Wil je iets vragen of vertellen over de boeken, stuur dan een mail naar: info@gertrudjetten.nl

Dagboek van 2012 + 2011

In 2011 ben ik met mijn dagboek begonnen. Vanaf april heb ik er regelmatig in geschreven.

 

27 december 2012 - En nog meer gasten...

Mr Darcy heeft aarsmaden. Het is onbegrijpelijk dat zo''n leuke pony -en een heer van stand bovendien- gastvrijheid biedt aan dit ongedierte, maar zo is het nu eenmaal.

De vraag is nu: hoe komt hij er vanaf? Alle paarden zijn vorige week ontwormd, maar dat heeft blijkbaar niets geholpen. Overigens ben ik er pas net achter dat het aarsmaden zijn. Hij heeft al langer een soort gele afscheiding bij zijn anus, en dat blijken dus eitjes te zijn. Afgelopen week zag ik een paar wormen in zijn mest. Levend en wel. IEKS!

Inmiddels weet ik dat aarsmaden ongevoelig zijn voor ivermectine, dat is de stof die in de wormmiddelen zit die we meestal gebruiken. Dus ik ga hem binnenkort een wormkuur geven met als werkzame stof pyrantel. Het goede nieuws is dat ze niet schadelijk zijn omdat ze alleen in de endeldarm zitten.

Volgens de dierenarts kunnen aarsmaden heel hardnekkig zijn. Maar we zullen ze krijgen! Behalve dat ik Mr Darcy een wormkuur ga geven, moet ik dagelijks zijn anus afvegen met een billendoekje voor baby''s. (...)

Vandaag heb ik twee pakjes billendoekjes gekocht. Een pakje naturel en een pakje met frambozengeur. Ik sta vreselijk voor gek, maar het is voor een goed doel. Dood aan de wormen!

26 december 2012 - Een bijzondere gast voor het kerstdiner!

Gisteren en vandaag hadden we een grote bonte specht in de tuin. Zoals je kunt zien op het filmpje hakt hij in het vogelvoer alsof het een boom is. Het is een prachtige vogel, met zijn vuurrode buik. 

De muziek die je hoort, is Sheherazade, van Rimsky-Korsakov. Die stond toevallig op. Nou ja, toevallig... We luisterden ernaar omdat Rosa dit stuk as zondag uit gaat voeren met het Jeugd Orkest Nederland.

{youtube}XD7vFzP4-ls{/youtube}

Een paar weken geleden zag ik opeens twee Vlaamse gaaien. Ze keken rond, maar gingen niet eten. Hopelijk komen ze weer terug!

20 december 2012 - Op en neer naar Krakau

Afgelopen weekend ben ik samen met mijn vriendin Julie naar Krakau geweest, in Polen. We gingen ernaartoe om Rosa''s viola da gamba op te halen -en Krakau te zien natuurlijk!

Degene die het instrument bouwde, had ons regelmatig foto''s gestuurd maar we waren natuurlijk heel benieuwd hoe het instrument er in het echt uit zou zien. En vooral hoe hij/zij zou klinken! Want daar gaat het tenslotte om.

Op de foto zie je de gamba in de werkplaats van de bouwer, Matthew Farley.

De gamba is gelukkig prachtig. Het hout is goudgeel (populierenhout) met een prachtige zilveren schittering. En de klank is heel warm, met een groot bereik. De gamba werd vroeger de koningin van de instrumenten genoemd.

En onze gamba? Dat is een echte prinses.

12 december 2012 - Workshop verhalen schrijven

Afgelopen week was ik in de bibliotheek van Hilvarenbeek, om een workshop verhalen schrijven te geven. Een workshop is een korte les over iets.Deze workshop gaf ik omdat er in Hilvarenbeek een verhalenwedstrijd wordt georganiseerd voor kinderen van 8 tot 12 jaar.

Het winnende verhaal wordt voorgelezen bij een kampvuur, midden in het dorp en de winnaar mag samen met zijn klas een dag naar de Beekse Bergen!

Van tevoren konden kinderen zich opgeven voor de workshop. Er was welgeteld een aanmelding, dus we gingen er vanuit dat er niet veel kinderen zouden komen. Mai (van de bibliotheek) had op een leuke plek een tafel neergezet met vijf stoelen. Meer dan genoeg, dachten we.

Om kwart voor twee kwamen er twee kinderen. Om tien voor twee vijf, om vijf voor twee zeven en om twee uur nog een keer drie! We hebben tafels gesjouwd en extra stoelen neergezet, maar al gauw bleek dat we echt nooit met 25 mensen (er waren ook nog volwassenen bij) in die ruimte zouden kunnen.

Gelukkig was er een grote lege kamer waar we konden gaan zitten, en waar iedereen in paste. Toen kon ik beginnen!

Wat ik allemaal verteld heb, kun je lezen op mijn site, bij Zelf verhalen schrijven. Die tips kun je gebruiken als je meedoet aan de wedstrijd, maar ook als je zomaar een verhaal wil schrijven. Of voor een andere wedstrijd natuurlijk!

3 december 2012 - Het kraaiennest

Drie dagen per week ben ik ''overblijfjuf'' op een lagere school in mijn dorp. Het is een leuke school, met leuke kinderen. Er is een groot schoolplein waar de kinderen in de kleine pauzes en tussen de middag rond rennen en spelen.

De meeste kinderen vinden mijn naam erg moeilijk te onthouden. Meestal zeggen ze ''Overblijf'' tegen me. Afgelopen week kwam er een jongen naar me toe. ''Een jongen uit mijn klas noemt jou het kraaiennest,'' zei hij, terwijl hij naar mijn haar keek. Toen liep hij weer door -waarschijnlijk was hij bang dat ik boos zou zijn.

Dat was ik niet. Integendeel: ik moest er erg om lachen! ''Dat kan ik me best voorstellen,'' riep ik hem nog na. Er was geen gelegenheid om hem te vertellen dat ik zelf ook wel eens half en half verwacht dat er een vogel in gaat zitten om een nest te bouwen. Dat lijkt me eigenlijk best wel leuk, nu ik erover nadenk. Zo''n schattig pimpelmeesje met tien kleintjes of een winterkoninkje. Of een staartmeesje misschien?

Het is alleen niet zo praktisch, bedenk ik net. Dan moet ik altijd rechtop blijven staan. Ik moet ook voortaan rechtop gaan slapen, want ik kan natuurlijk niet gaan liggen. En waarschijnlijk poepen de kleine vogeltjes op mijn hoofd. Ieks! Nee, toch maar niet.

Maar misschien is het een leuk idee voor een boek. Vooral de tekeningen van Ina zie ik helemaal zitten!

22 november 2012 - Het weideparadijs is weer geopend

Sinds afgelopen weekend staan Mr Darcy en zijn vrienden en vriendinnen weer dag en nacht in de wei. ''s Ochtends krijgen ze wat hooi en stro, en de rest van de dag grazen ze de laatste sprietjes weg. 

Dat is pas een geweldig paardenleven! De hele dag door eten, samen zijn met je vrienden en als het regent kun je onder het afdak gaan staan. Ik kan aan Mr Darcy merken dat hij het erg naar zijn zin heeft. Hij is rustiger en tegelijkertijd energieker.

Gisteren heeft hij samen met Isar als een gek de wei rond gerend. De merries stonden er een beetje meewarig naar te kijken. Mannen! zag je ze denken...

3 november 2012 - De eerste Droompaarden zijn naar de drukker!

Ja, je leest het goed: de eerste twee delen van Droompaarden zijn afgelopen vrijdag naar de drukker verstuurd in China. Hoera!

Ze zien er prachtig uit: binnenin staat bij het begin van elk hoofdstuk een zwart-wit tekening van Ina Hallemans, en daaromheen zijn sierlijke bloemen getekend. Onderaan de bladzijde staat een tekening van een paardje over het paginanummer.

En niet zomaar een paardje: dit is het paardje van het beeldje dat Emma koopt en waarmee ze onverwacht in een andere wereld terecht komt. Ditzelfde paardje hangt ook als echt beeldje aan het leeslint dat in het boek zit.

De omslagen zijn verschrikkelijk mooi geworden met een prachtige tekening van Ina, en bovenaan weer de sierlijke bloemen.

Ik kan niet wachten totdat ze aankomen! Maar dat duurt nog even: half februari arriveren ze in Nederland. Tot dan toe kijk ik naar de omslagen op het scherm en droom ervan om de boeken te kunnen vasthouden, zien en ruiken.

28 oktober 2012 - Spreekbeurten en een herfstbos

Op deze foto zie je Pippi, die zowat het beeld uitrent. In het midden, aan het einde van het pad sta ik. De foto is gemaakt door Coen (mijn man). Pippi is gelukkig weer beter, en huppelt weer vrolijk rond.

Afgelopen weken heb ik veel vragen gekregen van kinderen die een spreekbeurt gaan houden over een van de boeken van de Zonnehoeve. Als gevolg daarvan heb ik mijn leeftijd toch maar op deze site gezet (kijk maar eens bij Weetjes).

Afgelopen weekend ben ik zelfs door een kind geintervieuwd! Annabel is een achternichtje van Coen en een echte paardengek. Dat vind ik erg leuk: tot nog toe ben ik de enige van de familie die iets met paarden heeft. Annabel is ook het eerste kind dat de omslagen heeft gezien van de eerste twee delen van Droompaarden (de nieuwe serie).

Ik zal binnenkort wat meer hierover vertellen. Waarschijnlijk krijgt deze serie een eigen website, maar dat weet ik nog niet precies. Wat ik wel weet is dat het ontzettend leuke, spannende en bijzondere boeken worden!

25 oktober 2012 - Wel en wee

Vandaag is het feest: de eczeemdeken kan af. Hoera! 

De mugjes die de jeuk veroorzaken bij Mr Darcy zijn namelijk niet meer actief als de temperatuur overdag beneden de 10 graden is. Dus zo meteen haal ik hem eraf en doe ik hem in de wasmachine. Daarna ga ik er nog wat aan verstellen en dan is het zover: in de hoes en ver weg in de kast!

Pippi heeft vorige week een trap gehad van een paard. Het gaat wel beter met haar, maar ze loopt nog steeds niet helemaal lekker. Hopelijk is ze gauw weer beter!

Verder heb ik afgelopen week weer hard aan Rosie gewerkt, en inmiddels ben ik ECHT tevreden. Ik weet niet hoelang dat gevoel duurt, maar vandaag ga ik het naar Annemarie sturen, mijn redacteur. En dan maar hopen dat zij net zo enthousiast is...

20 oktober 2012 - Over Carl Friedrich Abel en de gamba

Het is een bizar feit dat ik drie maanden geleden nog nooit over Carl Friedrich had gehoord en tegenwoordig dagelijks naar muziek van hem luister.

Abel leefde in de achttiende eeuw, en werd beschouwd als de meest veelbelovende leerling van de grote J. S. Bach. Hij was zelf een virtuoze gambaspeler en heeft heel veel muziek geschreven voor dit instrument. Ik ben helemaal weg van nummer WKO 205 voor viola da gamba solo (dat is het nummer van dit stuk).

Gelukkig staat het op YouTube. Ik luister het liefst naar de versie van Nima Ben David, maar er zijn veel prachtige uitvoeringen van te vinden.

Abel was verslaafd aan alcohol. Hij was vaak zo dronken dat hij niet meer kon lopen of staan. Maar spelen kon hij nog steeds fantastisch! Hij speelde zo mooi dat zijn publiek luidkeels begon te huilen. Zo hard dat je de gamba niet er meer bovenuit kon horen...

Wat moet dat een raar gezicht geweest zijn! Al die mannen in pofbroeken en witte kousen met een pruik op hun hoofd, en de vrouwen in mooie lange jurken, huilend en snikkend. En in het midden Carl Friedrich Abel met zijn gamba.

10 oktober 2012 -  Over klassen en boeken

Toen ik afgelopen week in de klassen was, viel me op dat elke klas zijn eigen sfeer heeft. De ene klas is druk en lawaaiig, de ander een beetje timide en stil. In de ene klas vragen de kinderen honderduit, in de andere klas kijken ze vriendelijk en zwijgen. Of ze gaan met hun voeten schuifelen en met hun stoelen schuiven.

Met boeken is het net zo. Al die woorden, zinnen en alinea''s gaan een eigen leven leiden, worden samen een nieuw geheel, krijgen hun eigen sfeer. Zo kan het komen dat ik in een boek begin dat ik zelf geschreven heb, en dan na een paar hoofdstukken denk: Ik ben benieuwd hoe het afloopt!

Dat is altijd weer een waanzinnige ontdekking. Ik weet dat ik het boek geschreven heb, en toch word ik meegenomen door het verhaal.

Afgelopen week overkwam me dat met het doorlezen van deel 6, over Rosie. Ik had de laatste drie hoofdstukken opnieuw geschreven en een boel verplaatst en geschrapt. Ik vroeg me af of het wel wat was, en of het wel ooit iets zou worden. Dus begon ik het weer van vooraf aan te lezen.

En opeens was het net alsof ik een onbekend boek in handen had. Alle woorden, zinnen en alinea''s werden een  nieuw geheel, en samen kregen ze een eigen persoonlijkheid. Dat is een mooie ervaring. Als dan alles klopt, lijkt het heel simpel, net alsof het geen enkele moeite kostte om het te maken.

3 oktober 2012 - Kinderboekenweek!

Het zal jullie niet ontgaan zijn dat het kinderboekenweek is. Veel scholen nodigen in die week schrijvers uit om wat te komen vertellen over hoe dat nou gaat, boeken schrijven.

Afgelopen week ben ik in vijf klassen geweest, op drie scholen. Dat was natuurlijk erg leuk! Ik had alle boeken meegenomen, een poster, het spandoek, drukproeven, aanbiedingsgidsen... En voor ieder kind een boekenlegger met tekeningen van De Zonnehoeve.

In veel klassen hadden ze een smartboard. Dat is heel handig omdat ik dan dingen op mijn site kon laten zien, zoals de foto van Ina, leuke tekeningen in de boeken, foto''s van Mr Darcy en Pippi, de quiz etc. 

Het leukste vond ik de vragen die jullie (de kinderen dus) stelden. Word je rijk van schrijven, was een leuke vraag. (Het antwoord is nee.) En Welk boek vind je zelf het leukste? was ook een goede. (Een pony met pit. O nee, De dappere pony. Of eigenlijk De springpony! Kortom: ik vind ze allemaal even leuk.)

Ik moest erg lachen om een jongen die voor me uit ging rekenen hoeveel geld ik aan de boeken verdiend had. De hele klas was diep onder de indruk, totdat ik vertelde hoelang ik erover gedaan heb om ze te schrijven!

Een andere vraag die veel gesteld was, is of ik alleen boeken over pony''s schrijf. Tot nog toe wel, antwoord ik dan, maar ik zou ook graag boeken willen schrijven over een school bijvoorbeeld, of over een speurhond. Of detectives voor kinderen!

Op de foto zie je mij terwijl ik aan het voorlezen ben. Ik zit hier in groep 5a van basisschool Meander in Reuver-Offenbeek. Ik zat daar vroeger zelf op school. Alleen zag de school er toen heel anders uit! Hij heette de St Jozefschool en het was er een stuk minder gezellig dan hier.  

26 september 2012 - Spandoek!

Een paar weken geleden kreeg ik -zomaar- een waardebon voor een spandoek. Eerst dacht ik nog wat moet ik met zo''n ding, maar dat was snel over!

Ik zag mezelf al zitten op het Horse Event met achter of naast mij een spandoek met daarop het logo van De Zonnehoeve en de boeken.

En iets met mijn naam, zodat het duidelijk is dat ik niet zomaar boeken zit te verkopen bij dat tafeltje.

Zoals je ziet is het gelukt. Dus als je dit spandoek ziet, weet je dat ik in de buurt ben!

21 september 2012 - Dalmar groeit als kool!

Dalmar, het veulen van Fjara groeit als kool! Hij is heel groot, en inmiddels kun je zien dat hij een ''gewone'' wildkleur vos is. Dat betekent dat zijn lichaam lichtbeige is met een voskleurig hoofd en onderbenen, en een aalstreep. 

Fjara is een hele donkere wildkleur vos. Zo donker, dat ze bijna wildkleur zwart lijkt. Waarschijnlijk heeft ze die donkere kleur van haar vader, Byr. Die was echt diepzwart in plaats van het vale zwart dat je bij veel ijslanders ziet.

Over een paar weken ga ik Dalmar eindelijk bekijken. Hij woont in Eelde, vlakbij Groningen. Inderdaad, dat is hier een heel eind vandaan! Ook zie ik Fjara dan voor het eerst weer terug sinds ze verkocht is.

Voor wie het nog niet weet: Fjara is de inspiratie voor Assa van De Zonnehoeve. Het boek De dappere pony gaat over haar.

16 september 2012 - Over de afloop van films en boeken

Een tijdje geleden zat ik met mijn dochter naar een spannende film te kijken. Het was onontkoombaar dat de heldin -een prachtig roodharig meisje- vermoord zou gaan worden.

Terwijl ik zat te jammeren voor de tv en de heldin volstrekt nutteloze adviezen gaf (ze hoorde het immers toch niet) zei mijn dochter een beetje gepikeerd: ''Mam houd op daarmee, want het verhaal verandert toch niet!''  

Sindsdien kan ik niet uit mijn hoofd zetten hoe het zou zijn als per keer dat je een film ziet of een boek leest, je de afloop WEl zou kunnen veranderen. De ene keer gaat de heldin dood, de andere keer ontsnapt ze, en de derde keer spoort ze haar moordenaar op en levert hem uit aan de politie. Of zo.

Het lijkt me geweldig. Misschien is er zelfs wel een manier te verzinnen waarop je de loop van het verhaal zelf kunt beinvloeden, afhankelijk van je voorkeur. Onsympathieke heldin? Weg ermee. Incapabele rechercheur? Vervangen.

