Wil je iets vragen of vertellen over de boeken, stuur dan een mail naar: info@gertrudjetten.nl

In dit Dagboek schrijf ik regelmatig over mijn boeken, dingen die ik beleef en mijn pony. Voor leuke foto's en berichten kun je ook mijn facebookpagina bekijken.

snelle pony

2 december 2017 - Snelle Kareltje

Vandaag is Kareltje naar China vertrokken. Kareltje is de hoofdpersoon van 'De snelle pony' dat in maart 2018 uitkomt. Kareltje is vertrokken met de computer en komt aan met de boot...

 

Ingewikkeld? Valt wel mee. Mijn tekst en de tekeningen van Ina zijn bij uitgeverij Kluitman samen gebracht tot een geheel. Marieke Brakkee zorgt ervoor dat alles klopt en dat het er mooi uitziet. Dat doet ze op de computer. Via de mail gaat het naar China. Daar wordt het dan gedrukt.

Als ze klaar zijn, gaan er 5000 snelle pony's met de boot naar Nederland. Dat gaat niet zo heel snel trouwens: de boot doet er minstens drie maanden over.

Als de boeken klaar zijn, worden er alvast een paar exemplaren met het vliegtuig gestuurd. Die heten 'vooruit exemplaren'. Als ik geluk heb, krijg ik er een.

Maar eigenlijk zijn ze voor de mensen van Kltuitman. Die kunnen de boeken laten zien aan boekwinkels, zodat zij Kareltje willen gaan verkopen.

Ook al weet ik hoe 'De snelle pony' eruit gaat zien, toch is het in het echt weer anders. Ik verheug me er al op!

28 november 2017 - Een nieuw idee

Ik was het boek voor Sunna al gaan schrijven zodat ik alle tijd zou hebben om een nieuwe roman te schrijven voor oudere kinderen en volwassenen. Ik was er al een tijdje mee bezig en had er echt zin in.

Had ja.

Want toen Sunna af was, wilde ik liever een heel ander boek schrijven. Een gek, spannend, grappig en vrolijk boek waarin rare dingen gebeuren. 

Afgelopen zondag had ik opeens een geweldig idee! Maandag heb ik het voorgesteld aan Annemarie, mijn redacteur bij Kluitman. Zij was meteen enthousiast en Mariska (de uitgever) ook.

Sindsdien ben ik hard aan het werk! Soms zit ik hardop te lachen achter mijn computer.

Het boek gaat over... Nee, ik verklap niet waar het over gaat. Nog even wachten!

15 november 2017 - Sunna is bijna af

Zoals ik een tijdje geleden al schreef, ben ik bezig met een nieuwe Zonnehoeve over Sunna. Sunna is het meest eigenwijze, nieuwsgierige, dappere en slimme veulen dat er is. Maar ze is ook heel schattig en kwetsbaar.

Ik ben nu bezig met hoofstuk 8 en 9 en dat is altijd een beetje verdrietig. Verdrietig omdat het boek dan bijna af is en ik afscheid moet nemen van alle mensen en dieren waarmee ik maandenlang heb opgetrokken.

Dat wil ik helemaal niet, want Sunna is zo leuk! En zo speciaal!

Maar er is niks aan te doen, want tegelijkertijd wil ik het boek afmaken zodat Ina de tekeningen kan maken en jullie het kunnen lezen.

Dus dat is wat ik ga doen...

28 oktober 2017 - Flikka en het halster

Met Flikka gaat het heel goed! Ik geloof dat ze blij is dat de zomer weer voorbij is. Ze heeft niet gauw last van de warmte, maar wel van alle insecten! Flikka woont op een prachtige plek vlakbij het bos, maar dat betekent ook veel muggen, vliegen en dazen.

Wandelen vidnt ze nog steeds erg leuk. Helaas (helaas voor mij...) is ze een stuk frisser sinds het weer kouder is... Dat betekent dat ze af en toe steigert, rondjes rent, ontploft bij het miste of geringste, bokt, springt etc. Ook wil ze weer flink hard doorlopen. Erg vermoeiend dus... Maar wel fijn dat het zo goed met haar gaat.

Pasgeleden had ik haar halster alvast buiten opgehangen terwijl ik doorging met uitmesten. Flikka liep ernaartoe en bleef stilstaan bij het halster. Odnertussen keek ze me aan met een blik van: Kom je nou? Of: ik sta al klaar hoor! Ik moest er erg om lachen.

Gisteren was het slecht weer en twijfelde ik of ik wel op stap wilde gaan. Ik hing het halster buiten op en ging bij de paaren staan. Flikka liep naar het halster toe en probeerde haar neus erin te duwen. Dus toen ik niks anders dan haar het halster aandoen en gaan wandelen...

23 september 2017 - Worstelen met personages

Het lukte me de afgelopen weken maar niet om een goede hoofdpersoon te vinden voor mijn nieuwe roman. Dat wil zeggen: voor de paardachtige nieuwe hoofdpersoon. Het meisje is er al.

Ik had eerst in mijn hoofd dat het een New Forest pony zou zijn. Een lieve, ongecompliceerde pony met een groot hart. Maar het lastige is dat ik New Forest pony's niet zo inspirerend vind.

Dus ging ik verder zoeken en ontdekte de Fell pony. Ze waren veel mooier dan ik me herinnerde en wow, daar voelde ik wel iets bij! Ik ging naar Fell pony's kijken en kwam teleurgesteld thuis.

De pony's waren prachtig, maar ze waren niet geschikt voor een meisje van twaalf. En misschien waren ze ook wel té inspirerend. Hoe kon ik zo'n prachtige merrie dood laten gaan?!

