bij de trailer naast hem stond.  ''Welkom hier. Ik ben Prinsessa vom Lindenhof, en jij?''
''Eh, Rakki,'' antwoordde Rakki. ''Gewoon Rakki.''
Even voelde hij zich weer de pony zonder papieren die overal opviel en waar de andere pony''s om lachten. Maar toen bedacht hij weer dat hij een echte Lewitzer pony was, net als zijn buurvrouw. En dat hij hier helemaal niet opviel!
Hij glimlachte naar haar. ''Ik kom een springdemonstratie geven, samen met mijn vader, Santos.''
Het gezicht van de andere pony lichtte helemaal op. ''O ja, Santos,'' zei ze dromerig. ''Dat is die waanzinnig aantrekkelijke hengst met dat bruine hoofd, toch? Ja, ik kan zien dat je een zoon van hem bent. Je lijkt erg op hem!''
Rakki zwol van trots.
''De demonstratie is pas vanmiddag,'' zei Carolien plotseling tegen Sanne. ''Maar we gaan zo meteen alvast even kennis maken met de eigenaren van Santos.''
''O wat leuk!'' riep Sanne enthousiast. ''Ik verheug me er al helemaal op om Santos eindelijk te zien!''
Rakki verheugde zich er helemaal niet meer op. Hij was er inmiddels van overtuigd dat het een ramp zou worden. Misschien zou zijn vader naar hem kijken en zijn blik afwenden. Of hij zou helemaal niet naar hem kijken. Rakki slikte. Zijn buik deed pijn en hij voelde zich een beetje misselijk.
Sanne borstelde hem, zadelde hem op en reed met hem naar het losrijterrein. Carolien liep naast hen.
Rakki had het gevoel alsof zijn benen het niet goed deden. Overal zocht hij naar een witte pony met een bruin hoofd en een wit lichaam, maar hij zag er geen een die op zijn vader leek.
Nadat Sanne hem een kwartiertje had laten stappen en draven, liet ze hem over een paar hindernissen springen. Op slag was Rakki alles vergeten. Hij ging er zo in op dat hij alles  vergat, totdat hij applaus hoorde.
Aan de rand van het losrijterrein stond een pony die er net zo uitzag als hij: wit lichaam, groot bruin hoofd en pluizige manen. Dat moest zijn vader zijn! Naast hem stond een groepje mensen. Ze klapten en zwaaiden naar Carolien en Sanne.
Rakki bleef stokstijf staan. Hij durfde niet meer.
''Toe maar Rakki,'' zei Sanne.
Voetje voor voetje liep Rakki naar zijn vader toe.
''Hoi pap,'' zei hij een beetje verlegen.
''Dag eh…,'' bromde Santos. ''Hoe heet je ook al weer?''
''Rakki,'' antwoordde Rakki.
''O ja.''
Santos draaide zijn hoofd en keek vol verlangen naar een prachtige merrie. ''Hallo schoonheid!'' riep hij.
De merrie keurde hem geen blik waardig en liep verder.
Rakki wilde het liefst door de grond zakken. Zie je wel dat zijn vader geen interesse in hem had?
Hij schraapte zijn keel. ''Eh, ken je mijn moeder nog? Roswitha heette ze.''
Santos richtte zijn blik weer op Rakki.
''Roswitha…'' zei hij nadenkend. ''Nou, eerlijk gezegd heb ik geen idee. Hoe zag ze eruit?''
''Een bruine New Forest pony,'' antwoordde Rakki nauwelijks verstaanbaar. ''Ongeveer 1.40m hoog, met een klein kolletje.'' Hij liet zijn hoofd een beetje zakken. Kon hij zich maar onzichtbaar maken!
Santos knikte. ''Roswitha, Roswitha…'' mompelde hij. Toen klaarde zijn gezicht op. ''Ja, ik weet het nog! Een hele mooie merrie was dat.''
Hij keek onderzoekend naar Rakki. ''En jij bent onze zoon.''
Rakki knikte. Zijn knieën knikten en zijn hart ging tekeer alsof hij net een zwaar springparcours had gesprongen.
''Ik kan wel zien dat jij van mij bent,'' zei Santos toen vriendelijk. ''Je hebt precies mijn bonte kleur. En je springtalent komt ook van mij! Maar je hebt de lieve ogen van je moeder.''
Rakki knikte. Er zat iets raars in zijn keel, waardoor hij niet meer kon praten. Hij had zich voor niets zorgen gemaakt! Voorzichtig gaf hij met zijn neus een duwtje tegen de neus van zijn vader.
Santos gaf hem een duwtje terug. ''Kijk,'' zei hij, en wees naar een bruinbonte pony die net over een hindernis zweefde. ''Dat is je halfbroer, Saturnus. En die zwartbonte merrie daar achter is Fee; een halfzusje van je. Ze is pas net onder het zadel, maar springen dat ze kan!''
Rakki werd helemaal warm van binnen. Hij had niet alleen zijn vader gevonden, maar ook nog een broer en een zus! Hij zuchtte diep van geluk.
Naast hem kletsten Sanne en Carolien met de eigenaren van Santos. Ze hadden het erover hoeveel ze op elkaar leken, en hoe goed Rakki kon springen.
Rakki keek naar zijn vader. Het was net alsof hij in een plas water zichzelf zag. Zelfs zijn grote hoeven had hij van hem.
''Kom, we gaan weer,'' hoorde hij Carolien zeggen. ''Tot vanmiddag!''
Rakki liep samen met Sanne en Carolien terug naar de trailer. Toen ze halverwege het losrijterrein waren, keek hij om.
Santos stond nog steeds naar hem te kijken. Hij hinnikte.
Rakki hinnikte terug. ''Tot straks!'' riep hij er achteraan.
Toen liep hij samen met Carolien en Sanne naar de trailer toe. Een beetje wankelend, alsof hij droomde.
Maar hij droomde niet, dacht hij met een gelukzalige glimlach. Dit was hélemaal echt.

Wil je meer weten over Lewitzerpony''s? Kijk dan eens op: www.gestuet-lindenhof.de De site is in het Duits, maar je kunt in elk geval veel leuke plaatjes bekijken.

 

boekomslag-C48.png