Ik heb hier en daar wat rondgevraagd, maar anderen vinden het helemaal geen geweldig idee. Die willen gewoon de film kijken of het boek lezen zoals de maker het bedoeld heeft. En praktisch zal het ook nog niet meevallen.

Gelukkig schrijf ik zelf verhalen. En mag ik elke keer verzinnen hoe ze aflopen.

12 september 2012 - Wat eet jouw pony?

Een paar jaar geleden stond er in een Duits tijdschrift over paarden een artikel over rare dingen die paarden aten. Er waren paarden die dol waren op een broodje met knakworst, anderen waren verzot op cola die ze dronken met een rietje (echt waar!). Ook waren er veel paarden die graag een biertje dronken.

Mr Darcy is vrij kieskeurig, maar mijn vorige paard, Fjara, at de gekste dingen. Prikkelige distels, mandarijntjes, bramen, bananen, rozenbottels, paddenstoelen (bij voorkeur berkendoders, dat zijn die grote harde paddenstoelen die op dode berken groeien) en walnoten met harde schil en al.

Maar het gekste was toch wel dat ik op een ochtend, toen ik haar pas net had, een rijksdaalder in de mest vond. Je kunt je voorstellen dat ik raar stond te kijken!

Eet jouw pony ook rare dingen? Laat het me weten!

11 september 2012 - Mr Darcy en de hoefsmid

''Het is maar goed dat niet alle paarden zulke hoeven hebben,'' verzuchtte mijn hoefsmid nadat hij een vijl langs Darcy''s hoeven had gehaald.

Wie nu denkt dat Mr Darcy slechte voeten heeft, heeft het gelukkig mis! Mr Darcy heeft uitstekende hoeven waar de hoefsmid maar een paar keer per jaar naar hoeft te kijken. Als al zijn klanten zo waren, zou hij al snel werkloos zijn!

Mr Darcy''s hoeven blijven zo mooi doordat ik veel op asfalt wandel, en de buitenrand bijhoud met een vijl. Een maand geleden heb ik voor mijn verjaardag een nieuwe vijl gekocht. Tot nog toe gebruikte ik altijd een oude vijl van mijn hoefsmid, maar nu wilde ik wel een keer een nieuwe.

Het schijnt dat Mr Darcy als tweejarige zo wild was bij de hoefsmid dat ze hem met drie mensen in bedwang moesten houden. Tegenwoordig tilt hij zelf zijn benen al op om zijn hoeven op de bok te zetten, zodat ik ze kan bijwerken. Dat is heel wat makkelijker!

Overigens zijn de dochters van mijn hoefsmid ook fan van De Zonnehoeve. De kleurplaten hangen door het hele huis, en het liefst willen ze dat hij elke avond een heel hoofdstuk voorleest. Nog liever zouden ze het hele boek willen horen.

Hij is vast heel blij met een nieuw deel! 

10 september 2012 - Het Horse Event was leuk!

Wat vond ik het leukste?

-het meisje dat De stoere pony vijf keer en Pony met pit zes keer heeft gelezen,
-de moeder die het boek voor haar dochter kocht maar bekende dat ze ze zelf ook zo leuk vond,
-de meisjes die een spreekbeurt hadden gehouden over een van mijn boeken,
-de kinderen die de serie helemaal compleet willen hebben,
-het meisje dat drie keer mee wilde doen aan de prijsvraag omdat ze zo graag een boek wilde winnen,
-alle kinderen die een praatje met me wilden maken.

Volgend jaar ga ik weer :)

6 september 2012 - De dappere pony is binnen!

Ja, je leest het goed: gisteren zijn 5000 boeken binnen gekomen bij uitgeverij Kluitman in Alkmaar. Een klein deel daarvan is onderweg naar mij. En ik neem ze dan weer mee naar het Horse Event!

Ik hoop dat ze vandaag aankomen. Ik ben helemaal opgewonden. Waar is de postbode?

4 september 2012 - Horse Event!

Over een paar dagen is het zover: het Horse Event! Zoals jullie al bij Nieuws hebben kunnen lezen, ben ik die dag te vinden in de Dartmoorstand. Mr Darcy gaat niet mee. Hij blijft lekker thuis bij zijn vrienden en vriendinnen. 

Tijdens het Horse Event kunnen jullie weer meedoen aan een Prijsvraag. Ik zal de vraag alvast verklappen: Over welke pony gaat het nieuwste boek van De Zonnnehoeve? 

Het antwoord daarop kun je vinden op deze site (je kunt het niet missen...) of in de stand. Onder degenen met de goede oplossing worden vijf boeken van De springpony verloot. De dappere pony is nog onderweg vanuit China, dus die kan ik nog niet weggeven (hint, hint). Maar over een paar weken ligt het boek in de winkel!

Ook als je geen boek wint, kun je wat leuks mee naar huis nemen. Voor iedereen die meedoet aan de Prijsvraag, is er een vrolijke boekenlegger van De Zonnehoeve. Je kunt natuurlijk ook een boek kopen: bij mij of bij Media Boek Service. Dan schrijf ik er wat persoonlijks voor je in.

Het leukste vind ik om met jullie te praten. lk hoor graag wat jullie leuk vinden aan de boeken, en wat juist niet. Welke pony je grappig vindt of juist stom. Of je het boek spannend vond of saai. Misschien wil je nog wat vragen of heb je een fout ontdekt. Alles is goed. Tot zondag!

2 september 2012 - Over duifjes, uilen en oude muziek

Gisterenochtend heb ik de duifjes weer gezien, met een van hun ouders. Ze zagen er goed uit! Ze waren bijna net zo groot als hun ouders maar wilden nog steeds graag gevoerd worden.

Gisterenavond zat er een uil vlakbij me in de wei. Het was bijna donker, dus ik kon het niet zo goed zien. Uilen zien natuurlijk heel goed in het donker, dus hij of zij had er vast geen moeite mee! De uil draaide zijn kop helemaal rond om mij na te kijken. Ik durfde bijna niet te bewegen, uit angst dat hij weg zou vliegen.

Ik denk dat er een hele familie vlakbij onze stal woont, want ik hoor en zie ze bijna elke avond. Ze klinken een beetje als mauwende katten. (Het oehoe geluid maken ze niet zo vaak -helaas!)

Afgelopen zaterdag was ik bij de Oude Muziek Markt. We waren daar om te kijken naar viola da gamba''s. Een viola da gamba is -simpel gezegd- een voorloper van de cello. Terwijl mijn dochter allerlei gamba''s uitprobeerde, bleef ik hangen bij de blokfluiten. Ik heb jarenlang blokfluit gespeeld, en houd nog steeds van de zachte en toch heldere klank.

Het is zo leuk dat ieder instrument zijn eigen persoonlijkheid heeft. Dat begint al bij het soort hout dat ervoor gebruikt is. Een buxus fluit klinkt zachter dan een van pallisander, en weer anders dan een fluit van grenadiel (een zwart soort hout dat uit Afrika komt). 

Maar niet alle fluiten van hetzelfde hout klinken hetzelfde, en ze voelen ook niet hetzelfde. Ik was aardig verliefd op een buxus fluit met een hele volle, zachte klank. Heel even heb ik overwogen om hem te kopen. Maar ik heb het niet gedaan.

''s Avonds is hij gewoon met zijn maker weer terug naar huis gereisd. We hebben trouwens wel mooie en geschikte gamba''s gezien -een daarvan komt binnenkort bij ons logeren.

28 augustus 2012 - Rosie is af!

Ja, jullie lezen het goed: vanochtend heb ik het laatste hoofdstuk over Rosie geschreven. Rosie is de New Forest pony die met Romario mee naar de Zonnehoeve is gekomen. 

Af is trouwens een betrekkelijk begrip: de grove tekst is af. Dat betekent dat er zinnen staan als: Rosoe hineh naae de bowjes en fcaharrelsw daar way rond. Ze took aan fe blprmwktes ondfer de bomen. Jr j r mww? vroeg Varolieb en towk aan get touw. 

Dat komt omdat ik heel snel type als ik schrijf. Ook doe ik vaak mijn ogen dicht. En al kan ik dan blind typen, foutloos gaat het vaak niet! Dus ga ik komende dagen mijn eigen teksten ontcijferen.

Meestal lukt dat zonder probleem, maar soms heb ik echt geen idee meer wat er staat. Dan maak ik er gewoon iets anders van. Iets dat ook leuk is:)

Het boek over Rosie zal in mei 2013 verschijnen. Ja, dat duurt nog heel lang. Maar over een of twee weken ligt deel vijf in de winkel over Assa. Hopelijk is dat een troost! 

(Hierboven staat trouwens: Rosie ging naar de bosjes en scharrelde daar wat rond. Ze rook aan de bloemetjes onder de bomen. ''Ga je mee?'' vroeg Carolien en trok aan het touw.)

22 augustus 2012 - De duifjes zijn weg...

Na eindeloos gefladder met hun vleugels, zijn ze vanmiddag uitgevlogen.

De afgelopen dagen zaten ze de hele dag op de rand van een stuk hout op de vensterbank naar de wereld om hen heen te kijken. En nu zijn ze weg...

Ik kan weer onverwacht mijn kamer inlopen, met de deur slaan, het rolluik laten zakken of omhoog halen, gewoon langs het raam lopen zonder me klein te maken en opstaan om een woordenboek te pakken. 

De kamer is weer van mij!

Hopelijk zie ik de hele familie morgenochtend in de achtertuin, wachtend op voer...

17 augustus 2012 - De duifjes vliegen bijna uit!

Behalve veren poetsen, zijn ze nu ook druk bezig met vliegoefeningen. Ze lijken geen last te hebben van de hitte en kijken belangstellend naar de verbouwing van de school, hier vlakbij.

 

14 augustus 2012 - Nog meer tortel- en tuinnieuws

De duifjes zijn echte vogels aan het worden. Ze hebben veertjes in plaats van pluis, en ik zie ze regelmatig hun veren poetsen. Net echt! Nog even, en dan vliegen ze uit!

De muis in de achtertuin heeft inmiddels ontdekt hoe hij weer bij de pinda''s kan komen. Geroutineerd laat hij zich langs het touw naar beneden zakken, en gaat dan op zijn gemak op een dun stokje (dat door de pindahouder steekt) zitten eten. Met zijn staart houdt hij zich in evenwicht.

Terwijl ik dat opschrijf moet ik denken aan een boek van Roald Dahl, De heksen. Hierin wordt een jongetje door een heks in een muis veranderd. Ht is een ontzettend leuk boek -zoals alle boeken van Roald Dahl, trouwens. 

8 augustus 2012 - Tortelnieuws

Er zijn weer twee kleine tortelduifjes uit het ei gekropen!

Pa en ma tortel voelen zich steeds meer op hun gemak op onze, pardon op hun vensterbank, en blijven onverstoorbaar zitten, ook al hang ik zowat op hun nest. Hooguit kijken ze me brutaal aan.

Het duurde dus even voordat ik de kleintjes te zien kreeg. Ik schat dat ze nu een dag of vier oud zijn. Lang zullen ze leven!

7 augustus 2012 - Terug van vakantie

Afgelopen weken was ik op vakantie in Zwitserland, samen met mijn man en Pippi, onze hond. Rosa was op tournee met het JON (Jeugdorkest Nederland) in Italie.

Als ik in Zwitserland ben, luister ik het liefst naar muziek van Mahler. Gustav Mahler was een Oostenrijkse componist die leefde in het begin van de vorige eeuw. Hij was dirigent en componeerde in zijn vrije tijd symfonieen. En wat voor symfonieen!

Ze zijn onverwisselbaar, alleen Mahler kon zulke muziek verzinnen. Zo afwisselend, zo verrassend, zo eigen. Als ik zijn muziek hoor, zie ik witgetopte bergen, blauwgroene meren en weilanden vol bloemen. Daar tussendoor klatert een bergbeekje. Boven alles hoor ik er een grote vreugde en verwondering over het leven en de natuur.

Momenteel is de vijfde symfonie mijn favoriet, vooral vanwege de trompet- en hoornsolo''s. Telkens verspringen ze weer even, en hoor je net weer iets anders dan je had verwacht. Het is jammer dat ik jullie niets kan laten horen, maar voor wie nieuwsgierig is geworden: Mahler dus. Zijn eerste, vierde en vijfde symfonie zijn het vrolijkste en makkelijk toegankelijk. Een aanrader is de uitvoering door het concertgebouworkest, onder leiding van Ricardo Chailly.

En over concertgebouw gesproken: aan het slot van de tournee in Italie, trad het JON op in Amsterdam, in het concertgebouw. Ze speelden onder andere de zesde symfonie van Tschaikovsky. Heel andere muziek dan Mahler, maar ook verschrikkelijk mooi!

Rosa zit rechts naast de trap, vlak naast het gele vierkantje. De prachtige foto''s zijn gemaakt door mijn man. Hij heeft een website over Zwitserland, met daarop duizenden foto''s van bergen, bloemen en dieren. www.berneroberland.be

21 juli 2012 - Duif

Zo zit ma tortel te broeden in de vensterbank van mijn werkkamer. Als ik achter mijn computer zit, zie ik haar zitten. De balken hout hadden we daar neergelegd om te voorkomen dat ze weer zouden gaan nestelen, maar dat heeft ze niet weerhouden. Integendeel! Het vergemakkelijkt de boel alleen maar...

18 juli 2012 - Tuinnieuws

De kauwen hebben ontdekt hoe ze van de pinda''s kunnen eten uit de silo''s. Dat is slecht nieuws, want kauwen zijn groot en houden erg van pinda''s. Het gevolg was dan ook dat ik elke dag de silo''s kon vullen. Er kwamen steeds meer kauwen en ze aten er lekker van. De jonge mussen, mezen en andere vogels kwamen er niet meer aan te pas.

Nu vind ik kauwen leuk, maar dit was toch niet de bedoeling. Dus heb ik gisteren de silo''s op andere plekken gehangen, zodat ze er niet meer bij konden. Sindsdien heb ik ze niet meer gezien: blijkbaar hadden ze heel snel in de gaten dat er niets meer te halen viel!

Gisterenavond klom een muis het prieeltje op. Hij was duidelijk op weg naar de pinda''s, maar kon er niet meer bij. Hij probeerde het van alle kanten, maar ze hangen nu ook muisveilig... Dat was dan wel weer jammer, want zo''n muisje moet ook eten, immers. Vandaag heb ik maar wat pinda''s op de grond gestrooid, dan vindt hij ze ook...

De duiven zijn weer aan een nieuwe nestpoging begonnen, geloof ik. Er is weer een nest gemaakt (bovenop het vorige) en ze vliegen af en aan. Zucht...

Vanochtend zag ik een jonge Vlaamse gaai op het prieel zitten. Die is nog nooit in mijn tuin geweest! Hij zat een tijdje te soezen en keek daarna rustig om zich heen. En ik keek -heel stilletjes vanuit de woonkamer- naar hem.

16 juli 2012 - Zomereczeem en cadeautjes

Zoals ik een tijdje geleden beloofd heb, zou ik wat schrijven over zomereczeem, ook wel staart- en maneneczeem genoemd. In feite is het geen eczeem maar een allergie voor het speeksel van een bepaald soort mugje. De paarden die hiervoor allergisch zijn, krijgen heftige jeuk. Aangezien deze mugjes vooral in de manen en staart steken, krijgen de paarden daar jeuk en gaan ze zich schuren. En dan heb je de poppen aan het dansen!

Paarden houden namelijk niet op als ze zichzelf open hebben geschuurd, en ze luisteren ook niet als je zegt dat ze niet moeten krabben. Ze schuren zichzelf tot bloedens toe en paarden die heftig ''eczeem'' hebben, schuren hun staart kaal, en hun manen eraf. Er zijn ook veel paarden die jeuk hebben aan hun hoofd en dat open schuren. Dat dat allemaal geen gezicht is, hoef ik jullie niet uit te leggen. 

Maar het ergste is het natuurlijk voor het paard zelf! Het is immers afschuwelijk om zoveel jeuk te hebben.

Vroeger was er heel weinig te doen aan zomereczeem. Paarden kregen cortisoninjecties, of werden op stal gezet. Van de injecties konden ze hoefbevangen raken, en de hele zomer op stal is natuurlijk ook niet echt leuk. Sinds een jaar of vijftien bestaan er speciale dekens die zowat het hele paard bedekken. Daardoor kunnen de mugjes niet steken en blijft het paard jeukvrij. Of althans gedeeltelijk, want er zijn er die toch nog last houden.

Er zijn allerlei smeersels te koop die de jeuk verminderen en de huid sneller laten herstellen -althans dat is de bedoeling. Soms werken ze, vaak niet. Ook vliegenmiddelen zijn belangrijk in de strijd tegen het eczeem, omdat ze helpen om de mugjes op afstand te houden. En tenslotte speelt ook het voer een rol: karig voeren (weinig gras, weinig of geen krachtvoer maar wel voldoende mineralen en vitaminen) kan ook helpen.

  Maar de beste oplossing is op de eerste plaats een goede eczeemdeken (deze deken is van RSH). Je pony ziet eruit als een zombie, maar voelt zich een stuk beter. Vroeger vond ik het geen gezicht, zo''n helemaal ingepakt paard, maar tegenwoordig zie ik het anders. Ik mag elke dag een cadeautje uitpakken: namelijk de leukste pony van de hele wereld.

4 juli 2012 - Rosie en Roosje

Vandaag was ik bij ruitercentrum De molen in Hoogerheide, vlakbij Bergen op Zoom. Bij deze manege wordt er vooral lesgegeven aan kinderen en ze doen er veel aan voltige (kunstjes doen op een paard). Daarom was ik er ook!

Ik ben namelijk bezig met het voorbereiden van deel 6 van De Zonnehoeve, over Rosie. Alle kinderen van De Zonnehoeve zijn dol op Rosie, en er wordt altijd gekibbeld wie er op haar mag rijden. Dat is natuurlijk helemaal niet leuk! Een van de kinderen verzint dan ook om te gaan voltigeren: op die manier kunnen meerdere kinderen toch met haar bezig zijn. 