Dus toch maar een New Forest pony. Ik zocht en zocht en vond een geschikte zwarte merrie op internet. Ook lukte het me om een mooie en passende naam te verzinnen: Ebony. Op maandag was ik nog helemaal enthousiast over het idee, maar op dinsdag vond ik het niks meer. Ik VOELDE namelijk niks bij Ebony.

Toen ik erover na ging denken, realiseerde ik me waarom ik een pony wilde kiezen die me niet veel deed. Dat was omdat ik er nu al tegenop zag om de pony dood te laten gaan...

Maar ik realiseerde me ook dat het me alleen zou lukken om er een goed boek van te maken als ik een pony zou verzinnen waar ik echt van hield. Au, dat deed pijn!

Ik heb diep gezucht en toen besloten om ervoor te gaan. Inmiddels heb ik de goede pony gevonden. Ze heet Coco en is een roodbruine NRPS pony van 12 jaar met een bles en vier witte voetjes. Coco lijkt op mijn twee lievelingsmerries Flikka en Gydja en komt daardoor heel dichtbij.

Coco is geweldig en ik houd nu al van haar. Misschien wordt ze aan het einde van het boek wel weer beter....

21 september 2017 - Nieuwe roman

Op dit moment ben ik niet alleen bezig met een nieuwe Zonnehoeve, maar ook met een nieuwe roman. Dit boek gaat weer over een heftig onderwerp, namelijk het misschien moeten laten inslapen van je paard. Gatsie!

Misschien denk je dat ik een heel zwartgallig persoon ben dat ik alweer een boek ga schrijven over iets treurigs. Nee, dat ben ik niet.

Integendeel zou ik willen zeggen! Ik vind het mooi om te schrijven over grote beslissingen, en over kinderen die klem zitten en onverwacht veel veerkracht bezitten.

Ook vind ik het belangrijk om te laten zien dat er een nieuw begin is, altijd. Want ja, dat denk ik echt.

19 september 2017 - Een veulen bij de Zonnehoeve

Ik fantaseer al jaren over een veulen bij de Zonnehoeve, maar het lukte me telkens maar niet om er een goed verhaal van te maken. Totdat ik de hoofdpersonen veranderde. In plaats van Bobby krijgt Assa een veulen. En in plaats van een lief en braaf veulen, wordt het het meest eigenwijze portret dat je ooit gezien hebt.

Maar daardoor lukt het me om een leuk verhaal te verzinnen, dat anders is dan alle andere verhalen over een veulen die ik eerst verzonnen had. Sunna is zo'n bijzonder exemplaar dat ze heel bijzondere dingen doet.

En bij een bijzonder veulen, hoort een bijzonder meisje: Bibi. Samen zetten ze de Zonnehoeve op zijn kop!

14 september 2017 - Site!

Vorige week is mijn nieuwe boek uitgekomen: Hoe niemand mij geloofde en ik bijna alles verloor. Tot nog toe zijn de reacties heel positief! Dat is heel erg fijn, want het blijft altijd een beetje spannend, zo'n nieuw boek.

Als je op de beginpagina van deze site kijkt, zie je dat het boek een eigen website heeft. Het was een heel gepuzzel, maar ik ben heel erg blij met het resultaat!

Mijn website wordt gemaakt door mijn man Coen. Dat is echt geweldig!!!

11 september 2017 - Horse Event

Afgelopen weekend was weer het Horse Event: het grootste paardenevenement van Nederland. Ik stond op zondag in de stand van dierenboekhandel Media Boek Service en heb het weer ontzettend naar mijn zin gehad.

Er waren kinderen die met me op de foto wilden, kinderen die tips wilden voor hun boekbespreking, kinderen die AL mijn boeken hadden en een meisje dat schrijfster wilde worden en een lijstje met vragen had voorbereid.

Bedankt allemaal!

25 augustus 2017 - Een film...?

Ik dacht dat het vandaag een warme en saaie dag zou worden. Het werd inderdaad heel warm, maar niet saai! Ik heb namelijk een mail gekregen van iemand die films maakt. Ze had mijn nieuwste boek in de catalogus van Kluitman zien staan en onmiddellijk gedacht: dat wil ik verfilmen!

Ik was helemaal verrast. Het lijkt me geweldig! Ik zie het zo voor me.

Maar zover is het nog lang niet. De komende weken gaat ze mijn boek lezen. Als ze het geschikt vindt, moet ze een omroep zoeken en geld 'lospeuteren'. Ondertussen moet er onderhandeld worden over geld.

En als dat allemaal gelukt is, gaat het beginnen. Duimen jullie mee?

18 augustus 2017 - SPAM!

De laatste weken wordt mijn mailbox via deze site overspoeld met spam. Spam zijn mails die je helemaal niet wilt krijgen, van mensen die je niet kent. Als je klikt op de inhoud van de mail kan het zijn dat je computer gehackt wordt en dan zijn al je bestanden weg.

Dat is een nachtmerrie voor iedereen, maar zeker als je schrijver bent. Daar gaan al je ideeën!

Op een dag had ik wel 12.000 (echt waar!) spammails en volgens degene die mijn website maakt stonden er nog 5000 mails klaar. HELP! Ik was bang dat mijn computer zou 'ontploffen'.

Daarna hebben ze het mailadres geblokkeerd. Dat was balen! Want ik vind het erg leuk dat jullie mij mailen en vragen stellen.

Gelukkig was er iets aan te doen. Coen heeft een contactformulier op de site gezet, waardoor mijn mailadres niet gehackt kan worden. Als je mij nu wilt mailen, moet je invullen dat je geen robot bent en autootjes herkennen :)

2 augustus 2017 - Fjara

Een paar dagen geleden is Fjara overleden. Fjara was een IJslandse merrie die vier jaar van mij is geweest en die ik zes jaar geleden aan mijn vriendin Louwke heb verkocht. Daar had ze een heerlijk leven met onbeperkt eten en af en toe een veulen krijgen.