Dat is een geweldig idee, vindt Carolien, maar helaas is het geruzie nog steeds niet helemaal afgelopen. Hoe het verder gaat lees je uiteraard in deel 6! Dit deel verschijnt in mei 2012.

                        

Bij ruitercentrum De molen hebben ze meerdere voltigepaarden en -pony''s en een daarvan is Roosje. Roosje is een hele lieve merrie van ongeveer 1.35m. Ze heeft een hele bijzondere kleur: palominoroan met goudkleurige stippen op haar flanken. Roosje heeft een prachtig hoofd met een smal blesje en bijna goudkleurige ogen. Ik werd onmiddellijk helemaal verliefd op haar.

Roosje deed me erg aan Gydja denken, mijn oude merrie. Ze had hetzelfde hoofd, en dezelfde lichte ogen. Gydja was ook heel lief en aanhankelijk, maar ook ongelooflijk eigenwijs. Vandaag precies vijf jaar geleden heb ik haar laten inslapen.

Roosje lijkt ook op Rosie: ze zijn allebei ongeveer even groot, hebben hetzelfde lieve karakter, een brede rug en lekkere gangen. Ideale voltigepony''s dus!

2 juli 2012 - Dutje

Zo lagen ze er gisterenmiddag bij in de paddock: links zie je Assa, rechts Isar, en languit met zijn ogen dicht Mr Darcy.

Welterusten!

27 juni 2012 - Post!

Het is altijd leuk om post van jullie te krijgen, maar afgelopen zaterdag kreeg ik wel een hele bijzondere mail! Die was van Caitlin en Marije, uit Warnsveld (bij Zutphen). Zij hebben namelijk een volle zus van Mr Darcy! Ze heet Chess, wat schaakspel betekent. (De opa van de fokster was een fanatieke schaker. Chess is geboren op zijn verjaardag, vandaar haar naam.) 

Chess is bruin, groot (1.25m) en stevig. Ze houdt van werken en dan vooral van buitenritten. Ze loopt zonder problemen een rit van 30 km en is voor alles in. Op de foto ziet ze er uit alsof ze wel van een grapje houdt!

Alhoewel Chess en Mr Darcy broer en zus zijn, lijken ze erg verschillend. Darcy is klein en fijn gebouwd terwijl Chess groot en stevig is. Chess is een echte werker, Darcy vindt het vooral leuk om met zijn hoofd dingen te doen (dressuur zeg maar).

Chess woont samen met vijf andere paarden in een ''paddockparadijs''. Bij een paddockparadijs hebben de paarden een pad dat om het weiland heengaat, zodat ze veel kunnen bewegen. Als ze willen kunnen ze in een stal. Vaak zijn er ook verhogingen, bosjes en een poeltje aanwezig. Een echt paardenparadijs kortom!

De fokster en vorige eigenaresse van Fjara heeft een website gemaakt hierover: www.paddockparadijs.nl Dat is een erg leuke site om ideeen op te doen om je pony een nog leuker leven te geven!

23 juni 2012 - Nu met foto!

Een paar weken geleden schreef ik al dat ik op Mr Darcy gezeten heb. Op deze foto kun je zien hoe dat eruit ziet. Het paard op de voorgrond is Isar, het vriendje (zeg maar gerust vriend) van Mr Darcy. De foto is gemaakt door Maya van Prooyen.

 

22 juni 2012 - Er komt een zesde deel over De Zonnehoeve!

Het gaat door! Ik hoopte al maanden dat ik een nieuw deel over de Zonnehoeve kon gaan schrijven, en nu is het dan zover. Daar ben ik heel blij mee!

Deel zes gaat over Rosie, de bruine New Forest merrie die samen met Romario naar de Zonnehoeve is gekomen. (Voor wie niet weet hoe het zit: lees Een pony met pit, het boek over Romario.)

In tegenstelling tot de andere pony''s van de Zonnehoeve vindt Rosie het heerlijk om manegepony te zijn. Een ''eigen meisje'' lijkt haar doodsaai. Helaas is er altijd ruzie tussen de kinderen wie op Rosie mag rijden, want alle kinderen vinden Rosie lief en leuk.

Rosie vindt dat vreselijk, maar ze weet niet wat ze eraan kan doen. Na een heleboel gedoe komt een van de kinderen met een oplossing...

Nieuwsgierig geworden? Deel zes verschijnt volgend jaar mei, in 2013 dus. Dat is inderdaad nog heel ver weg, maar gelukkig komt in september eerst nog deel vijf uit!

21 juni 2012 - Deel drie van Droompaarden is af!

De afgelopen weken heb ik heel hard gewerkt aan deel drie van de nieuwe serie, Droompaarden. In dit deel komt Emma terecht bij een zigeunerfamilie in Engeland. Emma is niet alleen: haar beste vriendin Teuntje is ''meegelift''. Samen beleven ze allerlei spannende avonturen.

Het ras waar het in dit deel om gaat is de tinker, het bonte ''zigeunerpaard'' uit Ierland en Engeland. Tijdens het schrijven heb ik vaak naar foto''s van deze paarden gekeken. Wat zien ze er toch leuk uit! Geen enkel paard is hetzelfde en er komen de gekste vlekkenpatronen voorbij.
Paarden met een zwart en een wit oor, paarden met een half wit en een half zwart hoofd, witte paarden met een ''bruin petje'' (bruine vlek bovenop hun hoofd en bruine oren) en paarden met blauwe ogen. 

Dit deel verschijnt in het najaar van 2013, volgend jaar dus. In het voorjaar komen de eerste twee delen uit. Ik heb nog geen idee hoe de boeken gaan heten. Ook hoe ze eruit gaan zien is nog onduidelijk. Maar dat ze heel leuk worden, weet ik zeker!

8 juni 2012 - Jonge mussen en ander klein grut

De foto die hieronder staat, zag ik vanochtend op Facebook. Hij is gemaakt door Noortje Russel in Friesland, maar zou ook hier genomen kunnen zijn! Ik zie weer een heleboel kleine mussen die met open bekjes naast de pindasilo zitten te wachten totdat hun ouders er wat instoppen.

 

Ik ben dol op mussen. Als ik in een volgend leven als vogel terug moet komen, wil ik graag een mus zijn. Ze hebben het altijd zo gezellig samen, kwetteren en kibbelen de hele dag door. En ze zijn overal als de kippen, eh mussen bij als er iets te halen valt.

Ook jonge koolmezen en merels zitten er in de tuin, en de tortelduiven zijn weer bezig aan een nieuw nest. (Het ging heel goed met het vorige jong, totdat hij opeens op een dag verdwenen was. Wij hebben geen idee wat er gebeurd is, en de ouders ook niet -ze keken stomverbaasd naar hun lege nest.)

Afgelopen week zag ik onderweg van de wei naar huis twee jonge kauwen op een gazon zitten. Ze zagen er een beetje verloren uit, alsof ze geen idee hadden hoe ze daar terecht gekomen waren en wat ze er deden. Met grote ogen keken ze de wereld in, volledig onbewust van alle gevaren om hen heen.

Ik hoop dat het goed met ze gaat... (maar ik heb er een hard hoofd in).

5 juni 2012 - Zadelpijn

Een van de weinige voordelen van niet kunnen paardrijden is dat je ook geen gedoe meer hebt met zadels. Ik weet niet hoe het bij anderen is, maar mijn ervaring is dat die dingen nooit passen. En als ze dan een keer passen, doen ze dat het jaar daarop niet meer. Of ze zitten niet lekker.

Een zadel is geen ding dat je koopt in een winkel en dan op je paard legt. Stel je voor: dat is net zoiets als dat jij ergens zou gaan wonen waar ze alvast schoenen voor je gekocht hebben -zonder dat je ze hebt kunnen passen. Hoe groot denk je dat de kans is dat ze lekker zitten? Heel klein vermoed ik. Het is waarschijnlijker dat ze knellen, drukken, te klein zijn, te groot zijn of blaren veroorzaken.

Bij paarden is dat precies hetzelfde. Toch zijn er nog steeds mensen die ''zomaar'' een zadel kopen. Omdat het een mooie kleur heeft. Of omdat het merk zo goed is. Of omdat een vriendin er ook zo een heeft...

Doe je paard een plezier en laat een zadel aanpassen door iemand die er verstand van heeft. Er zijn tegenwoordig genoeg mensen die een opleiding gevolgd hebben tot Master Saddle Fitting Consultant. Zij komen bij je langs met een bus vol zadels zodat je thuis kunt proberen welk zadel past en lekker zit. Ook kunnen ze de pasvorm van je oude zadel beoordelen.

Op hun site www.zadeldeskundigen.nl kun je er meer over lezen. Daar kun je ook een lijst vinden van erkende zadelpassers per provincie. Er is altijd wel iemand bij je in de buurt! 

30 mei 2012 - Ik heb op Mr Darcy gezeten!

Zoals jullie weten is Mr Darcy 1.18m hoog en hij weegt denk ik zo''n 250 kilo. Ik ben 1.64m lang en weeg 61 kilo. Bovendien kan ik al jaren niet meer rijden door een blessure en is Mr Darcy niet eens ingereden. En toch heb ik net op Mr Darcy gezeten!

Hoe dat kan? Als ik Mr Darcy om een uur of een uit de wei haal, gaat hij meestal even liggen. Vaak ga ik dan even bij hem zitten. Vandaag ook. Toen ik daar zat en hem wat aan zijn oren kriebelde, bedacht ik opeens dat ik eigenlijk best even op hem kon gaan zitten.

In eerste instantie heel voorzichtig, maar toen hij dat geen probleem vond, met met mijn hele gewicht. Zo heb ik zeker vijf minuten gezeten. Helaas was er niemand in de buurt met een fototoestel!

Het was erg leuk. Terwijl ik op zijn rug zat, en van boven af op zijn manen en oren keek, had ik heel even het gevoel dat ik weer paardreed...

30 mei 2012 - Pinkstermuziek

Afgelopen weekend ben ik naar drie concerten geweest: naar een opera, naar een kinderconcert waar mijn man en dochter aan meededen en naar het zigeunermuziekfestival.

Om maar met het laatste te beginnen: ik had wel drie dagen willen gaan. Geweldige muziek vind ik het! De ritmes zijn verrassend, het is vrolijk, en het swingt: ik kan nauwelijks op een stoel blijven zitten. Bovendien was het extra leuk omdat Emma (de hoofdpersoon van het boek waar ik mee bezig ben) tijdens haar verblijf in Engeland rondreist met een ''zigeunerfamilie'', dus ik kon veel inspiratie opdoen.

Ook de opera was geweldig. Het verhaal was dramatisch en ingewikkeld, en de emoties heftig -zoals dat hoort bij een opera :) Er werd prachtig gezongen en nog steeds hoor ik in mijn hoofd aria''s. De zangeres die de hoofdrol had slaagde erin om liggend op het toneel loepzuiver te zingen, zonder een enkele hapering of valse noot (dat alleen is al een prestatie!).

Van te voren hadden mijn dochter Rosa en ik een middag les gehad over opera, door een operazangeres die we kennen. Zij voert -in haar eentje- opera''s op bij scholen en dat doet ze zo dat kinderen er enthousiast van worden (www.deblauwehond.nl).
Rosa en ik zijn ook enthousiast. We gaan snel weer naar een opera!

24 mei 2012 - De dappere pony is onderweg naar de drukker!

Vandaag is de tekst van De Dappere pony (over Assa, de pony van het logo) met de tekeningen en het omslag naar de drukker in China gestuurd. Dat is altijd een vreugdevol moment. Ik zou nog eindeloos aan de tekst kunnen schaven, maar dat mag niet meer. Bovendien is het goed zo!

Het omslag is zo ontzettend mooi geworden dat ik er eindeloos naar zou kunnen kijken. Een vriendin die ik de drukproef stuurde wilde alleen even plaatjes kijken maar begon per ongeluk te lezen en kon niet meer stoppen. Een groter compliment kun je mij niet geven!

Hieronder staat een stukje uit hoofdstuk 5.

Toen Assa in de wei stond, wilde ze meteen gaan grazen, maar Bobby liet haar geen seconde met rust. Ze vroeg honderduit over de Zonnehoeve; wie er woonden, wat ze deden, en of Carolien aardig was.
Bij die laatste vraag aarzelde Assa even. ‘Carolien is heel aardig,’ zei ze toen, ‘maar ze zeurt altijd zo. Je moet mooi lopen, hard lopen, goed luisteren… Doodmoe word ik ervan.’
Bobby’s ogen begonnen te stralen. ‘Maar dat vind ik heerlijk!,’ riep ze.
Assa keek haar peinzend aan. ‘Nou, dat is dan geregeld,’ zei ze. ‘Als je meteen morgen mee gaat, hoeft Carolien niet op mij te rijden en heb ik voortaan Bente voor mezelf. Misschien wil ze mij dan wel verkopen!’

15 mei 2012 - Over recensies en recensenten

Als jij op school iets over een boek vertelt is dat een boekbespreking, maar als een volwassene die er verstand van heeft iets over een boek schrijft heet dat een recensie. Iemand die dat voor zijn werk doet, is een recensent.

Jij vertelt waarschijnlijk op school dat je het een leuk boek vond, maar een recensent is vaak heel kritisch. Om niet te zeggen: recensenten zijn geen vrolijke mensen. Eerder zuurpruimen, denk ik weleens. Een recensent schrijft bijvoorbeeld dingen als: ''Geen literaire hoogvlieger'' (over Een pony met pit) of: ''Een mager en ongeloofwaardig verhaaltje.'' (over Pony van goud).

Daar kun je het als schrijver dan mee doen. (Ik moet er even bij vertellen dat er ook recensenten zijn die aardige dingen over mijn boeken schrijven. Pas geleden zag ik een hele leuke recensie over De springpony.)

Als schrijver ben je maanden bezig met een boek. Bij uitgeverij Kluitman zijn er meerdere redacteuren die adviezen geven en de tekst bijslijpen. En ik ben zo iemand die tot de laatste drukproef nog bezig is om een zin net wat beter te maken. Natuurlijk vind ik het niet leuk als iemand er dan iets onaardigs over schrijft. Helemaal niet zelfs!

Als ik nou heel wijs en verstandig zou zijn, zou ik zeggen dat het me niets kan schelen. Dat niet iedereen mijn boeken leuk hoeft te vinden. Maar zo wijs en verstandig ben ik niet altijd.

Soms wel gelukkig. Dan denk ik aan een hele goede musicus, die ooit tegen me zei: Laat ze het eerst zelf maar eens doen! Als ik dat bedacht heb, ga ik daarna wat leuks doen. Naar mijn pony, bijvoorbeeld!

14 mei 2012 - Mr Darcy is dol op kinderen

Zoals het een echte Dartmoor pony betaamt, is Mr Darcy gek op kinderen. Als ik met hem in het dorp loop en hij ziet kinderen, wil hij er altijd naar toe. Hij vindt het heerlijk als ze aandacht aan hem besteden.

Afgelopen week waren twee oppaskinderen van mijn dochter op bezoek, samen met hun moeder. Mr Darcy liet zich eindeloos aaien, zijn manen invlechten en zelfs knuffelen (veel pony''s vinden dat niet zo leuk: onderling doen ze dat immers ook niet).

Hun moeder was heel bang voor paarden, maar Mr Darcy was zo lief dat ze hem al snel durfde te aaien. Jullie begrijpen natuurlijk wel dat ik heel trots was op mijn pony!

Op de foto zien jullie dat Mr Darcy een deken aan heeft die tot zijn oren komt. Mr Darcy blijkt zomereczeem te hebben, en de deken helpt daartegen. Maar daar vertel ik een andere keer wel over...

10 mei 2012 - Het Animal Event was een groot succes -en erg leuk!

Afgelopen weekend was ik twee dagen te gast in de stand van het Dartmoorstamboek op het Animal Event in Hilvarenbeek. Samen met uitgeverij Kluitman had ik een prijsvraag bedacht. De winnaars van die prijsvraag konden een boek winnen. Kluitman had ontzettend leuke posters en kaarten gemaakt, zodat het lekker opviel. Bovendien vond ik het erg leuk om alle kinderen wat mee te kunnen geven!

De prijsvraag was niet zo moeilijk, en wie hem niet snapte kreeg hulp. Bijna iedereen heeft dan ook het goede antwoord gegeven. In totaal hebben er 170 kinderen meegedaan. (Sommige kinderen wilden zo graag een boek winnen dat ze meerdere keren mee hebben gedaan.) Vijf kinderen hebben een boek gewonnen van De Zonnehoeve. 

Veel kinderen die meededen aan de prijsvraag kenden de boeken van De Zonnehoeve al, en dat vond ik heel leuk. Ik kon dus meteen aan ze vragen wat ze er van vonden en welk boek ze het leukste vonden en waarom.

Het meisje dat samen met mij op de foto staat, was bezig met het voorbereiden van haar spreekbeurt over De springpony. Ik weet inmiddels dat ze daar een 8 1/2 voor heeft gekregen. Knap hoor!

9 mei 2012- IJslandse paardennamen

Alle IJslandse veulens krijgen een IJslandse naam, ook veulens die buiten IJsland geboren worden. Iedereen doet zijn best om een passende naam te verzinnen die iets uitdrukt over het paard. Dat kan iets zijn over het karakter, het uiterlijk of de kleur, maar ook kunnen het namen zijn uit de Edda, het boek van de Germanen.

Aangezien er niet veel mensen buiten IJsland zijn die IJslands spreken, zijn er gelukkig boekjes te koop met daarin honderden namen voor IJslandse paarden. In het Nederlands is dat Namen voor IJslandse paarden, geschreven door Thorgeir Gudlaugsson. Gelukkig staat er ook in hoe je de namen uit moet spreken, want dat valt nog niet mee als je het niet gewend bent!

Ik kan eindeloos kijken in dat boekje. Er staan zulke prachtige namen in... Ook staan er bij sommige namen beroemde paarden, met een korte beschrijving. Inmiddels zijn jullie natuurlijk heel nieuwsgierig naar die namen! Hier komen er een paar: Svanur is een naam voor een hengst of ruin en betekent zwaan. Sif is de vrouw van Thor, de oppergod. Ze was bekend om haar prachtige gouden haar. Deze naam komt natuurlijk uit de Edda.

Assa betekent adelaar, Silfra verzilverd. Deze naam wordt vaak gebruikt voor zilverappels (bijna zwarte paarden met zilverkleurige manen en staart). Het laatste veulen van mijn IJslandse merrie Gydja heette Gjafar: dat betekent cadeau want hij is op mijn verjaardag geboren. De naam Gydja betekent godin, en daar was ze het zelf geheel mee eens. Ik heb nooit eerder een paard meegemaakt dat zichzelf zo geweldig vond. Ze was echt het middelpunt van de wereld.

Inmiddels heeft ook het veulen van Fjara een naam. Hij heet Dalmar, naar een beroemd dal in IJsland.

7 mei 2012 - Fjara heeft een veulen!

Op 4 mei heeft Fjara haar veulen gekregen. Fjara is de ijslandse merrie die bijna vier jaar van mij is geweest en die model stond voor Assa. Anderhalf jaar geleden heb ik haar verkocht aan Louwke Mandema in Drenthe.

Daar heeft Fjara een fantastisch leven. Ze loopt in een kudde ijslanders in een soort natuurgebied en kan lekker de hele dag eten. Het enige wat ze hoeft te doen, is af en toe een veulen krijgen.

Dat is niet zo moeilijk voor Fjara! Op donderdagavond laat heeft ze alleen haar veulen gekregen, zonder dat Louwke dat al verwacht had. Fjara is een ervaren moeder, en weet precies wat ze moet doen. Toen Louwke ''s nachts kwam kijken, stond en dronk het veulen al.

Het is een wildkleurvos hengstje geworden. Louwke heeft al dertien (13!) keer eerder een poging gedaan om een wildkleurig veulen te fokken, en nu is het eindelijk gelukt. Gefeliciteerd!

21 april 2012 - Nieuwe tekeningen!

Inmiddels heeft Ina Hallemans de tekeningen voor deel 5 van De Zonnehoeve al af. Het verhaal gaat dit keer over Assa, de IJslandse merrie van Carolien. Als het aan Assa ligt, blijft ze dat niet lang meer! Ze heeft een leuk kind op het oog, Bente. Dit meisje lijkt sprekend op het meisje dat op IJsland op haar reed. Bente lijkt Assa een stuk gezelliger dan Carolien die altijd maar aan haar hoofd zeurt.

Hoe Assa dit allemaal regelt en ondertussen ook nog op trektocht gaat en een heleboel avonturen beleeft, lees je in De slimme pony of De dappere pony, want het is nog niet helemaal zeker hoe het boek gaat heten. Wat wel zeker is, is dat het in september zal gaan verschijnen!

 

Op de tekening zie je de kennismaking tussen Assa en Bente. Ik ben helemaal verliefd op deze tekening. De verrukking en de hebberigheid waarmee Assa Bente bekijkt, zijn echt prachtig en de hand en arm van Bente zijn zo ontzettend mooi getekend...

15 april 2012 - Op bezoek bij Bubbles!

Vorige week ben ik op bezoek geweest bij Tinkerstal De Gorterstraat. Mijn volgende boek uit de serie Droompaarden gaat namelijk over tinkers en speelt zich af Engeland. Emma komt daar op een grote paardenmarkt terecht en beleeft weer allerlei spannende avonturen!

Een paar uur voordat ik kwam was er net een veulen geboren. Alle veulens zijn altijd weer prachtig! Dit veulen had gigantisch lange wimpers, dat ken ik helemaal niet van andere veulens. Volgens Saskia is dat normaal voor tinkers. Ook was het veulen heel rustig, en helemaal niet bang. Ook dat ken ik helemaal niet: de ponyveulens die ik gefokt heb, waren net wilde pony''s: die moesten echt ''tam'' gemaakt worden.

Op de foto kun je het niet zien, maar het rechteroor van dit veulen is zwart aan de voorkant en wit aan de achterkant. Heel grappig! Ook haar zwarte neusje is erg leuk.

De vader van het veulen is een valkbonte hengst. Dat is een prachtige kleur: zijn lichaam is goudkleurig, manen, staart en onderbenen zijn zwart. En dan nog bont ook! Helaas is dit veulen zwartbont, maar dat geeft niet: ze is nog steeds heel leuk! De fokster heeft haar Bubbles genoemd (dat is het Engelse woord voor belletjes, zoals in Fanta, of Cola).

 

Een paar dagen later werd er weer een merrieveulen geboren. Dit veulen is valkbont, net zoals haar vader. Ze heet Sterre. Als je goed kijkt, zie je dat haar ogen ook goudkleurig zijn. Mooi hoor!

12 april 2012 - O jee, er is een jong duifje!

Tot mijn verbijstering zag ik net een jong duifje op de vensterbank zitten.

Ik had het eitje twee dagen afgeschermd van zijn ouders, aangezien zij gediskwalificeerd waren voor het ouderschap. Op die manier dacht ik dat ik kon voorkomen dat het uit zou komen. Niet dus!

Ik heb net gezien dat ze het kleintje voerden, en gisterenavond tijdens flinke regenbuien zijn ze op het nest blijven zitten. Zouden ze dan toch hun leven gebeterd hebben?

11 april 2012 - Wat is er zo leuk aan het schrijven van kinderboeken?

Er zijn heel veel dingen leuk aan het schrijven van kinderboeken, laat ik dat vooropstellen! Een van de leukste dingen is wel het bedenken van een compleet nieuwe wereld.

Dat geldt voor de Zonnehoeve, maar zeker ook voor de nieuwe serie waar ik mee bezig ben: Droompaarden. De eerste twee boek verschijnen in het voorjaar van 2013, maar ik heb al twee delen geschreven en ben nu bezig aan deel 3.

In die boeken belandt de hoofdpersoon telkens in een andere wereld, een soort parallelle werkelijkheid. (Dat wil zeggen dat ze in een wereld terecht komt die sprekend op de onze lijkt, maar het toch niet is.) Elk deel draait om een bepaald paard.

Vroeger begon ik ergens en dan zag ik wel waar ik uitkwam, maar daar heb ik me vreselijk mee vast geschreven, dus dat doe ik niet meer. Tegenwoordig maar ik een indeling in hoofdstukken en schrijf dan per hoofdstuk op wat er gebeurt. Als ik dan echt ga schrijven, kan ik me helemaal richten op de hoofdpersoon. Ik hoef immers niet meer na te denken over wat er precies gebeurt en of alles wel klopt.

Dan word ik als het ware die persoon en beleef de dingen vanuit hem of haar. Ik voel de wind op mijn gezicht, de opwinding van een wedstrijd, de boosheid als iets niet lukt en de blijdschap als ik iets goed kan.

Soms, als ik me verdrietig voel of gewoon chagrijnig, ga ik in gedachten naar De Zonnehoeve, of naar de wereld van Emma (de hoofdpersoon uit Droompaarden). Het is een fijne wereld waarin ze leven. Een wereld waarin van alles gebeurt, maar waarin het altijd goed afloopt en waarin mensen en dieren aardig met elkaar omgaan. Een wereld kortom, waar ik graag ben -en jullie ook, hoop ik!

10 april 2012 - Het gras groeit -en de buik van Mr Darcy ook!

Allebei groeien ze geloof ik even hard! In onze kudde van acht, zijn Mr Darcy en Isar de jongsten. De andere pony''s zijn allebei een stuk ouder en kunnen duidelijk meer gras verwerken zonder flink uit te dijen. Daarom gaan Isar en Mr Darcy sinds afgelopen weekend ''s nachts samen in de paddock. 

Dat vinden ze niet erg leuk. Het is natuurlijk veel fijner om lekker door te schranzen! Maar een dikke buik is ongezond en bovendien gaat die er erg moeilijk weer af. Overdag kunnen ze grazen, en ''s ochtends krijgen ze nog wat hooi en stro; dat is goed voor de darmen. Over een tijdje is het gras zo lang dat ook dat teveel is, en mogen ze alleen ''s ochtends nog in de wei.

Mensen die geen ervaring hebben met pony''s denken vaak dat je pony''s gewoon het hele jaar door dag en nacht in de wei kunt laten lopen. Helaas is dat niet zo! Daarvan worden ze moddervet. Ook kunnen ze er ziek van worden: ze kunnen bijvoorbeeld hoefbevangenheid krijgen. 

Op de foto zie je Rodi, Mr Darcy en Isar samen uit een grote bak eten. Zo''n bak is trouwens echt ideaal! De paarden verspillen geen voer meer en het kan ook niet weg waaien. De bakken hebben gaatjes aan de onderkant, zodat regen er niet in blijft staan. Ze zijn tweedehands te vinden op Marktplaats.

5 april 2012 - Er is 250 keer gestemd!

Gisteren is er voor de tweehonderdvijftigste keer gestemd op een pony van De Zonnehoeve (je kunt stemmen bij Wie is jouw favoriet, links op deze pagina). Degene die dat deed was mijn vriendin Marieke, en de pony waar zij op stemde was Goldy (''Natuurlijk,'' zei ze erbij. Ik ben vergeten te vragen waarom!).

Momenteel is er het vaakst gestemd op ''Allemaal even leuk'' (54 stemmen), daarna is de volgorde Romario, Assa, Rakki, Goldy en Jacco. Ik begrijp nooit zo goed waarom Jacco zo weinig stemmen krijgt, en ik was verbaasd dat Assa er vanaf het begin zoveel kreeg.

Het is grappig om te zien dat Romario flink gestegen is sinds er een boek over hem uit is. Dat kan ik me ook wel voorstellen! Het leek eerst nogal een brommerige mopperpot, maar als je Een pony met pit leest, ontdek je dat hij eigenlijk heel erg leuk is.

Ik heb ook al een paar keer gestemd. Telkens op een andere pony, afhankelijk van mijn stemming. En vaak op ''Allemaal even leuk'', want dat zijn ze ook!

2 april 2012 - Mr Darcy en het bit

Vorig jaar ben ik al begonnen met het laten wennen van Mr Darcy aan een bit. Ik wil namelijk toch heel graag met hem werken aan de lange lijnen. Dat kan eventueel met een bitloos hoofdstel, maar ik houd erg van het contact dat je met een paard kunt hebben via een bit. Je kunt met elkaar praten, een gesprek voeren, zeg maar.

Helaas deelde Mr Darcy die mening absoluut niet. Bitten waren dingen die je zo snel mogelijk moest zien kwijt te raken! Alles wat ik in zijn mond deed, probeerde hij eruit te duwen of te spugen. Geen seconde hield hij zijn mond dicht en hij keek er nog ongelukkig bij ook.

Mr Darcy heeft een kleine mond, en een hele korte mondspleet. Een gewone gebroken of dubbel gebroken trens lag heel onprettig en bovendien deed hij daar onmiddellijk zijn tong overheen.

Na wat speurwerk heb ik bij de ponywebwinkel een prachtige, ongebroken trens gevonden. Het model van het mondstuk is licht gebogen waardoor het prettig op de tong ligt. Aan de zijkanten zitten geen ringen, maar goudkleurige hoefijzertjes. Toen ik het kocht dacht ik: als het niet lukt, staat het bit in elk geval leuk in mijn boekenkast :)

 

Maar het lukt! Hij houdt zijn mond stil en begint te begrijpen wat ik bedoel als ik op een bepaalde manier aan de teugels ''trek'': een beetje druk op de hele tong is langzamer gaan, druk aan de linkerkant betekent naar links gaan, druk op de rechterkant naar rechts gaan, nog minder druk als je loopt, betekent dat je je hals wat buigt, en als je stil staat, betekent druk op je tong de vraag om naar achteren te lopen.

Eigenlijk, als je er zo over nadenkt, is het een wonder dat paarden dit allemaal begrijpen. Stel je eens voor hoe moeilijk dat is! Je hebt geen flauw benul waar het over gaat, het is niet in je eigen belang of je eigen idee en je moet door uitproberen maar zien te ontdekken wat de bedoeling is.

Daarvoor moet je heel goed opletten en heel slim zijn! En dan zijn er nog mensen die paarden dom noemen...

26 maart 2012 - Ongewenst bezoek

Wie regelmatig in dit dagboek leest, weet dat er vorig jaar een koppeltje turkse tortels voor de raam van mijn werkkamer aan het broeden waren. Ze zijn de slechtste ouders die je je voor kunt stellen: vorig jaar zijn beide legsels mislukt. 

Het was hartverscheurend om te zien hoe ze tijdens vreselijke regenbuien hun kinderen in de steek lieten. Die overleefden dat uiteraard niet :(

Om te voorkomen dat ze weer zouden gaan broeden, hebben we blokken hout op de vensterbank gelegd. Dat leek te helpen. De afgelopen dagen waren ze driftig over het hout aan het klimmen, en sleepten met wat takjes, maar er gebeurde verder niets.

Totdat... Rosa een paar uur geleden naar beneden kwam en zei dat er een eitje gelegd was! Het is niet te geloven. Tussen twee houtblokken, op een smal richeltje, hangt nu ma tortel boven haar ei.

Ik ben er nog niet over uit wat ik ga doen: ze hun gang laten gaan, eitjes weghalen of de kinderbescherming bellen. Ik denk het laatste.

23 maart 2012 - Koliek!

Aangezien bij een mestcontrole bleek dat Mr Darcy nauwelijks wormeitjes in zijn mest had maar wel zand, leek het de dierenarts een goed idee om hem een kuur zandweg te geven.

Zo''n kuur duurt zes dagen, waarbij je twee keer per dag 50 gram van een bepaald poeder geeft. Dat poeder bestaat uit zaadjes van de psyillium plant, een soort weegbree.

Toen ik Mr Darcy daar gisteren van gaf, leek er niets aan de hand. Vanmorgen echter, ging hij meteen liggen toen hij het op had, en keek naar zijn buik. Koliek dus! Na een paar minuten rolde hij, stond op en ging gelukkig weer grazen.

Vanavond gaf ik het hem weer. Dit keer ging hij meteen na het eten liggen en reageerde nergens meer op. Zijn mond stond helemaal strak en hij zweette. Na een minuut of tien lag hij nog steeds en liet nu zelfs zijn hoofd helemaal zakken. Alarm!

Goddank had mijn vriendin Yvonne haar telefoon bij zich. Het was sowieso heel fijn dat ze er was, trouwens, want het is heel eng als je pony opeens zo ziek is. Op de parkeerplaats van de stal heb ik vervolgens de dierenarts gebeld. Die had nog niet eerder meegemaakt dat een paard op deze manier op het poeder reageerde en vroeg zich af of het iets anders kon zijn dat in het voer zat.

Ik heb geen idee. Ik had het poeder gemengd met geraspte appel en een handje muesli: beide geen dingen die Mr Darcy dagelijks krijgt, maar wel af en toe en tot nog toe reageerde hij daar niet op. Komende week zal ik het los van elkaar aan hem geven, en kijken of er iets gebeurt.

Hoe dan ook krijgt hij geen psyillium meer! Iemand interesse in een emmertje zandweg?

ps: Mr Darcy is gelukkig weer helemaal opgeknapt.

19 maart 2012 - Over schrijven en muziek

Ik houd erg van muziek. Ik heb jarenlang blokfluit gespeeld en een paar jaar altviool, maar tegenwoordig luister ik eigenlijk alleen nog maar naar muziek.

Soms pak ik een blokfluit en speel er even op, maar ik ben het al gauw weer beu. De lastige passages zijn er in de loop van de jaren niet makkelijker op geworden, en ik merk weer dat ik helemaal geen zin heb om iets uit te voeren wat iemand anders bedacht heeft. Componeren is vast veel leuker!

Toch doe ik ook dat niet. Dat wil zeggen: niet met noten -maar wel met woorden.

Ik probeer van mijn teksten muziek te maken. Ik doe mijn best om ze te laten dansen, te laten zingen. Korte zinnen wissel ik af met lange, vloeiende zinnen met hakkelende en soms gebruik ik een woord meerdere keren achter elkaar, om het te benadrukken.
Ik schaaf net zolang totdat het ritme klopt, totdat elk woord op de goede plaats staat en het ene woord voortvloeit uit het andere, niet kan bestaan zonder het andere, zodat er vaart in komt en alles naar het einde toe dendert.

Tot mijn grote ergernis lukt het niet altijd. Eindeloos kan ik nadenken over het juiste woord, en schaven aan een groepje zinnen dat niet met elkaar wil dansen.

Maar als het dan wel lukt, is dat prachtig. Dan kan je een tekst voorlezen zonder ergens te struikelen, en als je voorgelezen wordt, word je meegenomen door het verhaal, en ben je helemaal en totaal in een andere wereld -net zoals ik als ik naar muziek luister.

16 maart 2012 - Viooltjes!

Elke keer als ik bij de Boerenbond voorbij kom, hoor ik ze roepen. ''Neem ons mee!'' zingen de schattige gele viooltjes die in metershoog opgestapelde trays buiten staan.

''Nee, ons!'' gillen de kleine paarse bosviooltjes er dwars doorheen. De driekleurige met oranje en paars kijken me alleen maar aan. Meer hoeven ze ook niet te doen: ik ben machteloos in zo''n geval.

Natuurlijk stop ik. Ik stop altijd voor viooltjes. Aangezien ik echter maar anderhalve arm en twee handen kan gebruiken, laat ik ze staan. Dat kost me aardig wat moeite, maar de pijn die het me gegarandeerd oplevert als ik ze in bakken zet, weerhoudt me. Ik kijk stug vooruit en stop mijn oren dicht.

Hee, voel ik er daar een aan mijn jas trekken?

En hoe komt eigenlijk die tray lichtblauwe bosviooltjes in mijn auto terecht?!?