Helaas werd ze een paar weken na de geboorte van haar laatste veulen Idinn ernstig ziek, zo ziek dat ze moest worden ingeslapen. Haar veulen had opeens geen moeder meer.

Louwke heeft het hele land afgezocht naar een pleegmoeder en er uiteindelijk een gevonden in België. Cora is een Franse draver die al meerdere veulens heeft opgevangen. Het gaat heel goed met de twee! Idinn dronk meteen bij Cora en accepteerde haar zonder aarzelen als zijn nieuwe moeder.

Louwke mist Fjara natuurlijk, ook al heeft ze heel veel paarden. Ze vond Fjara een heel fijn paard en een fantastische fokmerrie. Gelukkig heeft ze nog twee kinderen van haar: Dalmar en Idinn.

Assa de IJslander uit De dappere pony is geïnspireerd op Fjara. Ik voelde me ook een tijdje verdrietig. Ook al was ze niet meer van mij, Fjara had toch een speciaal plekje in mijn hart.

26 juli 2017 - Een klein wonder

Naast mij ligt een dikke stapel papier. Op de i pad staan nog zo ongeveer vijftien pagina's open over mustangs. In mijn hoofd galopperen nog steeds wilde paarden. Toch is het boek bijna af (nou ja, de eerste versie).

Het is elke keer weer een klein wonder dat uit al die aantekingen, websites, gedachten en fantasieën een samenhangend en leuk boek ontstaat. Morgen ga ik nog iets moeilijks nakijken en oplossen en daarna is het voorlopig klaar!

Dan ga ik alle papieren doorkijken of ik wat ben vergeten en daarna leg ik ze in de kast of ik gooi ze zelfs al weg. Ik sluit de pagina's op de i pad en maak mijn hoofd leeg. Ik heb me voorgenomen om voorlopig niet aan een nieuw boek te beginnen.

Dat betekent niet dat ik niks meer te doen heb! De PR voor Hoe niemand mij geloofde en ik bijna alles verloor komt op gang, dus daarvoor moet ik mensen mailen en ik moet een website maken voor het boek. Ook is het de bedoeling dat ik blogs ga schrijven voor Kluitman, ook voor dit boek.

Tussendoor ga ik af en toe wat fantaseren over nieuwe boeken, maar niet teveel. Mijn hoofd wil vakantie!

26 juli 2017 - Woorden tellen

Het deel van Droompaarden dat ik net af heb, heeft negen hoofdstukken. De andere delen van Droompaarden hebben allemaal tien hoofdstukken. Aangezien elke deel niet meer dan 22.000 woorden mag bevatten en elk hoofdstuk ongeveer even lang moet zijn, moet ik ervoor zorgen dat elk hoofstuk ongeveer 2400 woorden bevat.

Als ik daar bij vaak overheen ga (en dat gebeurt makkelijk!) heb ik op het laatst teveel woorden en dan moet ik gaan schrappen. Au!

Zojuist heb ik alle hoofdstukken achter elkaar gezet en gekeken hoeveel woorden het was. Het waren er 21.766. Hoera!

25 juli 2017 - Emma is weer thuis

De eerste versie van het manuscript is af! Ik ben nu feitjes aan het invullen en de verhaallijnen aan het controleren. Feitjes die ik moet nazoeken zijn bijvoorbeeld de naam van de hond van Nora (de instructrice van de manege), de leeftijd van Espresso, hoe vaak Emma een cadeautje heeft gekregen om mee naar huis te gaan van iemand die niet de eigenaar was van het paard van het beeldje etc.

Ook moest ik nog een naam verzinnen voor een veulen. Dat is Amigo geworden. Het is Spaans en betekent vriend. Ik heb een Spaanse naam gekozen omdat Kiger mustangs afstammen van de Spaanse paarden die meegenomen werden door de kolonisten.

Het controleren van de verhaallijnen is wat meer werk en het is ook lastiger. Ik moet nakijken of alles duidelijk is: of Emma niet opeens dingen doet die niet kloppen met wat ze al gedaan heeft. Ook moet Espresoo regelmatig terugkomen in het verhaal. En ik heb gezien dat ik de wedstrijd niet goed heb uitgelegd. En zo zijn er nog wel meer dingen.

Dus ook al staan er nu 21.766 woorden achter elkaar, het verhaal is nog niet af!

18 juli 2017 - Goed nieuws voor Emma!

Het paard van het beeldje krijgt een ernstige blessure in dit boek. Daar baalde ik erg van. Ik vond ik het zo sneu voor Emma, want hoe kan die met een gerust hart terug naar huis als ze 'haar paard' achterlaat met een onzekere toekomst?

Maar ook baalde ik ervan dat op die manier het boek niet goed wordt afgesloten. Aan het einde wil ik dat mijn lezer tevreden is. Dat het duidelijk is wat er gaat gebeuren en hoe. Dat het verhaal af is. En een paard met een onzekere toekomst hoort daar niet bij.

Gelukkig kwam ik een half uurtje geleden op het idee om eens wat dingen op te zoeken over de blessure die Star heeft. Toen bleek dat de uiterlijke kenmerken als kreupelheid en zwelling niet zoveel zeggen over de ernst van de blessure.

Pff!!! Het zou dus zomaar erg mee kunnen vallen. Maar dat verklap ik natuurlijk niet, want anders weet iedereen al hoe het afloopt...

17 juli 2017 - Een beetje vast

Het schiet lekker op met Emma! Ik ben al halverwege hoofdstuk 8.

En daar blijf ik ook nog wel even, want ik zit een beetje vast. Emma is net aangekomen bij iemand en laadt een paard uit. Dat is niet zo moeilijk zou je zeggen. Dat is ook zo. Behalve...

Behalve dat ik niet bedacht heb of die persoon een partner heeft. Kinderen. Een inwonende moeder of vader. Of ze verwelkomt wordt door iemand. Of er een hond is. En waar de andere paarden zijn. En hoe die heten.

Dus dat moet ik nu eerst eens gaan verzinnen, want zo heeft doorschrijven geen nut. Ondertussen maak ik wat te eten, poets de badkamer of ga een boodschap doen. Dat werkt namelijk het beste.

Maar eigenlijk wil ik dat helemaal niet. Eigenlijk wil ik verder schrijven, en wel nu meteen!

27 juni 2017 - Go, Emma, go!

Snel, snel, snel! Ik ben inmiddels al aan het vijfde hoofdstuk bezig van het nieuwste deel van Droompaarden. Gisteren moest ik Emma iets heel erg naars laten overkomen. Ik vond het zo akelig dat ik eerst een vriendin gebeld heb. Gelukkig weet ik dat dit nodig is zodat het verhaal juist heel goed af kan lopen, maar toch...

Nu ben ik in het hoofdstuk dat daarna komt. Ik schrijf als een gek, want ik wil graag dat Emma zich niet meer zo verdrietig en schuldig voelt. Nog even, en dan komt er een oplossing. Nog even geduld Emma! Alles komt goed. Echt waar.

16 juni 2017 - Foetsie!

Gisteren liep ik met Flikka door het dorp en bedacht ik een geweldige dialoog. Vandaag weet ik niet meer waar het over ging en voor welk boek het bedoeld was. Wat een pech!

Ik kan alleen maar hopen dat het me ooit weer te binnen schiet als ik met het boek bezig ben, want erover nadenken heeft geen zin. Wel weet ik nog precies de plek waar ik liep, hoe de zon voelde op mijn armen en de weg onder mijn voeten. Maar die woorden zijn gewoon foetsie.

13 juni 2017 - Business as usual oftewel vandaag is alles weer gewoon

Gisteren was ik in Alkmaar, vandaag zit ik weer in mijn eentje achter de computer. Want dat is wat ik het grootste deel van de tijd doe! Dan is het extra leuk om plannen te maken en mijn redacteur, uitgever en alle mensen op kantoor te zien.

13 juni 2017 - Plannen maken in Alkmaar

Gisteren was ik een dagje naar Alkmaar, naar het kantoor van de uitgeverij. Ik was daar om met de mensen van de redactie te praten over de promotie van mijn nieuwe dikke boek en om door te spreken wat ik komend jaar ga doen.

Wat een geweldige plannen hebben we verzonnen! Van het schrijven van blogs tot het geven van interviews, het maken van een boektrailer en grote boekenleggers tot het herdrukken van de populaire deurhangers. Ook hebben we overlegd over de versieringen bij de hoofdstukcijfers en naar de kleur van het omslag gekeken. Want dat ziet er op het scherm echt heel anders uit dan in het echt!

O wacht, en dan heb ik nog iets gedaan! Het contract getekend van mijn nieuwe boek. Aan de grote houten tafel op kantoor. Dat was een heel bijzonder moment!

8 juni 2017 - Nog meer mustangs...

Hoe meer ik over mustangs lees, hoe ingewikkelder het allemaal wordt. Zijn er echt teveel mustangs? Is dit de goede manier om het probleem op te lossen? Hebben de paarden die in gevangenschap leven in kralen (een soort buitenbakken) een goed leven? Is de manier waarop ze worden verzameld (met helicopters) niet veel te stressvol?

Net dacht ik: ik schrijf dat boek helemaal niet, want ik weet het niet meer. Maar vlak daarna dacht ik: het hoeft niet allemaal precies te kloppen. Mijn boek hoeft niet een weergave te zijn van de werkelijkheid.

Ook worstel ik met de inhoud. Is het paard van het beeldje 'ontembaar' of juist niet? Hoe wil ik over de mustangs schrijven? Klopt mijn plot wel? Pff...

Helaas is het pas half tien en moet ik pas over twee en een half uur paarden in de wei laten. Geen excuus dus om ermee op te houden...

5 juni 2017 - We hebben een titel!

In september komt mijn nieuwe 'dikke boek' uit. Wie dit Dagboek regelmatig leest, weet dat dat boek gaat over een meisje dat gek is op welsh pony Binkie. Helaas is zijn eigenaar een vervelende man en hij wordt steeds vervelender... Er gebeuren trouwens ook heel veel leuke dingen in dit boek! (Voordat je denkt dat dit een vervelend boek is. Alleen Erik is vervelend...).

Het was heel lastig om voor dit boek een mooie en aansprekende titel te vinden. Uiteindelijk kwamen we uit op: Hoe niemand mij geloofde en ik bijna alles verloor. Die titel lijkt op Hoe ik mijn opa vond en alles anders werd en dat vind ik heel mooi. Het is sowieso een mooie titel die heel goed weergeeft waar het om gaat.

De afgelopen weken hebben we ook een foto uitgezocht voor het omslag. Het is een prachtige foto geworden van een meisje dat in de wei rent met haar pony. Momenteel zijn we bezig met de kleur van de letters. Er is al van alles voorbij gekomen: zacht oranje, rood, paars, roze en turquoise in verschillende lettertypes. Op dit moment is de roze favoriet! Maar zolang het boek nog niet naar de drukker is, kan er nog van alles gebeuren...

1 mei 2017 - Mustangs in Amerika

Inmiddels ben ik druk bezig met me te verdiepen in de Amerikaanse Kiger mustangs. Dit wordt namelijk het nieuwe ras van het volgende deel van Droompaarden! Ook lees ik alles wat ik kan vinden over Amerikaanse mustangs in het algemeen.