13 maart 2012 - Dingen die je niet kunt doen met maar een arm :(

De dop losdraaien van de jampot, je haren wassen, je neus snuiten, de verpakking van de pijnstiller openmaken(!), vuilniszak in de container gooien, strijken, je oorbellen indoen, je broek ophijsen, fruit schillen, viooltjes planten, je handen wassen, sokken aantrekken, jezelf afdrogen, fietsen, met mes en vork eten, je jas aandoen, strijken, vlees snijden, je veters strikken, je pony een halster aandoen (tenzij die pony Mr Perfect is natuurlijk :), wc papier afscheuren, brood snijden, jezelf aankleden, hoeven krabben, longeren, autorijden, uitmesten, vegen.

Gelukkig zijn er ook dingen die je heel goed kunt doen met maar een arm :)

Naar muziek luisteren, tv kijken, lezen, chocola eten, lopen, vogels kijken, je pony in zijn manen kriebelen, in de zon zitten.

12 maart 2012 - AU!

Vorige week ging er bij een ongelukkige beweging opeens een heftige pijnscheut door mijn schouder. De pijn was zo hevig dat ik een paar dagen later naar de fysiotherapeut ging en die constateerde -helaas!- dat ik een gescheurde pees heb.

Dat voelt net zo akelig als het klinkt. Het doet flink pijn en ik kan mijn linkerarm niet meer optillen. Aankleden is een marteling, een autogordel vastmaken onmogelijk. Ik mag niet fietsen of autorijden en typen kan ik maar met een hand.

Nu pas merk ik hoeveel ik met mijn linkerhand deed en hoe ongelooflijk onhandig het is als je er maar een kunt gebruiken. En hoe ik ook mijn best doe, ik kan nog geen enkel voordeel aan deze situatie ontdekken.

Of het zou moeten zijn dat ik nu eindelijk de films kan bekijken die ik nog wilde zien.

Het punt is alleen dat ik helemaal geen zin heb om tv te kijken. Veel liever zou ik met Mr Darcy willen wandelen, schrijven, boodschappen doen, strijken of schoonmaken (echt waar!).

8 maart 2012 - Kleurwedstrijd!

Afgelopen week was ik te gast bij speelgoedwinkel Pompie om de prijzen uit te delen van de kleurwedstrijd. Op de foto zie je mij met een van de kinderen die een boek gewonnen hebben.

Het is altijd moeilijk om uit zo''n stapel tekeningen de vijf mooiste te kiezen. Iedereen heeft zijn best gedaan en alle kinderen hopen dat ze iets winnen. Het liefste zou ik ze allemaal een boek willen geven, maar dat kan niet...

7 maart 2012 - Assa vertelt over IJsland

Ook het verhaal over Assa staat op de site! Je vindt het bij Korte verhalen.

6 maart 2012 - Zilveren appeltjes in de maak (of niet...)

Fjara, de ijslandse merrie die model stond voor Assa, is drachtig. Volgens haar nieuwe eigenaresse heeft ze al een flinke buik! De vader van het veulen is Glymur, een zilverappelzwarte hengst. ''Huh?'' hoor ik jullie al zeggen. ''Wat is dat?''

Een zilverappelzwart paard heeft een bijna zwart lichaam, met zilvergrijze manen en staart. Vaak hebben zulke paarden allemaal zilverkleurige appeltjes op hun lichaam, vandaar de naam. Er zijn ook zilverappel zwarte paarden die eerder melkchocoladebruin zijn, maar Glymur is heel donker.

Aangezien Fjara een wildkleur koffievos is, kan het veulen allerlei kleuren hebben: wildkleur vos, wildkleur bruin, wildkleur zwart, vos, bruin of zwart, zilverappel zwart, zilverappel bruin of zelfs zilverappel wildkleur zwart of zilverappel wildkleur bruin.

Een zilverappel bruine ziet er uit als een vos met zilvergrijze manen en staart. Ze worden dan ook nogal eens aangezien voor vossen, maar als je naar de onderbenen kijkt, zie je dat die zwart zijn en dat is bij een vos nooit het geval. De zilverappelfactor die voor de kleur zorgt heeft geen invloed op vos, dus bij een vos zie je er niks van. 

Als er ook nog de wildfactor bij komt, heeft een paard een lichter lichaam, en natuurlijk een aalstreep over de rug. Ook zullen de manen waarschijnlijk tweekleurig zijn.

Zilverappels komen onder andere voor bij ijslanders, kentucky mountain horses, en zelfs bij Groninger en Gelderse paarden. Wil je zien hoe een zilverappel er uitziet? Kijk dan eens op de website van Glymur: www.enclavehof.be 

Fjara tenslotte, zal het waarschijnlijk niets uitmaken welke kleur haar veulen heeft. Als het maar gezond is Wink

2 maart 2012 - De Zonnehoeve staat flink in de belangstelling!

Voor de komende maanden hebben uitgeverij Kluitman en ik allerlei leuke acties bedacht om de boeken over De Zonnehoeve onder de aandacht te brengen. Momenteel is er een kleurwedstrijd bij speelgoedwinkel Pompie in Hilvarenbeek, het dorp waar ik woon.

Volgende week woensdag, op 7 maart, ben ik ''s middags van twee tot vier in de winkel. Dan kun je mij zien en spreken! Als je wilt, kun je van thuis een boek meenemen (of daar kopen) zodat ik er wat leuks in kan schrijven. Ook zal ik dan de prijzen uitreiken aan de kinderen die de kleurwedstrijd gewonnen hebben.

In maart komt er in de Hoefslag junior een prijsvraag, en in april organiseert ruitersportwinkel Superhorse in Breda een kleurwedstrijd. Als toppunt van dit alles ben ik 5 en 6 mei aanwezig op het Animal Event. Ik sta dan in de stand van het Dartmoorstamboek. Als je daar bent, kun je meedoen aan een prijsvraag.

Alle winnaars van de kleurwedstrijden en prijsvragen krijgen een exemplaar van deel vier: De springpony

Ook als je niets gewonnen hebt, vind ik het leuk om kennis met je te maken. Dus kom naar Hilvarenbeek op 6 maart, of naar de Beekse Bergen op 5 of 6 mei!

21 februari 2012 - Nieuwe korte verhalen!

Er staan twee nieuwe korte verhalen op de site: een over Romario en een over Rakki. Ze zijn allebei erg leuk geworden. Veel plezier!

Ik ben bezig met het verhaal over Assa. Het speelt zich af op IJsland, het land waar ze geboren is en waarnaar ze terug verlangt.

20 februari 2012 - Bartje

Het is al bijna een jaar geleden dat Bartje, ons vlinderhondje verongelukt is.

De eerste weken nadat hij dood was, voelde ik me zo leeg van binnen dat ik de neiging had om me helemaal vol te proppen met alles wat eetbaar was. Er waren dagen dat ik mezelf moest beheersen om niet ergens -maakte niet uit waar- een ander vlinderhondje te halen. Maar ik wilde helemaal geen ander hondje: ik wilde gewoon Bartje terug!

Ik mis hem nog steeds, maar tegenwoordig kan ik aan hem denken zonder meteen heel verdrietig te worden. Ik denk aan hem en zie voor me hoe hij in de gang zijn lijn van de kapstok trekt. Ik hoor zijn blije gekef als ik onze andere hond uitlaat en zie hem dan in gedachten om haar heen springen.
Soms zie ik hem bijna weer liggen. Altijd mooi gedrapeerd, met zijn prachtige staart achter of naast hem. Of soms op zijn rug in de mand, terwijl zijn roze tongetje een klein beetje naar buiten stak.

Ik ben bijna de andere dingen vergeten: zijn hopeloze onzindelijkheid, zijn vreemde gedrag, en zijn toevallen. Pas na zijn dood kwam ik erachter dat hij hoogstwaarschijnlijk een afschuwelijke ziekte had die dit alles veroorzaakte: syringomyeli.

Als Bartje niet verongelukt was, hadden we hem vrijwel zeker moeten laten inslapen. Ook al geen prettig vooruitzicht. Het probleem met doodgaan is dat het gewoon niet leuk is. En wennen doet het ook nooit. Het enige positieve wat ik erover kan zeggen is dat het verdriet slijt. Niet helemaal, maar net zoveel dat het draaglijk wordt.

Als het waar is wat sommige mensen zeggen, zie ik Bartje weer terug als ik zelf dood ga. Zij denken dat hij mij tegemoet komt rennen als ik daar aan kom. Ik heb geen idee hoe ik me dat allemaal voor moet stellen, maar dat geeft niet. Ik vind het een prachtig vooruitzicht en tot het tegendeel bewezen is, kan het geen kwaad erin te geloven, toch?

17 februari 2012 - Mr Darcy en de reisgids

Mr Darcy is een echte toerist. Er zijn paarden die rechtstreeks van A naar B lopen, maar daar hoort Mr Darcy niet bij. Er is altijd wel wat te beleven onderweg. Een bijzonder -en wellicht eetbaar- plantje, een hond, een rotan stoel die zomaar aan de weg staat... alles is aanleiding om stil te staan, en het object te bekijken, te ruiken en te onderzoeken. 

Af en toe wordt het me te gortig. Dan wil gewoon snel even een rondje lopen, in een flink tempo. Maar Mr Darcy denkt daar heel anders over: hij kan echt niet zomaar doorlopen als er bij het huis dat ze aan het bouwen zijn ook maar iets veranderd is! ''Moet je kijken,'' hoor ik hem bijna zeggen, ''die deur zat er gisteren nog niet in!''

Als hij dan voor de zoveelste keer stil wil staan om iets te bekijken, zeg ik wel eens tegen hem dat dit niet in de reisgids staat, en dat hij dus gewoon door kan lopen. 

Helaas heeft Mr Darcy schijt aan de reisgids. Stel je voor dat je iets mist! Geen denken aan...

15 februari 2012 - Rinat Ibragimov speelt Bottesini

Vorige week was mijn dochter op YouTube op zoek naar een uitvoering van het tweede concert van Bottesini door contrabas. Daarbij kwam ze al snel uit bij een filmpje van Rinat Ibragimow; een Russische contrabassist die woont en werkt in Londen.

Sinds ik het filmpje voor het eerst gezien heb, zit het concert in mijn hoofd. En dan vooral de manier waarop het gespeeld wordt; zo zuiver, zo prachtig, zo technisch perfect... Alleen al de eerste noot vertelt een heel verhaal. Ik blijf maar kijken en luisteren. 

Ik dacht vroeger dat een contrabas een saai en log instrument was waar je alleen wat mee kon brommen. Ik schaam mij diep, want dat blijkt dus helemaal niet waar te zijn. 

Voor wie het zelf wil zien en horen: Rinat Ibragimov, Giovanni Bottesini Concerto for Double Bass No 2. Te vinden bij YouTube als je Bottesini 2 in typt; daarna Rinat Ibragimov kiezen.

14 februari 2012 - Mr Perfect breekt bijna een been

Nog een keer een verhaal over hoe geweldig Mr Perfect is, en dan moet ik er misschien maar mee ophouden -anders wordt het wellicht saai!

Afgelopen weekend longeerde ik hem weer in de binnenbak. Zoals gewoonlijk wierp Mr Darcy zich meteen op de grond om te rollen. Ik lette even niet op, waardoor de longeerlijn om zijn voorbenen kwam te zitten.
In gedachten zag ik al voor me dat hij weg zou stormen met de lijn om zijn benen... 

...en hoe hij even later zou vallen en met minstens een gebroken been op de grond zou liggen. 

Gelukkig gebeurde dat niet. Mr Darcy stond op, en wilde al bokkend wegrennen. Precies op dat moment zei ik Ho Darcy... -en hij stond stil. Daardoor kon ik de longeerlijn los maken. Toen dat gebeurd was, stormde hij alsnog bokkend weg.

Perfekt, toch? Smile

8 februari 2012 - De springpony is aangekomen!

Tot mijn verbazing kreeg ik net een grote Kluitman-doos van de postbode met daarin... 10 exemplaren van De springpony!

Ik verwachtte deel vier pas over een paar weken, dus dit is een grote verrassing. Het boek ziet er weer prachtig uit, en zoals elke keer zijn de tekeningen op papier nog veel mooier dan op het scherm of in de drukproef.

Jullie moeten nog heel even geduld hebben: vanaf volgende week ligt het in de winkel!

7 februari 2012 - De dag van de mus

Gisteren heb ik eindelijk een mussennestkast besteld. Dat was ik al lang van plan, maar het kwam er maar niet van. Er zitten ontzettend veel mussen in onze tuin. Ik heb geen idee waar ze broeden, maar het is niet bij ons! Bij de achterburen waarschijnlijk; die hebben een dikke haag.

Ik ben van plan om de nestkast vlak boven mijn slaapkamerraam te hangen. In het voorjaar word ik altijd al wakker van tsjilpende mussen en zingende vogels, en hopelijk vanaf dit jaar ook van jonge mussen...

Toen ik gisteren Mr Darcy terug bracht naar de wei, vloog er vlak voor me een valk. Hij was duidelijk op jacht. Even later zag ik iets onder de hooibak verdwijnen. Een muis? Een vogel?

De valk probeerde onder de bak te kruipen, maar dat lukte niet. Bovendien kwam ik er aan en dat zinde hem ook niet. Met een paar grote vleugelslagen verdween hij in de verte.

Toen ik even later onder de bak keek, zat daar een hijgend, doodsbang musje. Nadat het weer wat was bijgekomen vloog het snel terug naar het erf, naar de andere mussen. Pff, dat is goed afgelopen! (Voor de mus dan, de valk had nog steeds honger...)

Door de kou is het in de tuin een drukte van belang: er zitten vinken, huismussen, houtduiven, merels, groenlingen, staartmezen, turkse tortels, ringmussen, boomklevers, koolmezen, pimpelmezen, heggenmussen, sijsjes, winterkoninkjes en een roodborstje.

4 februari 2012 - Skieën met Mr Darcy 

Vanmiddag zijn Maya en ik met Mr Darcy en Isar naar het bos gegaan. Alles lag onder een dikke laag sneeuw. De zon scheen, de lucht was prachtig blauw en onder onze voeten kraakte de sneeuw. Een mooie dag om in het bos te zijn!

Zoals gewoonlijk liet ik Mr stukjes Darcy los lopen. Door de hobbelige ondergrond was het pad echter voor mij heel slecht begaanbaar. Mr Darcy had nergens last van: die liep in een stevig tempo voor me uit. Achter ons liepen Maya en Isar.  

 

Opeens bedacht ik dat ik me misschien wel aan zijn staart zou kunnen vasthouden. Ik heb wel vaker plaatjes gezien van lange afstandritten in een bergachtig landschap waar de paarden los voorop lopen en de ruiter zich omhoog laat trekken aan de staart. Waarom zou dat dan nu niet ook kunnen?

Ik pakte de staart van Mr Darcy vast en liet me een beetje meetrekken. Dat ging zo goed, dat ik even later met mijn hele gewicht aan de staart hing en mezelf liet voorttrekken als een waterskieër. Zo ging het lopen heel wat makkelijker!

Ik nam me voor om dat in mijn Dagboek op de Zonnehoeve site te schrijven, maar terwijl ik dat bedacht schoot ik in de lach: het klonk zo krankzinnig dat ik niet dacht dat iemand het zou geloven. Daarom heeft Maya een foto gemaakt toen we bijna thuis waren. Zo kunnen jullie zien dat het echt waar is!

4 februari 2012 - Sneeuw!

De kudde doet een dutje in de zon. Links staat Stikla, daarnaast Mr Darcy, daarachter Rodi, rechts daarvan Isar en helemaal rechts Assa. Het is bijna etenstijd, dus ze staan te wachten totdat het hooi komt. Op deze foto kun je goed zien dat Mr Darcy echt een stuk kleiner is dan de ijslanders!

1 februari 2012 - Het juiste woord is gevonden!

En de winnaar is... verrast.

30 januari 2012 - Hotze de Roos prijs

Afgelopen week kreeg ik bericht van uitgeverij Kluitman dat mijn boek De stoere pony, meedoet aan de Hotze de Roos prijs! Deze prijs wordt elk jaar uitgedeeld aan het leukste kinderboekdebuut (een debuut is het eerste boek van een schrijver. Ik heb al eerder boeken geschreven, maar dat waren geen kinderboeken, dus daarom mag ik toch meedoen.)

De jury bestaat niet uit allerlei volwassen deskundigen, maar uit leerlingen van groep 6 en 7 van basisscholen in Zaandam. Een kinderjury dus! Waarom Zaandam? Omdat de gemeente Zaandam de prijs betaalt, als aandenken aan de schrijver Hotze de Roos die daar woonde.

Hotze de Roos is de schrijver van de boeken over de kameleon, over de tweeling Sietse en Hielke. Deze boeken worden trouwens ook uitgegeven door Kluitman. Mijn dochter was helemaal gek op de Kameleonboeken, en zelf heb ik er ook heel wat gelezen.

Wil je meer weten over Hotze de Roos en zijn boeken, kijk dan eens op www.kluitman.nl

28 januari 2012 - JEUK!

Een tijdje geleden schreef ik dat Mr Darcy zo''n vreselijke jeuk had en dat ik dacht dat het aan het voer lag. Dat bleek toch niet zo te zijn: Mr Darcy had gewoon... luis!

De overgang naar ander voer viel samen met een wormkuur die ook invloed had op de luizen, en daarna was de jeuk weliswaar minder, maar niet helemaal weg. Een bevriende dierenarts dacht aan luis en ze had gelijk...
Ik had daar ook al vaker aan gedacht, maar er was helemaal niets kruipends te zien. Inmiddels weet ik dat je luis vaak helemaal niet ziet.

Mr Darcy is drie keer behandeld met een ontzettend smerig goedje en nu is de jeuk alweer een aantal weken echt helemaal weg. Gelukkig!!!