Ik weet inmiddels dat er elk jaar bijna 20.000 mustangs gevangen worden uit het wild. Ze planten zich namelijk razendsnel voort en er is niet genoeg ruimte voor een eindeloze hoeveelheid wilde paarden. Van die 20.000 worden er ongeveer 2000 'geadopteerd' door mensen die mustangs leuk vinden.

De rest -jaarlijks zo'n 18.000- kan niet meer terug naar het wild. Ze blijven de rest van hun leven in gevangenschap, meestal in grote kralen ('buitenbakken') of in een weiland. Een aantal paarden wordt geslacht. Aangezien dat in Amerika niet mag, worden deze paarden duizenden kilomters ver vervoerd, vaak zonder water of voer!

Het is een groot probleem, wat veel mensen bezig houdt. Ik hoop dat de wet verandert, zodat paarden op een rustige manier geslacht kunnen worden. Vlak bij waar ze gevangen zijn. Niet omdat ik een hekel aan paarden heb, maar omdat ik om paarden geef.

25 april 2017 - Flikka is jarig!

Vandaag is Flikka 8 jaar geworden. Ze is nu al ruim twee jaar bij mij en ik ben nog steeds heel erg dol op haar. En zij op mij, geloof ik. Toen ik pas geleden een week in Marokko was, stond ze elke middag te wachten bij het hek. Ze kreeg natuurlijk extra aandacht van mijn vriendinnen, maar daar moest ze niks van hebben.

Ik schrok ervan toen ik terug kwam. Ze zag er verdrietig uit en haar ogen stonden dof. Gelukkig was ze na een dag weer haar eigen brutale, ondernemende zelf!

Ik hoop dat Flikka en ik samen oud worden. Als zij 30 is, ben ik 75. Gezellig, toch?

13 april 2017 - Kiger mustangs

BIj het opruimen van mijn computer ontdekte ik een idee voor een nieuw deel van Droompaarden dat ik helemaal vergeten was. Ik las het door en vond het eigenlijk best leuk. Toen ging ik naar het ras kijken dat bij dit idee hoort en werd nog enthousiaster.

Na een paar dagen nadenken, heb ik mijn redactrice Annemarie gemaild. We hadden immers afgesproken dat ik binnenkort het laatste deel zou schrijven en dan zou stoppen met Droompaarden. Gelukkig vond zij het ook een goed idee! Dus waarschijnlijk ga ik nog een extra deel schrijven.

Jullie zijn vast nieuwsgierig naar het paardenras dat bij dit boek hoort! Het is de Kiger Mustang uit Amerika. Dat is een kudde verwilderde paarden die eeuwenlang in een afgelegen deel van Oregon leefde. Daardoor zien ze er nog precies zo uit als de paarden die de kolonisten meenamen uit Spanje.

Prachtige paarden zijn het! En ze zijn allemaal wildkleurig: dat wil zeggen dat ze een aalstreep hebben, streepjes op hun benen, donkere benen en een donker hoofd en een lichter lichaam. Dus nu ga ik het verhaal uitwerken, veel lezen over Kiger Mustangs en een reisje naar Oregon boeken.

Dat laatste is een grapje. Maar het lijkt me geweldig!

8 april 2017 - Equiday!

Een paar dagen geleden was ik op Equiday. Dit is een heel leuk paardenevenement met demonstraties, lezingen en heel veel leuke kraampjes. In een van die kraampjes stond ik!

In de kraam van Media Boek Service om precies te zijn. Dat is een boekhandel met alleen maar boeken over dieren. Er kwamen weer heel veel leuke kinderen aan mijn stand. Twee meisjes vertelden dat ze zich al weken afvroegen waar de nieuwe Zonnhoeve over zou gaan.

Een Haflinger? Een Tinker? Een Fjord was ook leuk. En die is het! Want De superpony gaat over dikke fjord Odin. Een Haflinger had ik nog niet in gedachten, maar nu wel. Ik zie een kleine merrie voor me met een bles en grote, donkere ogen. Misschien heet ze wel Heidi.

Het volgende evenment waar ik ben is het Horse Event in september. Dan zijn ook de nieuwe Zonnehoeve omnibus uit en het volende deel van Droompaarden: Een vriend voor het leven.

3 april 2017 - Blind typen

Toen ik twaalf was heb ik een cursus gdaan om met tien vingers te kunnen typen. In die tijd had je nog ouderwetse typemachines en geen computer. Ik had er eerst helemaal geen zin in, omdat ik dacht dat ik dan secretaresse moest worden. En als ik iets niet wilde was het dat wel!

Inmiddels heb ik al bijna 40 jaar ontzettend veel plezier van die cursus. Als ik schrijf, doe ik vaak mijn ogen dicht zodat ik me helemaal kan concentreren op mijn verhaal. Een ander voordeel is dat ik met tien vingers veel sneller kunt typen dan met twee.

Maar soms gaat het té snel. Dan typ ik iets dat ik later totaal niet meer begrijp! Dan staat er bijvoorbeeld:
Ttywl mij hey, xivvhe N;sh/ Dpeiw heehy har sl fshrn mrerherd snfrtd ovey!

En dan bedoel ik eigenlijk dit:
‘Vertel mij wat,’ zuchtte Noga. ‘Sofie heeft het al dagen nergens anders over!’

Gelukkig kom ik er meestal wel uit. Meestal! Soms weet ik het echt niet meer en moet ik iets anders verzinnen.

30 maart 2017 - Met Bit naar de Efteling!

Vandaag was ik voor het paardentijdschrift Bit in de Efteling. Ik was daar om geinterviewd te worden, samen met mijn collega schrijfsters Christine Linneweever (Gouden Paarden) en Nicolle Christiaanse (De Bleshof). Er zijn wel honderd foto's van ons gemaakt in de draaimolen. Op een paard, in een slee, tussen een paard...

Ik ben heel benieuwd hoe het zal worden! Het tijdschrift komt uit in mei.