27 januari 2012 - Het juiste woord

Het juiste woord is de titel van een ontzettend handig boek voor schrijvers. Daarin kun je opzoeken welk woord precies weergeeft wat je bedoelt op een bepaalde plaats. Dat komt namelijk heel nauw.

Zo ben ik al de hele week aan het twijfelen over het woord dat beste het gevoel van Assa weergeeft op een bepaald moment. Er zijn vier kandidaten: blij, tevreden, verrukt en verrast. Ze kunnen allemaal op die plek, maar de een is beter dan de ander. Het juiste woord is echter nog niet gevonden.

En bovendien kan een woord voor jou een hele andere betekenis hebben dan voor mij. Ik sprak net een vriendin en die had een heel ander gevoel bij verrukt dan ik. Ik zie dan iemand voor me die verrast wordt met een enorme verjaardagstaart met daarop gesuikerde kersjes en veel kaarsjes in alle kleuren. Ik weet niet meer precies wat zij voor zich zag, maar zeker geen taart. Zij vond het een beetje een ouderwets woord. Dus ik dub nog even verder.

Zo zie je maar weer: het juiste woord is nog niet zo makkelijk te vinden...

23 januari 2012 - Mr Perfect strikes again!

Soms, als de buitenbak en de longeerbak echt onbegaanbaar zijn, kan ik gebruik maken van een prachtige binnenbak. Darcy vindt het helemaal geweldig, die immense ruimte met een dak erop. De bodem is onweerstaanbaar aantrekkelijk (om te gaan rollen :) en hij loopt er altijd als een zonnetje.

Gisteren leek de buitenbak wel een zwembad, en de longeerbak was zo mogelijk nog slechter. Er was niemand in het binnenparadijs, dus heb ik Mr Darcy niet eens geborsteld, maar hem meteen zijn kaptoom aangedaan en meegenomen naar de binnenbak. Buiten waaide het alsof de wereld elk moment weg kon vliegen, binnen was het onwerkelijk stil -op een paar mussen na.

Mr Darcy ging eerst rollen, en stoof er toen bokkend vandoor. Gelukkig is hij altijd heel makkelijk te houden! Even later liep hij in een prachtige draf om mij heen. Wat een prachtig gezicht is dat toch! Als ik hem zo zie lopen met zijn hoofd over de grond of met zijn hals mooi afgebogen (zonder bijzetteugel of wat dan ook) voel ik me altijd helemaal trots. En blij. 

Na een tijdje kwam er iemand anders de binnenbak in. Haar paard was al opgezadeld, maar ze ging hem eerst longeren. Daarbij flapperden de zweetbladen van het zadel en dat maakte natuurlijk een raar geluid. Volgens Darcy althans: hij raakte zo opgewonden dat hij er bokkend en springend vandoor ging. Net op het moment dat ik dacht: shit, nu kan ik hem niet meer houden (ik had fleece handschoenen aan die te weinig houvast gaven op de longe) riep ik: Darcy, HO

Mr Darcy stopte alsof iemand een knopje omzette, en liep meteen naar me toe. Ik was helemaal verbouwereerd. En dolblij. En apetrots!
Ik denk dat ik hem voortaan altijd Mr Perfect noem Laughing.

20 januari 2012 - Deel 5: De slimme pony

Zojuist heb ik de gecorrigeerde tekst binnen gekregen van deel 5, over Assa. De titel wordt -het zal jullie niet verbazen- De slimme pony.  In dit deel lees je hoe Assa voor zichzelf iemand anders zoekt, en meteen ook voor Carolien een andere pony regelt. Assa is echt een geweldig personage, en misschien wel mijn favoriet. Ze is zo slim, zo uitgekookt en zo ontzettend grappig!

De tekst is inmiddels nagekeken door een redacteur van Kluitman. Bij mij is dat Annemarie Dragt. Annemarie heeft zelf ook jarenlang IJslanders gehad, dus dat is heel leuk. Ze heeft de tekst nagekeken op taal- en spelfouten en gekeken of er niet vlak na elkaar telkens dezelfde woorden gebruikt worden. Ik lees de tekst vervolgens weer door om te kijken of de woorden die er nu staan nog steeds de gevoelens en gebeurtenissen uitdrukken die ik bedoelde of dat het per ongeluk veranderd is.

Ook lees ik de tekst door om te kijken welke personages er ook alweer in voorkomen. Daarna bedenk ik hoe die er volgens mij uit moeten zien en geef dat door aan Ina, de illustratrice. Dan gaat het niet alleen om hun uiterlijk, maar ook hun uitdrukking, kleren, manier van staan etc. Bij het vorige deel, De springpony, had Ina Frank (een springinstructeur) heel anders getekend dan ik hem in gedachten had. Het was een hele aardige, zachte, lieve man geworden.

Nu is Frank dat ook wel een beetje, maar hij is ook een bekende springruiter en springruiters houden van risico''s, en moeten aardig wat lef hebben. Ook droeg Frank kleren die hem een beetje sullig maakten. Hij zag er kortom niet uit zoals ik hem in gedachten had. Om dat in het vervolg te voorkomen, hebben we afgesproken dat ik een lijstje maak van de (nieuwe) personages en hun kenmerken erbij zet.

(Zoals jullie zien, heb ik in de afgelopen zinnen vlak bij elkaar een paar keer de woorden ook en een beetje gebruikt. Dat zijn van die dingen die Annemarie eruit haalt -als ik ze zelf vergeten ben of niet gezien heb. Bij deze teksten doe ik het zelf, door ze vaak te lezen. Soms echter, gebruik ik een herhaling opzettelijk, zoals bijvoorbeeld in het begin van deze tekst -daar heb ik wel drie keer het woord zo achter elkaar gebruikt.)

Het vijfde deel van manege De Zonnehoeve komt uit in het najaar, in oktober.  Deel vier, De springpony, is momenteel onderweg vanuit China naar Nederland. Op 21 februari komen er 5000 exemplaren aan bij de uitgeverij in Alkmaar. Het is een raar idee dat er nu op dit moment dozen en dozenvol boeken in een groot schip liggen, ergens op zee...

10 januari 2012 - Dartmoor pony''s

Tot mijn verbazing zijn er maar weinig Dartmoor pony''s in Nederland: met 500 pony''s heb je het aardig gehad, denk ik. En dat terwijl ze zo ontzettend leuk zijn! Ze hebben een geweldig karakter, zijn mooi om te zien en hebben vlakke, ruime gangen. Het Nederlands Dartmoorponystamboek doet zijn best om de pony''s te promoten en dat is helemaal terecht.

De meeste Dartmoor pony''s worden gebruikt als rijpony voor kinderen, maar ze zijn ook heel geschikt als menpony. Ze kunnen goed springen. In Engeland worden ze ook gebruikt voor eventing en als jachtpony''s.

Veel Dartmoor pony''s zien eruit als mini rijpaarden, maar tegelijkertijd zijn het echte pony''s. Ze hebben een vriendelijk hoofd met een recht profiel, een mooi gevormde hals, een goede schoft, een lange, schuine schouder, een wat afhangend kruis met lage staartinplant en stevige benen.
De meeste Dartmoor pony''s zijn bruin of donkerbruin, maar er zijn ook zwarten, vossen en schimmels. Ze hebben weinig of geen aftekeningen. Veel pony''s hebben -net als Mr Darcy- dikke, lange, golvende manen.

Dartmoor pony''s leven al eeuwenlang in het onherbergzame Dartmoorgebied, in Engeland. In het begin van de vorige eeuw werden de oorspronkelijke pony''s gekruist met onder andere Arabische volbloeds en pony''s die verwant waren aan hackneys.
Het heeft me altijd verwonderd dat er Arabisch bloed zou zitten in Dartmoor pony''s. Ze hebben immers niet het gedeukte hoofd van veel Arabieren, en ook zeker niet een recht kruis met een hoge staartaanzet. Welsh pony''s daarentegen hebben duidelijk Arabisch bloed.

Ik vermoed dan ook dat de hengst die het ras duidelijk beinvloed heeft (Dwarka) geen Arabier was, maar een Berber; een Noord-Afrikaans ras. Inmiddels weet men dat alle paarden die uit Noord Afrika en het Midden-Oosten kwamen, destijds Arabieren genoemd werden, maar er waren maar weinig echte Arabieren bij! De meesten waren waarschijnlijk Berbers of andere (rasloze) Oosterse paarden. Ook Dwarka lijkt meer op een Berber of Turkmeens paard dan op een Arabier.

Mr Darcy tenslotte, maakt het allemaal niets uit. Zolang hij maar te eten heeft, en samen met zijn kudde leeft en kan bewegen, vindt hij het best.

1 januari 2012 - Mr Perfect

Mr Darcy heeft een nieuwe naam verdiend: Mr Perfect. Hoe dat zo kwam, vragen jullie je vast af. Dat zit zo: afgelopen week had ik hem eerst gelongeerd, en was daarna een stukje met hem gaan wandelen. Daarbij liep hij een meter of vijf voor me uit aan de longeerlijn (die sla ik dan over zijn rug). 

Toen we bijna thuis waren, kwamen we op een stukje weg waar aan de linker- en de rechterkant paarden liepen. Ze vonden Darcy waarschijnlijk erg leuk (of hadden gewoon de kolder in de kop), want opeens begonnen ze tegelijkertijd te rennen en te bokken.

Zoiets gaat heel snel. Omdat Darcy zo ver voor me uit liep, had ik natuurlijk geen enkele mogelijkheid om hem te beinvloeden. Ik had er al vrede mee dat hij weg zou stormen, maar zag net in een fractie van een seconde dat hij vragend en een beetje onzeker naar me keek.

Toen heb ik hem onmiddellijk geroepen. Tot mijn verbazing draaide hij zich meteen om en liep naar me toe. Terwijl links en rechts de kluiten om onze oren vlogen en ik bang was dat de merries links van mij dwars door de draad zouden rennen, liepen Darcy en ik rustig door, alsof er niets aan de hand was. Mr en Mrs Perfect, kortom.

Op momenten dat het heel spannend is voor een paard, stel ik me altijd voor dat ik in het midden van een orkaan ben, in het ''oog van de storm''. Dat is namelijk het punt waar het heel rustig is, terwijl om je heen de wereld vergaat. Als je dat doet, zul je merken dat je pony zich veilig bij je voelt. Probeer het maar eens!

1 januari 2012 - Gelukkig nieuwjaar allemaal!

Een gelukkig nieuwjaar is...veel leuke dingen met je pony doen!

En leuke boeken lezen over pony''s Smile. In februari komt deel vier alweer uit van De Zonnehoeve. Dit deel gaat over Rakki, de bonte ''vuilnisbakpony''.

Rakki is erg populair bij jullie: hij staat al weken bovenaan in de verkiezing waar je op deze site aan mee kunt doen (linksonder op de beginpagina: Wie is jouw favoriet). Momenteel heeft hij 33 stemmen.

21 december 2011 - Mr Darcy bij de tandarts

Eergisteren is Mr Darcy behandeld door de paardentandarts. Vroeger deed niemand dat, maar tegenwoordig worden veel paarden elk jaar een keer nagekeken en behandeld door een paardentandarts. Gelukkig maar, want kiespijn is niet fijn! En zeker niet als je ook nog een bit in je mond krijgt...

Mr Darcy vertrouwde die vreemde man in eerste instantie niet, maar deze tandarts is een ervaren dierenarts met veel gevoel voor paarden. Hij kon Mr Darcy al snel op zijn gemak stellen en hem zonder problemen een mondsperder indoen. Dat is een halster met een beugel aan de voorkant waar de boven- en ondertanden op rusten. Aan de zijkant zit een scharnier. Als de tandarts er aan de zijkant aan draait, gaat de mond van het paard open. Aan die beugel klikt hij een heel fel lampje, zodat hij goed in de mond kan kijken.

Mr Darcy is bijna perfect, maar dat geldt niet voor zijn gebit. Daar moest best het een en ander aan gebeuren. Tot verbazing van de tandarts had hij overal maar vijf kiezen, in plaats van zes. Gelukkig zijn de zesde kiezen wel te zien, maar ze zijn nog heel klein. Het is te hopen dat ze goed doorgroeien, want nu zit er een opening tussen twee kiezen vooraan. In die opening gaat al snel voer zitten, en aangezien paarden niet flossen, kan er steeds meer voer in die opening terecht komen, waardoor er uiteindelijk zelfs gaten in het tandvlees kunnen ontstaan. Dat dat veel pijn doet, hoef ik jullie niet uit te leggen!

Om Mr Darcy goed te kunnen behandelen, moest hij gesedeerd worden. Dat wil zeggen dat hij een injectie kreeg waardoor hij helemaal suf werd. Je kunt je voorstellen dat het belangrijk is dat een paard goed stil blijft staan als de tandarts aan het werk gaat! Bij het geven van de injectie schrok Mr Darcy, maar gelukkig stond zijn vriendin Assa vlak bij hem. Bovendien werkte het middel zo snel dat hij meteen van de wereld was.

Na de behandeling bleef hij nog een paar uur wat suffig. In die tijd mogen paarden niet eten, omdat ze nog niet goed kunnen slikken. Daardoor kan er voer blijven steken en kunnen ze een slokdarmverstopping krijgen. Mr Darcy moest dus een paar uur in de paddock blijven totdat de sedatie helemaal was uitgewerkt. Daarna kon hij weer lekker de wei in, gras eten!

12 december 2011 -Interessante uitspraken van paardentrainers

Alles wat je met je paard doet, is training. - Kelly Marks.

Er is geen enkel paard dat er in zijn stal of wei over nadenkt hoe hij zijn ruiter de volgende keer het beste lastig kan vallen: zijn gedrag is een directe reactie op ons gedrag, pijn of ongemak. - Michael Peace

Een paard is net een computer; hij doet precies wat je zegt, maar nooit wat je wilt. - Pat Parelli

Onkunde is de meest voorkomende oorzaak van dierenmishandeling. - Margit Zeitler-Feicht

Wie zijn paard traint door met hem te vechten, moet zich er niet over verbazen dat het paard probeert te winnen. - Alfonso Aguilar

Een oranje strik is geen brevet van bekwaamheid. - Ernest van Loon 

6 december 2011 - De staartmezen zijn weer terug!

Normaal gesproken zijn de eerste staartmezen in september alweer te zien, maar nu duurde het tot afgelopen weekend! Staartmezen zijn wit/roze/zwarte kleine vogeltjes met een bol lijfje en een hele lange staart. In het Duits worden ze dan ook steelpannetjes genoemd.

Het zijn hele gezellig vogeltjes: meestal komen ze met de hele familie. (Dat zijn er een stuk of tien!) Zo''n familie bestaat uit ouders, de jongen van afgelopen jaar en soms ook nog een verdwaalde oom of tante. Het schijnt dat ze in koude nachten met zijn tienen tegen elkaar aangepropt in een nestkastje zitten, om maar warm te blijven.

Staartmezen zijn ongeveer zo groot als een pimpelmees (zonder staart dan!). Ze eten vooral insecten, maar zijn ''s winters ook dol op vetbollen en pinda''s. Kenmerkend voor staartmezen is ook dat ze niet lang blijven: na hooguit tien minuten is iedereen uitgegeten en vertrekt de hele familie weer. Gelukkig komen ze vaak een aantal keren per dag terug (of zouden dat weer andere families zijn?).

Staartmezen praten veel met elkaar. Vaak hoor ik ze eerder dan dat ik ze zie. Ze maken hele schattige, zacht prr-prr geluidjes. Al een aantal jaren zit er tussen de groep die vaak onze tuin bezoekt een staartmees met een wit kopje, in plaats van een rozig kopje met een blesje. Dat is een staartmees uit Zweden of Noorwegen. Hij/zij is ooit hier in Nederland terecht gekomen -en gebleven!

30 november 2011 - Mevrouw Bas mag blijven

Commentaar overbodig, toch?

Het is fijn dat de zoektocht voorbij is. Ik ben heel blij dat we zo''n bijzonder, mooi en passend instrument hebben gevonden!

Nu nog een andere strijkstok, een tas en een standaard en dan zijn we -voorlopig- klaar!

28 november 2011 - Mr Darcy wint de grote prijs in Abu Dhabi!

Afgelopen weekend heeft Mr Darcy samen met de Engelse springruiter Michael Whitaker een grote wedstrijd gewonnen in Abu Dhabi, een land in het Midden-Oosten. 

Natuurlijk was dat niet mijn Mr Darcy (alhoewel Dartmoors goed kunnen springen...), maar een Belgische voshengst die minstens 50 cm groter is dan mijn Mr D en toevallig ook zo heet Laughing

De afgelopen twee weken heeft het derde deel van De Zonnhoeve, Een pony met pit,  in de Kluitman Top 5 gestaan. Dat vond ik natuurlijk ontzettend leuk! Ik hoop dat veel kinderen het boek in hun schoen vinden, of op 6 december in de woonkamer. Ik weet zeker dat Sinterklaas jullie weet te vinden!

24 november 2011 - Meneer Bas blijkt een dame te zijn

Rondingen boven, rondingen beneden en daartussen een slanke taille: Meneer Bas lijkt meer op een dame dan op een heer. Een oude dame, dat wel, maar helemaal gaaf en met een prachtige, diep donkerbruine kleur.

Gisteren is de bas aangekomen. Na de grote operatie van afgelopen weken moest het instrument eerst weer op gang komen, maar binnen een paar uur werd de klank steeds voller en warmer. Rosa vindt hem in elk geval fantastisch: gisterenavond zat ze om half twaalf nog te spelen, en vanochtend om kwart voor acht alweer. 

Mevrouw Bas blijft een paar weken logeren, zodat ze goed aan elkaar kunnen wennen. Ook kan Rosa haar dan aan haar leraar laten zien -en horen natuurlijk! Pas dan besluiten we definitief of het instrument blijft.

21 november - Kleurplaten op de site!

Sinds vandaag kun je op deze site kleurplaten van tekeningen uit de boeken van De Zonnehoeve downloaden en printen. Nu staat er alleen nog maar de kleurplaat uit De stoere pony op de site, maar in de loop van de week komen ook kleurplaten uit Pony van goud en Een pony met pit. Veel plezier!