26 maart 2017 - Roofvogelworkshop

Gisteren heb ik meegedaan aan een roofvogelworkshop. Er was heel veel uitleg over de verschillende roofvogels en de training, we hebben roofvogels zien vliegen en mochten ze toen zelf op onze arm houden en ze laten vliegen.

Ik ben al jaren gefascineerd door roofvogels en dat is na deze dag alleen maar 'erger' geworden. Fantastisch om zo'n vogel te zien vliegen! Het indrukwekkendste vond ik de giervalk: een grote valk die net als een gier rond kan zweven zonder met zijn vleugels te slaan. En hard dat hij kan vliegen! Wow!

20170325150948

Ook de uilen vond ik leuk. de kerkuil met zijn witte gezicht, de kleine holenuiltjes en vooral Taiga de laplanduil. O, en dan vergeet ik helemaal de oehoe. TIjdens die workshop dacht ik natuurlijk de hele tijd aan mijn boek. Halvewege de middag dacht ik dat het belangrijkste in het boek niet door kon gaan omdat het niet klopte met wat ik zag, maar 's avonds had ik er gelukkig alweer een oplossing voor gevonden.

Ondertussen fantaseer ik lekker verder over Falke (het meisje dat de hoofdpersoon is), haar vader (ik heb nog niet besloten hoe hij gaat heten), haar moeder Swaantje en haar valk Juno.

17 maart 2017 - Kareltje

Zoals jullie misschien weten, ben ik bezig met het elfde deel van manege de Zonnehoeve. Dit boek gaat over Kareltje, de appaloosa. Het gaat goed met Kareltje! Ik betrap me erop dat ik voortdurend glimlach als ik over hem schrijf. Dat is niet zo raar, want Kareltje is een schatje. Hij is grappig, lief, leuk en aandoenlijk.

Ik ben me nu aan het voorbereiden op het schrijven van hoofdstuk vijf. Voorbereiden ja, want vanaf hier gaat het bergafwaarts met Kareltje. En dat maakt me verdrietig. Ik weet dat zijn baas ziek wordt, ik weet dat Kareltje weg moet bij de renstal en ik weet dat hij bij een vervelende familie terecht komt.

En dat moet ik allemaal gaan beschrijven. Maar nog niet vandaag. Vandaag is Kareltje nog lekker bij de Zonnehoeve en heeft er de tijd van zijn leven. En aan het einde van het boek komt alles weer goed. Echt waar!

16 maart 2017 - Odin!

Gisteren werd er een grote doos gebracht door de pakjeskoerier. De doos was gestuurd door het Centraal Boekhuis, dat is de plek waar alle boeken van Kluitman klaar liggen om verstuurd te worden. In de doos zaten tien exemplaren van De superpony, het nieuwste boek van De Zonnehoeve!

Ook al heb ik al bijna twintig boeken geschreven, toch is het elke keer weer spannend en bijzonder om een nieuw boek te zien. Klopt alles? Zijn de tekeningen net zo mooi als ik dacht? Gelukkig klopte alles en waren de tekeningen nog mooier dan op het scherm.

Ik heb De superpony op een plank gezet bij de andere delen van De Zonnehoeve. Het is een prachtig gezicht om ze samen te zien staan!

1 maart 2017 - Denken aan roofvogels

MIsschien heb ik al een keertje geschreven dat mijn volgende dikke boek over roofvogels gaat. Nou ja, het gaat eigenlijk over een meisje, waarvan de vader roofvogels traint. Falke (zo heet het meisje) heeft een hekel aan de vogels en nog meer aan wat ze eten (kuikentjes...).

Ik fantaseer regelmatig over ze. Over Falke en haar vader Hugo. Over haar moeder, die Swaantje heet. Ik bedenk dat haar vader al verliefd was op haar moeder nog voordat hij haar had gezien, omdat ze een vogelnaam heeft.

Langzaam leer ik ze kennen. Falke die boos is op haar ouders en haar ouders die boos zijn op elkaar. De vogels. De paarden, want Flake houdt meer van paarden dan van vogels. De komende maanden zal ik behoorlijk wat tijd met ze door gaan brengen. Ik heb er zin in!

29 februari 2017 - Nog meer titels!

Ik krijg regelmatig mails van kinderen. Afgelopen week kreeg ik wel een heel bijzondere mail: Minoux Kloet stuurde mij een lijstje met titels, omdat ze gelezen had dat ik dat vaak moeilijk vind. Dank je wel Minoux!

Hieronder zie je het lijstje met titels:

De enge pony.

Pony met heimwee.

De dansende pony.

De luxe pony.

De eigenwijze pony.

De eenzame pony.

Pony vermist.

Pony wordt verwend.

Pony gaat weg.

Pony op stap.

Pony naar de veearts.

Wie weet zit er wel iets bij voor een volgend deel van manege De Zonnehoeve!

14 februari 2017 - Een titel voor Kareltje

Als je vaker in dit Dagboek leest, weet je dat het vinden van een leuke titel behoorlijk lastig kan zijn. En zeker voor de boeken van manege De Zonnehoeve! Deze titels willen we kort houden en het is fijn als de titel een beetje lijkt op de andere titels.

We hebben al een stoere pony, een dappere pony, een wilde pony, een springpony, een lievelingspony, een trouwe pony en een superpony. Nu is het lastige dat veel pony's lief, dapper, stoer, wild, trouw en supergoed zijn en je kunt een titel niet twee keer gebruiken.

Dus dat is een heel gepuzzel! Behalve bij de nieuwste Zonnehoeve. Voor dit boek hebben we al een titel voordat de tekst er is. Hoe het boek gaat heten? De snelle pony. Want als er iemand snel is, is het Kareltje wel!