20 november 2011 -  Over tijd nemen en tijd hebben

Toen ik Mr Darcy gisteren uit de wei haalde, scheen de zon en was het heerlijk weer. Een goed moment voor een stevige wandeling, dacht ik. Dat het al bijna vier uur was, maakte me niet zoveel uit: als ik flink door zou lopen, zou ik er ruim een uur over doen en voor het donker terug zijn. Dat liep heel anders...

Om te beginnen stond er een trailer op het erf. Mr Darcy wilde daar erg graag naar toe, en ik weiger hem nooit een trailerinspectie, dus hij heeft uitgebreid gekeken en geroken en liep zelfs de klep op. (Knappe pony!) Toen gingen we verder richting bos. Vlak voor het bos is een boerderij die de meeste paarden erg verdacht vinden. Er staan witte hokjes voor kalveren, ze zijn er vaak aan het werk met machines, en het ruikt er typisch.

Hoe dan ook, Mr Darcy voelde er weinig voor om door te lopen. Omdat ik dacht dat hij mij opzij wilde duwen, gaf ik hem een paar keer een duw terug, waarop hij stil ging staan en zich probeerde om te draaien. Ik dacht dat hij ongehoorzaam was, maar dat was niet zo: hij was bang en wilde dicht bij me lopen voor bescherming. Door mijn ''straf'' maakte ik hem alleen nog maar banger, met als gevolg dat hij weg wilde lopen. Toen ik hem op zijn schoft kriebelde, liep hij langzaam door.

In het bos was het mistig. En stil, heel stil. Soms kraakte er iets achter of voor ons, maar er was niets te zien. Toen we uit het bos kwamen, was het inmiddels zo mistig dat ik nog geen 20 meter vooruit kon kijken. Best eng. En vooral gevaarlijk!

Deze route hadden we nog nooit gelopen, dus elke boerderij was voor Darcy nieuw en spannend. Het schoot totaal niet op. Omdat ik wist hoever het nog naar huis was, had ik helemaal geen zin in getreuzel. In plaats van hem rustig de tijd te geven om alles te bekijken, spoorde ik hem dan ook aan om vlot door te lopen. En ergerde ik me aan hem.

Het laatste stuk naar huis, begon het ook nog te schemeren. Deze weg heeft maar een smalle berm, dus is er weinig gelegenheid om uit te wijken. Door de combinatie van mist en donker, was ik bovendien zo goed als onzichtbaar voor automobilisten. Niet fijn dus.

Gelukkig kwamen we heel thuis. Terwijl Isar, Darcy, Stikla en Assa hun hooi stonden te eten, dacht ik nog wat na over mijn wandeling. Ik moest denken aan uitspraken van ervaren paardenmensen die ik gelezen had. Namelijk: doe nooit iets met een paard als je te weinig tijd hebt, en: als je een paard traint moet je altijd het gevoel hebben dat je de hele dag de tijd hebt.

Dat laatste had ik duidelijk niet, en daardoor gaf ik Darcy niet de tijd en de aandacht die hij nodig had. Bovendien was ik gestresst omdat ik wist hoever we nog moesten lopen, en wilde ik voor het donker thuis zijn.

Paarden hebben deze gedachten allemaal niet. Die leven in het hier en nu, en weten alleen dat de witte brievenbus bij die boerderij LEVENSGEVAARLIJK is. En dat het absoluut onverstandig is om daar langs te lopen. Gelijk hebben ze! -vanuit hun gezien.

Voor ons ligt het anders. En aangezien wij mensen de leiding hebben, moeten we onze training zo inrichten dat er alle tijd is. Tijd om te kijken, te snuffelen, stil te staan, te twijfelen, en heel langzaam door te lopen. Tot de volgende witte brievenbus.

16 november 2011 - Ni azucar ni espuela cada dia

De bovenstaande uitspraak staat in een Duits boek over het trainen van (jonge) paarden. Het is Spaans en betekent zoiets als: niet elke dag suiker en niet elke dag sporen.

Ik las deze uitspraak toen ik voor het eerst een jong paard trainde. Hij is altijd blijven hangen. Eigenlijk intrigeert hij me nog steeds. Het gaat om de afwisseling tussen streng (consequent) zijn en belonen. Over het juiste ding doen op het goede moment. Over de twee polen waartussen het trainen van paarden zich beweegt.

De verhouding tussen suiker en sporen hangt natuurlijk ook af van het paard dat je traint. Mr Darcy bijvoorbeeld is een hele zachte, gewillige pony. Bij hem heb ik nog nooit sporen nodig gehad; wortels zijn meer dan voldoende om de reactie te krijgen die ik graag wil.

Bij andere paarden die ik getraind heb, lag het moeilijker. Gydja kon niet alleen heel eigenzinnig zijn, maar was ook lichamelijk een hard paard. Bij haar moest ik vaak harder aan de teugels trekken dan ik wilde, of net zo hard en eigenzinnig zijn als zij was. 

Bij Fjara had ik weer hele andere problemen. Die was eigenlijk niet echt geinteresseerd in samenwerking met mij en nog minder in zich inspannen. Uiteindelijk heb ik door veel belonen en streng zijn op het juiste moment alles van haar gedaan gekregen dat ik wilde, maar ik kon haar karakter niet veranderen. 

Om echt gelukkig te worden met je paard, moet je bij elkaar passen. Dan heb je niet elke dag sporen nodig en kun je de doos met suikerklontjes bij de hand houden, zodat je er makkelijk een kunt pakken. Want met beloningen krijg je nog altijd meer gedaan dan met straf...

14 november 2011 - En alweer een loslopende pony...

Vandaag ben ik alleen met Mr Darcy naar het bos gegaan. In het bos heb ik hem meteen los laten lopen, met het halstertouw over zijn hals.

Net zoals afgelopen vrijdag ging het prima. Hij liep het liefste naast me, maar ik kon hem ook naar voren drijven en dan bleef hij voor me in een rustig tempo doorstappen, ook op weg naar huis! Toen hij wat te hard stapte, heb ik hem door middel van mijn ademhaling langzamer laten lopen.

Tja, dat laatste klinkt waarschijnlijk heel vreemd, bedenk ik nu. Ik adem dan langzaam uit, en doe dat met meer geluid dan je normaal zou doen. Tegelijkertijd ga ik wat langzamer lopen en maak ik mezelf wat kleiner. Ik heb dat vanaf het begin gedaan tijdens het wandelen met Mr Darcy en hij kent het dan ook goed.

Als oefening heb ik een paar keer HO gezegd, en daar reageerde hij op alsof iemand op de rem trapte: prima dus. Ook KOM heeft hij inmiddels goed begrepen: toen ik in de boomkwekerij liep, sloeg ik een paar keer linksaf en riep KOM naar Mr Darcy. Zonder zich een seconde te bedenken, liep hij naar me toe.

Kortom: ik ben heel tevreden. Wat een superpony! 

13 november 2011 - Er loopt een pony in het bos!

Afgelopen vrijdag zijn Mr Darcy en ik met Lilianne en Rodi naar het bos gewandeld. Halverwege het pad naar het bos dacht ik opeens: ik kan hem eigenlijk wel los laten lopen.

Afgelopen week had ik in de wei een paar keer geoefend met hem wegsturen in draf. Als ik HO zei, stond hij meteen stil en wachtte op mij, dus dat zat wel goed. Bovendien loopt er vanuit de wei rechtstreeks een zandpad naar het bos, dus Mr Darcy hoefde geen weg over te steken, mocht het fout gaan. Dat dat zou gebeuren is echter geen seconde bij me opgekomen, en het gebeurde ook niet!

Mr Darcy liep afwisselend naast me, achter me en zelfs in zijn eentje voorop: met Rodi en Lilianne achter ons. Hij voelde heel dichtbij, ook al had ik geen touw vast. Hij heeft niet een keer geprobeerd om weg te lopen, zich om te draaien of te gaan grazen. Het was net alsof ik door een onzichtbaar touw met hem verbonden was.

Mijn IJslandse merrie Gydja liet ik ook wel vaker loslopen, maar bij haar moest ik echt opletten: ze had nog wel eens haar eigen ideeen. Om te voorkomen dat het uit de hand zou lopen, moest ik wel vaker snel het touw vastgrijpen.

Gisteren heb ik in de wei KOM geoefend met Mr Darcy. Dat is natuurlijk een handig commando als hij losloopt... Na een tijdje begon het kwartje te vallen. Daarna ben ik verder gaan oefenen bij de schuilstal. Die bestaat uit drie aaneengesloten stallen. Ik liep telkens van de ene naar de andere stal, ging er in staan en riep hem dan. 

Mr Darcy deed het prima. Elke keer als ik KOM riep, ''hoorde'' ik hem nadenken (ik zag hem immers niet), en even later kwam hij triptrip aanlopen. Als hij bij me was, kreeg hij wat lekkers en werd hij gekrabd (een paard met jeuk is makkelijk te belonen...).

Overigens gaat het veel beter met de jeuk. Het lijkt erop dat het toch het voer geweest is. Hij ziet er ook stukken beter uit. Voordat alles is aangegroeid, zal nog wel even duren, maar ach, dat komt wel weer... Het belangrijkste is dat hij van die vreselijke jeuk af is!

8 november 2011 - Meneer Bas moet geopereerd worden

De oude bas is inmiddels in Nederland. Hij blijkt nog ouder te zijn dan we eerst dachten: waarschijnlijk is hij rond 1800 gebouwd.

Moet je je voorstellen wat dat instrument allemaal heeft meegemaakt! In die tijd werd er heel andere muziek gespeeld dan nu. Misschien was hij wel bij een premiere  van een symfonie van Beethoven of Mahler, of heeft hij jaren op zolder gelegen, tussen oude zooi.

Er is goed en minder goed op hem gespeeld, in zaaltjes, paleizen, of in woonkamers. Hij heeft diverse oorlogen meegemaakt en vele bezitters gehad. Er waren mensen die hem mooi vonden en mensen die hem niet zagen staan. Je zou er met gemak een boek over kunnen schrijven! (Misschien ga ik dat nog wel eens doen...)

Helaas is Meneer Bas in een dusdanige toestand dat hij geopereerd moet worden. Daarvoor wordt hij helemaal uit elkaar gehaald, en vervolgens wordt er binnenin een lat vervangen. Dat klinkt heel simpel, maar dat is het niet! Deze lat heeft grote invloed op de klank, en het vervangen daarvan is heel specialistisch werk. 

Het is de bedoeling dat door deze operatie het hout waarvan de bas gemaakt is beter kan geen trillen. Daardoor wordt de klank van Meneer Bas voller, want daar mankeert het nu aan.

Je weet echter van tevoren nooit precies hoe het instrument zal gaan klinken, dus het blijft spannend!

7 november 2011 - Jeuk, jeuk en nog eens jeuk Frown

Mr Darcy heeft al een tijdje jeuk over zijn hele lichaam. Er is eigenlijk niets aan hem te zien, behalve dat zijn vacht vol zit met huidschilfers, maar dat hebben de anderen ook. (Waarschijnlijk heeft dat met het verharen te maken.) 

Het is erg frustrerend. Ik ben nu een week geleden gestopt met het bijvoeren van brokjes en ander spul uit een zak, zodat hij nu alleen nog maar gras, voordroog en stro krijgt. Tot nog toe zie ik weinig verschil, helaas. Zijn vacht ziet er nogal mottig uit omdat hij zichzelf telkens bijt, zich door de anderen laat beknabbelen en schuurt. Helaas jeukt het ook onder zijn manen, dus die worden in een moeite door uitgedund. 

Mr Darcy is niet de enige met jeuk: op weg naar de stal kom ik langs een weiland waar twee trekpaarden lopen. Veel trekpaarden hebben last van jeuk aan hun benen, vanwege een mijt die bloed zuigt en zich verstopt in de lange haren.

Deze twee hadden echter jeuk aan hun hoofd: toen ik aan kwam fietsen, waren ze net bezig om heel voorzichtig hun voorhoofden tegen elkaar aan te schuren. Dat zag er erg grappig uit! Hopelijk hielp het ook...

4 november 2011 - Er is 150 keer gestemd!

Zoals jullie hierboven kunnen lezen, is er inmiddels 150 keer gestemd wie jullie de leukste pony van De Zonnehoeve vinden. Tot mijn verbazing staat Rakki, de bonte ''vuilnisbakpony'' ver bovenaan. Waarom vinden jullie hem zo leuk? Komt het door zijn uiterlijk? Of omdat hij zo vrolijk is? 

Ook Assa staat hoog in deze lijst. Dat had ik van tevoren helemaal niet verwacht! Goldy en Jacco staan ongeveer gelijk, en Romario staat meestal onderaan. Dat laatste snap ik niet: Romario is zo grappig, en zo lief eigenlijk ook. Misschien stijgt hij als er meer kinderen zijn boek gelezen hebben (Een pony met pit).

Kinderen vragen mij wel vaker welke pony mijn favoriet is. Pff... dat is heel moeilijk. Ik vind ze allemaal even leuk, maar stiekem heb ik wel een voorkeur voor Romario en Assa. Maar ja, ik vind Rakki ook wel heel leuk, en Jacco en Goldy ook. Kortom: ik kan niet kiezen...

2 november 2011 - Mag ik deze dans van u, Mr Darcy?

Een van de leuke dingen van Mr Darcy is dat hij eigenlijk nooit tegenspreekt. Als ik hem iets vraag, doet hij zijn best me te begrijpen, en daarna doet hij dat gewoon. Dit in tegenstelling tot Gydja, die altijd in discussie ging. Het maakte niet uit waarover: de route, het tempo, de kant van de weg waar ze moest lopen... ze wilde altijd alles op haar manier doen en kon daar eindeloos over zeuren.

De laatste tijd ''longeer'' ik Mr Darcy vaak op de grote parkeerplaats voor de binnenbak. Hij loopt dan niet alleen rondjes om mij heen, maar omdat de parkeerplaats zo groot is, kan ik hem ook lange stukken rechtuit laten draven, of om een auto laten draaien.
Daarbij stuur ik hem met mijn stem, lichaamshouding, de zweep, en (een beetje) met de lijn. Hij is er nog nooit vandoor gegaan en hij heeft ook nog nooit geprobeerd om stil te gaan staan, of naar links of rechts weg te schieten, ook al draaft hij vaak wel tien meter voor me uit.

Afgelopen weken ben ik bezig geweest om hem naar me toe te laten stappen en hem dan in een vloeiende beweging van hand te laten veranderen. Mr Darcy doet dat heel goed, maar ik kom nogal eens in de knoop met mijn zweep of longeerlijn.

Soms echter, klopt alles precies, dan is het een vloeiende beweging die helemaal vanzelf gaat. Op zo''n moment is het net alsof we een dans doen uit de tijd van Pride & Prejudice; een pasje vooruit en een pasje terug, om elkaar heen draaien, een paar passen naar links en een paar passen naar rechts etcetera. Alleen de kleren en de muziek ontbreken nog...

(De ''echte'' Mr Darcy is een van de hoofdpersonen uit het boek Pride & Prejudice. Het verhaal speelt zich af bij een chique familie in Engeland, in het begin van de negentiende eeuw. In die tijd gingen meisjes en jongens naar bals, waar ze met elkaar dansten. Ze dansten op een manier die wij tegenwoordig volksdansen noemen.)

24 oktober 2011 - De schuilstal is klaar!

De afgelopen weken hebben we druk gewerkt aan de plannen voor een schuilstal. Ik verlang al jaren naar een open stal waar de pony''s in kunnen staan als ze dat willen. Het weiland dat wij huren valt echter onder ''landschappelijk beschermd uitzicht'' en dat betekent dat er niets gebouwd mag worden.

Een stukje verderop staan echter een paar open stallen tegen een schuur aan. Sinds een jaar worden die niet meer gebruikt. Het leek een kwestie van een pad maken, een draadje spannen en klaar, maar dat viel tegen. De plek waar de stal stond, was namelijk de diepst gelegen plek van het hele terrein, en het pad dat van hun weiland naar de stal zou gaan lopen, lag ook in een dalletje.

''s Winters was het er zo nat dat de jonge KWPN''ers er tot hun knieen in de modder zakten. Kun je nagaan wat dat voor Mr Darcy zou betekenen! Maar: de stallen mochten we gebruiken. We hebben toen een paar offertes aangevraagd en afspraken gemaakt wie wat zou betalen. 

Afgelopen weekend was het dan zover. De grond in de stallen is vervangen, voor de stallen is een terras aangelegd, en er loopt een betegeld pad van de stal naar onze wei. Gisteren is de omheining afgemaakt, en sinds gisterenmiddag kunnen ze er in.

Mr Darcy liep voorop en ging als eerste in een van de stallen. Daarna kwamen Rodi en Isar kijken. Assa en Stikla hadden het vooral druk met het eten van het gras aan de beide kanten van het pad. Het terras voor de stallen blijkt een heerlijk beschut plekje te zijn, en is nu het hoogste punt van het hele terrein. Aan het eind van de middag stonden Mr Darcy, Isar en Rodi daar dan ook samen gezellig te dutten. 

Ook wij, de eigenaren van de pony''s, zullen straks een stuk beter slapen. Laat de winter maar komen! 

20 oktober 2011 - Mr Darcy is een jaar bij mij

Vandaag is het een jaar geleden dat ik Mr Darcy ben gaan ophalen. De reis naar huis verliep heel goed: we hebben hem los in de trailer gezet, zodat hij zelf een positie kon vinden waarin hij zich prettig voelde. Hij heeft de hele reis achterstevoren gestaan, met zijn billen tegen de stang.

De weken erna verliepen erg heftig: Mr Darcy zag de merries in de wei en dacht: die zijn van mij! Rodi dacht hetzelfde, maar wilde zich gelukkig beperken tot de Haflingermerries. Toen dat eenmaal een beetje geluwd was, kwamen er in de wei aan de andere kant drie warmbloedruinen te staan. 