13 februari 2017 - Kareltje

Kareltje is de hoofdpersoon van het allerlnieuwste deel van manege De Zonnehoeve. Dit deel is zo nieuw dat het nog niet eens geschreven is! Het zit nog in mijn hoofd. En een klein beetje in mijn computer. Ik heb namelijk al wat aantekeningen gemaakt over Kareltje.

En over Nina, zijn meisje.

Kareltje is een appaloosa shetlander. Hij is ondeugend, grappig, slim en héél erg snel! Dat komt goed uit, want hij woont bij een renstal. Dat is een stal waar renpaarden getraind worden. Kareltje wil ook meedoen aan races, maar de volbloeds lachen hem uit.

Wacht maar af, denkt Kareltje. Ik zal jullie eens een poepie laten ruiken! En dat doet hij.

11 februari 2017 - Odin

Vandaag heb ik de website over Manege De Zonnehoeve bijgewerkt. Ik heb een samenvatting geplaatst over de inhoud van De superpony (het tiende deel alweer!). Ook heb ik wat geschreven over Odin, de hoofdpersoon van dit boek.

Odin is een Fjord. Eerst is hij een hele dikke vervelende Fjord en na een tijd is hij een leuke, slanke Fjord. Ik vind Odin heel leuk, maar ik heb eerlijk gezegd een haat-liefde verhouding met Fjorden.

Veel Fjorden vind ik te drammerig en te hard. Vaak vind ik ze ook te zwaar gebouwd. Het mooiste vind ik ze als ze een jaar of twee, drie zijn. Dan zijn ze nog wat eleganter. De echter Fjordenliefhebbers zijn dat totaal niet met me eens! Zij vinden juist een stevige Fjord heel mooi.

Ach, gelukkig zijn er heel veel paardenrassen en heel veel verschillende paardenkarakters. En Odin is echt heel erg leuk! Hieronder zie je hem samen met Rowan, een van de hoofdpersonen uit De superpony.

    Superpony 1

2 februari 2017 - Verkeersexamen

Gisteren ben ik samen met Sólrún, haar eigenaresse Yvonne en Yvonne's andere paard Muis naar het dorp gelopen. Ik wilde Yvonne laten zien hoe verkeersmak Sólrún inmiddels is.

Het ging fantastisch! Bij de eerste auto bleef Sólrún braaf stilstaan en keek naar mij. In afwachting van een paardensnoepje, denk ik. Dat kreeg ze dan ook!

Daarna zijn we nog minstens tien auto's tegen gekomen en een bus. Sólrún reageerde totaal niet meer. Ze was zo rustig dat we ons nauwelijks voor konden stellen dat ze nog maar een paar maanden geleden heel bang voor auto's was.

Kortom: Sólrún is geslaagd voor haar verkeersexamen. Met vlag en wimpel!

26 januari 2017 - Wat doe jij voor werk?

Vroeger vond ik het leuk om te vertellen dat ik schrijfster ben, maar tegenwoordig overweeg ik om te zeggen dat ik bloemen kweek. Of paarden train. Of in een winkel werk. Alles behalve schrijfster.

Niet dat ik het niet meer leuk vind hoor! Maar op elk feestje is er wel iemand (vaak zijn het er meer...) die ook een boek wil schrijven. Die persoon wil dan graag adviezen hoe hij/zij het aan moet pakken en vertelt uitgebreid over het boek dat hij/zij wil gaan schrijven. Voordat ik het weet, ben ik de hele avond aan het werk.

Een andere veel gehoorde reactie is de volgende: schrijfster?! Dan ben je zeker heel rijk! (Nee dus.)

Nog erger is: kun je daar wel een beetje van rondkomen?

Ik vind dat een ontzettend onbeschofte vraag. Dus de volgende keer dat me dat overkomt, vraag ik wat voor beroep de persoon heeft en zeg dan: kun je daar wel een beetje van rondkomen?

25 januari 2017 - Poetsen

Als ik een boek af heb, ga ik poetsen. Dat is een fantastische manier om mijn hoofd weer leeg te maken voor een volgend boek dat ik wil gaan schrijven!

Naast poetsen doe ik ook leuke dingen, zoals met Flicka en Líf op pad gaan en oefenen met Sólrún, uitmesten (ja, dat vind ik leuk...) tv kijken, met vriendinnen afspreken en een beetje lezen.

Veel lezen lukt niet, want meestal heb ik op dat moment helemaal genoeg van lezen! Schrijven bestaat namelijk voor een groot deel uit lezen. En dan niet lekker lezen, maar heel kritisch lezen.

Dit keer moest ik extra lang bijkomen: ik heb nog nooit zo'n dik en ingewikkeld boek geschreven en bovendien heb ik echt een enorme afkeer van een van de hoofdpersonen.

Dus totdat mijn redacteur het boek gelezen heeft, doe ik andere dingen. Ondertussen fantaseer ik een beetje over een nieuwe Zonnhoeve, want dat is het volgende project!

21 januari 2017 - Wat een verrassing!

Stel je voor: op een koude wintermorgen ga je paarden voeren en ziet dan volkomen onverwacht een veulen bij je merrie staan! Dat overkwam mijn vriendin Louwke.

Na wat rekenwerk, kwam ze tot de conclusie dat haar merrie Yngvildur in de nacht van 30 op 31 januari gedekt was door Dalmar. Die was uit zijn weiland ontsnapt en stond de volgende ochtend bij de merries. Maar omdat geen enkele merrie geïnteresseerd leek in Dalmar, dacht Louwke er niet meer over na. Tot afgelopen week!

Het veulen is een vrolijk hengstje met mooie bewegingen en een intens rode kleur. Waarschijnlijk gaat hij Yngmar heten: een combinatie van Dalmar en Yngvildur.

Overigens is Dalmar een zoon van een merrie die ik aan Louwke verkocht heb, en is Yngvildur een dochter van Sólrún, die bij ons in de wei staat (zie hieronder). Het grappige is dat Yngvildur ook een ongelukje is: haar moeder Sólrún brak uit en sprong bij een knappe hengst in de wei.

Louwke is heel blij met het veulen, ook al is hij niet gepland. 'Dat zijn vaak de leukste paarden,' zei ze net tegen me. Dat kan ik natuurlijk alleen maar beamen: Flicka is immers ook niet gepland...

Yngvildur1.17

20 januari 2017 - Sólrún gaat vooruit!

Zoals je een tijdje geleden hebt kunnen lezen, ben ik bezig met Sólrún verkeersmak te maken. Dat gaat beter dan ik dacht! Inmiddels durft ze op auto's af te gaan om ze te besnuffelen en als ze voorbij rijden, kijkt ze nauwelijks meer op of om.

Ik geef nu iets lekkers als de auto voorbij is, en niet meer als hij langs rijdt. Soms geef ik helemaal niks lekkers meer. Zo bouw ik het langzaam af en wordt het steeds normaler.

De volgende stap zijn busjes, vrachtwagens en trekkers. Helaas kom ik die weinig tegen in het dorp, dus dat is lastig... Ook nu moet ik vaak een eind lopen om verkeer te ontmoeten. Het lastige is dat Sólrún het heel spannend vindt in het dorp, dus ik wil niet te ver met haar weg gaan. Hoe nerveuzer ze is, hoe lastiger het wordt. 

Maar we zullen vast wel eens een trekker of vrachtwagen tegenkomen. Gisteren was ze van een busje in elk geval totaal niet onder de indruk...

18 januari 2017 - As Seen Through Horses's Ears

Mijn lievelingspagina op facebook is As Seen Through Horse's Ears. Dit is een pagina met foto's van landschappen, dorpjes etc, bezien tussen de oren van je paard. De groep telt meer dan 40.000 leden uit de hele wereld.

Foto's uit besneeuwd Zweden, wisselen elkaar af met foto's uit tropisch Costa Rica. Er zijn oren van Engelse volbloeds, IJslanders, Fjorden, Quarter Horse's, Quarter Horses, Arabieren en tal van andere rassen, waaronder Marwari's uit India.

20161227154305

Elke dag reis ik de wereld over: op, achter of naast een paard. Is er iets leukers dan dat? Ik heb al heel wat plekken gezien waar ik dolgraag naartoe zou willen. Yosemenite Park bijvoorbeeld in de Verenigde Staten, of de bergen in Nieuw Zeeland. Het is heel grappig om te zien dat terwijl het hier winter is, mensen aan de andere kant van de wereld in de zon rijden.

Sinds ik een nieuwe telefoon heb, post ik ook regelmatig foto's. Als je naast je paard staat, kun je immers ook tussen de oren door kijken...

Hieronder zie je een foto die ik gisterenmiddag in het bos gemaakt heb. De fluffy manen zijn van mijn verzorpony Líf. De foto hierboven is van mijn merrie Flicka. De schimmel waar ze naar kijkt is Hekla.

20170119161809

7 januari 2017 - Sneeuw!

Gisteren lag er een heel dun laagje sneeuw op de grond, de bomen en op onze paarden. Mooi!!! Op de foto hieronder zie je knappe Flicka.

20161230120153

 

5 januari 2017 - Vroem!!!

Sinds een paar weken doe ik regelmatig wat met Flicka’s vriendinnen Líf, Hekla, Muis en Sólrún. Ik vind de afwisseling leuk en het zijn bovendien alle vier leuke paarden. Gelukkig is er ook een echt klusje waar ik mijn tanden in kan zetten: Sólrún is namelijk bang voor auto’s, brommers en vrachtwagens.

Een paar weken geleden ben ik begonnen met haar naar een auto toe te leiden en haar eraan te laten snuffelen. Toen bleek dat ze zo bang was, dat ze zelfs dat niet durfde! Ik heb op de auto geklopt en eroverheen geaaid, zodat ze zag dat het ding niet eng was. Toen heb ik haar wat lekkers gegeven zodra ze dichterbij durfde te komen.

Daarna zijn we een stukje gaan wandelen. Elke keer als er een auto langskwam, kreeg ze wat lekkers. Dat doe ik omdat ze dan iets akeligs (een auto) gaat verbinden met iets fijns (eten). Het principe is niet moeilijk maar de timing wel: je moet precies op het goede moment iets lekkers geven, anders snapt het paard het niet. Dan kan het zelfs denken dat het beloond wordt omdat het schrikt!

Iets anders wat ik doe, is mijn eigen auto starten terwijl iemand anders Sólrún wat lekkers geeft. Of ik geef haar wat lekkers terwijl ik achter het stuur zit. Dat is extra moeilijk!

Gelukkig is Sólrún een snelle leerling: toen ik gisteren weer met haar op pad ging, vond ze auto’s al een stuk minder eng…

3 januari 2017 - Koud!

De jaarwisseling bij de paarden is gelukkig heel rustig verlopen. Waarschijnlijk kwam dat ook omdat ze vlak voor twaalf uur nog hooi kregen en een paar lekkere wortels. Waarschijnlijk willen ze dat het voortaan elke dag oud en nieuw is!

Afgelopen week hadden we een paar zonnige dagen met veel rijp op de bomen en op het gras. Dat was prachtig! Ook de manen, staart en vacht van de paarden was wit. Dat komt omdat ze goed geïsoleerd zijn: hun vacht is echt een flinke bontjas.

20161230105918

Is Flicka niet prachtig zo?

1 januari 2017 - Gelukkig nieuwjaar!

Voor iedereen! Met veel mooie boeken, plezier met paarden (en andere dieren) en fijne mensen om je heen!