Toen kwam Mr Darcy pas echt los! Dreigen, imponeren, rennen, steigeren, slaan; hij deed alles om hen duidelijk te maken dat HIJ de baas was. De ruinen keken geinteresseerd op hem neer (ze zijn 50 cm groter en ik schat drie keer zo zwaar), en dachten er het hunne van. Voor Darcy zijn eigen veiligheid zette ik hem ''s avonds in de paddock, naast ''zijn'' merries.

Als ik hem meenam naar het erf, ontplofte hij bijna: hij kon geen seconde stil staan, en hinnikte aan een stuk door. Als ik hem vastbond, probeerde hij tegen de muur omhoog te klimmen. Kortom: hij leek totaal niet meer op de vriendelijke, rustige pony die ik gekocht dacht te hebben!

Na een tijdje werd dat beter en nu staat hij gewoon rustig op het erf te wachten. Stikla en Assa zijn nog steeds zijn grote vriendinnen, maar hij kan tegenwoordig ook goed met Rodi overweg. En de KWPN ruinen? Die negeert hij-

meestal in elk geval...

19 oktober 2011 - Bas blijkt een broer te hebben

Gisteren belde opeens de basbouwer op waar we de bas gezien hebben waar ik over geschreven heb.

Tot zijn eigen verbazing heeft hij in Duitsland een soortgelijke bas gevonden, maar dan nog iets ouder. Het instrument komt waarschijnlijk volgende week naar Nederland, en dan kan hij zien in welke staat hij is.

Maar het belangrijkste (en het spannendste) is nog wel dat hij dan kan horen hoe hij klinkt!

18 oktober 2011 - Verliefd!

De allereerste bas die we gezien en gehoord hebben was zo mooi dat ik ter plekke hevig verliefd werd. Zo verliefd dat ik me voornam dat als het deze bas zou worden, ik zou gaan proberen om er zelf op te gaan spelen.

Helaas had iemand anders er al een optie op, en die persoon heeft besloten dat ze hem (of is het een haar? nee, deze bas was duidelijk een hij) gaat kopen. Jammer voor ons, maar fijn voor haar! Wij gaan weer verder met zoeken...

(Bijkomend voordeel is dat ik dan mijn tijd aan Mr Darcy kan blijven besteden Laughing.)

Met Mr Darcy gaat het uitstekend. Over een paar dagen is hij alweer een jaar bij mij. In dat jaar ben ik denk ik twee keer boos op hem geweest. Dat is ontzettend weinig, als je bedenkt hoe vaak ik boos op Fjara was. Of op Gydja, ook al was ik gek op haar... Die kon echt het bloed onder mijn nagels vandaan halen.

Dus ja, ik denk dat ik wel kan zeggen dat ik na een jaar nog steeds verliefd ben op Mr Darcy; daar kan geen bas aan tippen, vermoed ik!

12 oktober 2011 - Op zoek naar een bas

Mijn dochter Rosa speelt contrabas. De contrabas is het grootste strijkinstrument dat er is (een gigantische viool, zeg maar). Naast haar middelbare school zit ze op het conservatorium. Elke dinsdag heeft ze basles, en op zaterdag gaat ze bijna de hele dag naar het conservatorium. Daar krijgt ze theorieles en speelt ze in een groepje. Ook zit ze in een jeugd-symphonieorkest.

Tot nog toe speelt ze op een gehuurde bas, maar nu zijn we op zoek naar een eigen instrument. Dat lijkt veel op het kopen van een paard of pony. Om te beginnen is de maat belangrijk: Rosa is niet zo groot, dus we zoeken een ''kleine'' bas (dat is nog steeds een onhandig groot en zwaar ding). Vervolgens kijken we naar de afstamming: in dit geval degene die de bas gebouwd heeft. Verder moet de bas natuurlijk binnen een bepaalde prijs vallen. Net als bij paarden heb je bij bassen instrumenten van een paar honderd euro (daar kun je de kachel mee stoken of ze voor de sier in je kamer zetten) tot een paar ton of zelfs nog meer.

Als dat allemaal klopt, ga je kijken. Rosa voelt dan of de bas bij haar past. Of de klank zo is als ze mooi vindt, en vooral ook of ze er lekker op kan spelen. Gelukkig gaat haar basleraar mee: hij kan beoordelen of het instrument goed is of niet, en of ze er nog een tijd mee vooruit kan (ook bij bassen kun je uit je instrument ''groeien''). Als DE bas gevonden is, gaan we daarna op zoek naar een geschikte strijkstok. Dat is net zoiets als het kopen van een passend zadel bij je pony. 

In tegenstelling tot bij een paard, is een bas meer waard naarmate hij ouder is. Dat is bij paarden natuurlijk heel anders!

Iets dat ook heel anders is, is mijn eigen rol. Ik ga wel vaker als adviseur mee als een vriendin een paard wil kopen, maar hier ben ik gewoon toeschouwer. Dat is een beetje raar, maar vooral heel leuk.

10 oktober 2011 - Schriktraining op het erf

Vanmiddag stond er een enorme vrachtwagen op het erf, die brokken in de silo transporteerde. Het ding maakte een enorme herrie: zoveel dat Mr Darcy het zelfs van een afstand al spannend vond. Aangezien ik terug wilde lopen naar de poetsplaats, besloot ik om er gewoon langs te lopen. Afgelopen week was hij namelijk ook samen met mij een betonwagen gepasseerd.

Dat dat voor Mr Darcy helemaal niet gewoon was, hoef ik jullie niet uit te leggen...

Mr Darcy bekeek het ding van dichtbij en besloot mij te volgen. Toen we halverwege de vrachtwagen waren, begon er iets gigantisch te sissen en te brommen. Dat was ook voor MrDarcy teveel: hij sprong opzij en duwde mij tegen de muur van een stal. Tot overmaat van ramp ging ook nog eens vlak voor ons een deur open.

Net toen ik dacht: Shit, dit had ik niet moeten doen! en: Kun je ook geplet worden door een pony van 250 kilo? ontspande Mr Darcy zich en zette een stapje opzij. Daardoor kreeg ik weer lucht, en vervolgens zijn we snel doorgelopen. 

Toen we op de poetsplaats aankwamen, draaide Mr Darcy zich om. Hij wilde naar de plastic buis kijken die uit de vrachtwagen stak! (Dat kwam vast omdat de buis hevig naar brokjes rook...) Hij is tot vlakbij de vrachtwagen gaan kijken, en heeft overal aan gesnuffeld. Dat vond ik heel dapper van hem.

En ik? Ik was een beetje geschrokken. En vroeg me af of het nou wel zo''n goed idee was, deze schriktraining. Maar ja, wat is er nou leuker dan telkens weer een stapje verder gaan dan wat je kent? Anders is het ook zo saai...

5 oktober 2011 - Nog meer leuke boeken over pony''s

Net als jullie houd ik erg van lezen, en dan vooral van kinderboeken lezen. Toen ik op de middelbare school zat, las ik veel literatuur. Ik vond dat toen heel interessant. Helaas wemelt de meeste literatuur van ellende en somberheid, dus ben ik met het lezen daarvan gestopt. Ik lees liever iets waar ik vrolijk van word!

Kinderboeken dus. Behalve de boeken over De Zonnehoeve, zijn er nog veel meer boeken over pony''s. De serie over de ponygekke prinses is erg grappig en spannend. De boeken zijn geschreven door Diana Kimpton. Een andere serie is Ponyclub in galop, van Julia Boehme. Daar staan ook erg leuke tekeningen in.

Een boek dat alleen maar tweedehands te krijgen is, bijvoorbeeld bij boekhandel De Slegte, is De pony club, van C. Northcote Parkinson. Toen ik dat boek voor het eerst las, ben ik echt uit mijn stoel gerold van het lachen.

Als het niet over pony''s hoeft te gaan, ben ik een grote fan Cornelia Funke. Niet van de boeken over de wilde kippen club, maar van haar meer sprookjesachtige boeken. Thomas en de laatste draken vind ik bijvoorbeeld geweldig, en De dievenbende van Scipio is ook prachtig.

Ik ben helemaal weg van haar trilogie over de wereld van inkt: Hart van inkt, Nacht van inkt en Web van inkt (deze boeken zijn voor kinderen vanaf 10 jaar). Dat zijn van die boeken die ik zelf wel geschreven had willen hebben!

Een boek dat ik pasgeleden las en erg grappig vond en goed geschreven is: Goudkust in Spanje, van Annemarie Bon. En er zijn er natuurlijk nog veel, en veel meer, maar daar schrijf ik een andere keer wel over.

2 oktober 2011 - Down, Mr Darcy!

Ik ben al een tijdje bezig met Mr Darcy te leren om op verzoek van mij te gaan liggen. Ik ben begonnen met hem iets lekkers te geven als hij rolde, dat wil zeggen: precies op het moment dat hij na het rollen weer overeind wilde komen maar nog net op de grond lag. Vaak rolde hij zo snel, dat het me niet lukte, maar vaak genoeg lukte het ook wel.

Inmiddels zijn we zo ver dat hij op het pad gaat liggen als ik hem uit de wei haal. Dit doet hij soms wel drie keer achter elkaar. Elke keer als hij ligt, krijgt hij iets lekkers. Vaak beloon ik hem ook door hem op zijn hoofd te kriebelen en BRAAF te roepen. Hij blijft op zijn gemak een tijdje liggen, totdat ik hem vraag om weer overeind te komen. Vorige week ging hij zelfs helemaal plat op het pad liggen. Ondertussen keek hij me vragend aan, leek het wel. ''Is dit wat je bedoelt, mens?'' Nee, dat was het niet helemaal, dus hij kreeg niets extra''s.

Nu hij op die plek zo makkelijk gaat liggen, probeer ik een woord aan het liggen te koppelen, zodat hij het over een tijdje op commando gaat doen. Dat woord is ''down''. Ik vind het mooi klinken, en het komt verder niet voor in onze taal, is dus echt alleen voor deze actie.

Het belangrijkste van het trainen op deze manier is timing. Je moet het paard precies op het goede moment belonen, anders leer je ze het verkeerde gedrag aan. 

Het leuke is dat paarden dan allerlei dingen gaan proberen om uit te vinden of dat hetgene is wat de beloning oplevert. Zo heb ik Mr Darcy een keer beloond toen hij onderweg ging plassen. Het gevolg is dat hij nu soms wel drie keer plast onderweg.

Ik negeer het meestal, maar af en toe zeg ik ''braaf'' en heel af en toe krijgt hij een stukje wortel. Op die manier houd ik het gedrag in stand. Waarom ik dat doe? Paarden die lang hun plas ophouden, lopen niet meer lekker. Dat zou jij ook niet doen!

26 september 2011 - Mr Darcy''s nieuwe garderobe

Mr Darcy krijgt net als vorig jaar in de winter weer een snor! Ook is hij wenkbrauwen en een baard aan het kweken en zijn vacht groeit gestaag. Zijn hoofd lijkt opeens weer veel witter, en de kleur van zijn romp wordt weer kastanjebruin, lijkt het, terwijl die afgelopen zomer heel licht geelbruin was. Wonderlijk! En door dat alles heen schemeren steeds meer witte haren...

Ik heb eindelijk iets gevonden om het knoop- en vlechtwerk van Stikla te voorkomen. Stikla en Mr Darcy knabbelen erg graag aan elkaars manenkam en dat had elke dag tot gevolg dat Mr Darcy''s lange manen verschrikkelijk in de knoop zaten.

De oplossing is  simpel: een vlecht maken in dat deel van de manen dat meestal in elkaar geknoopt zit. Helaas lijkt dat vrij snel te gaan klitten, maar het is nog steeds eenvoudiger dan Stikla''s huisvlijt weer teniet te doen...

19 september 2011 - De Zonnehoeve is voor alle leeftijden!

Een vriendin van mij zei eens dat de boeken van De Zonnehoeve geschikt zijn voor kinderen tot een jaar of twaalf, en daarna weer voor mensen vanaf de 21. Dat vond ik heel grappig! Ik hoorde pas van iemand dat hij mijn boeken voorleest aan zijn kinderen die zelf nog niet kunnen lezen, en vandaag vertelde een vriendin mij dat haar moeder van bijna 90 Een pony met pit heeft gelezen en het erg leuk vond.

Ondertussen ben ik druk bezig met schrijven van het tweede deel van de nieuwe serie. Schrijven blijft heerlijk, maar de periode daarvoor vind ik vaak zwaar. Voordat het hele verhaal klopt, ben ik wel een aantal maanden bezig. Dat valt niet mee. Elke keer heb ik momenten dat ik het even niet meer zie zitten en denk dat het me nooit gaat lukken. Het grappige is dat als het eenmaal klopt, het verhaal zo simpel lijkt dat ik me afvraag of dat nou zo moeilijk was...

Pas als het verhaal helemaal af is, kan ik echt beginnen met schrijven. Ik hoef dan niet meer na te denken over wat er moet gaan gebeuren of hoe ik dingen op moet lossen, maar kan me helemaal concentreren op de gevoelens en belevenissen van de hoofdpersoon. Dan gaat het ook heel snel en schrijf ik in minder dan een maand een boek...

Maar voor vandaag stop ik met schrijven, in elk geval tot het donker is. Het is hier namelijk prachtig weer en ik ga zo meteen met Mr Darcy en Pippi wandelen.

12 september 2011 - Het Horse Event was geweldig

Het was erg leuk om boeken te signeren op het Horse Event. De prijsvraag was een groot succes: er hebben heel veel kinderen meegedaan. Vijf kinderen hebben een boek gewonnen.

Ik heb weinig gezien van de shows, maar wat ik erg leuk vond was de demonstratie van Sabine Ellinger met haar shetlandhengst Lancelot. Hij zou goed passen bij de pony''s van De Zonnehoeve! De merries zouden hem vast enig vinden...

Sabine Ellinger deed allerlei dressuur- en hogeschool oefeningen met hem, zoals werken aan de dubbellonge, piaffe, passage en steigeren. Het was fijn om te zien hoeveel plezier haar pony had, en hoeveel vrijheid hij van haar kreeg om samen met haar te laten zien wat hij kon.

6 september 2011 - Allebei de duifjes zijn dood

Helaas zijn beide duifjes dood. De ouders kwamen wel een paar keer per dag om ze te voeren, maar beschermden ze niet of nauwelijks meer tegen regen of wind. Na een heftig onweer in de nacht van zaterdag op zondag ging het jongste duifje dood. Zijn oudere nestgenoot was wel nat en koud, maar kreeg eten van zijn ouders en knapte weer op. Vanochtend vroeg lag hij echter dood in het nest.

We hebben het nest opgeruimd en de vensterbank schoon gemaakt. Deze duiven zijn duidelijk niet geschikt voor het ouderschap! Als ik zie dat ze ook maar een veertje of takje neerleggen op de plaats van het nest haal ik het weg. Meteen.

31 augustus 2011 - De duifjes doen het goed

Inmiddels zijn er twee jonge tortelduifjes en het gaat heel goed met ze. Afgelopen week zijn ze flink gegroeid. Ik ben benieuwd wanneer hun ogen open gaan. Hun ouders zorgen goed voor hen! 

De tekeningen voor deel 4 over Rakki zijn af. Ze zijn weer geweldig leuk geworden. Rakki ziet er fantastisch uit met zijn oranjerode hoofd en kuif en zijn witte lichaam. Hij steekt erg af bij de chique springpony''s die hij op concoursen tegenkomt en dat was precies de bedoeling. Jullie moeten nog een tijdje geduld hebben voordat jullie het boek kunnen lezen; deel 4 verschijnt volgend voorjaar.

25 augustus 2011 - Schattig!!!

Ik heb zojuist een klein duifje gezien! Ik denk dat hij/zij vannacht of vanochtend uit het ei gekropen is, want gisteren was er nog niets te zien. Het duifje heeft een klein zwart snaveltje als van een eend en donzig gele veertjes. Toen ik net keek, leek het nog een beetje vochtig.

Inmiddels zit moederduif weer stevig op het nest. Als ik achter mijn scherm zit en naar links kijk, zie ik haar zo zitten. Af en toe knipogen we naar elkaar, maar ik durf nu niet meer dichterbij te komen. Stel je voor dat ze het nest weer in de steek laat!

Vanochtend zijn de posters binnen gekomen voor het Horse Event. Op de posters staat het omslag van deel 3 en dat ik kom signeren. Romario en Nikki zien er erg vrolijk uit!  

24 augustus 2011 - Speelkwartier met de grote jongens

Afgelopen week kwamen de buren op bezoek in het weiland van Mr Darcy -of andersom, gingen de pony''s op bezoek in het weiland van de jonge warmbloeds. Niemand heeft gezien was er precies gebeurde, maar op een gegeven moment stonden ze ineens bij elkaar. Het gevolg was in elk geval dat Mr Darcy een paar wondjes op zijn rechterachterbeen had. Ik heb daar meteen jodium opgedaan en het been twee keer per dag afgespoten met koud water. Dat vond Mr Darcy natuurlijk best eng. Zo''n tuinslang is net een echte slang, nietwaar?

Omdat zijn been wat dik was, wilde ik er vandaag groene leem opsmeren. Groene leem is een pasta waardoor de zwelling afneemt. Aangezien hij al begon rond te huppen als ik alleen al naar zijn been wéés, was ik benieuwd of het me zou lukken. Ik vroeg iemand op stal of zij hem vast kon houden, en ze hem een stukje wortel wilde geven op het moment dat ik de pasta op zijn been bracht. Dat deed ze en daardoor ging het uiteindelijk prima. Daarnaast was ze ook gewoon lief voor hem en stelde hem op zijn gemak door hem te aaien.

Mr Darcy is gelukkig niet kreupel, dus we hebben nog een klein stukje gewandeld. Op het erf stond een andere trailer dan afgelopen week. Mr Darcy ging kijken, zette een voet op de plank maar was daarna absoluut niet meer van plan om er in te gaan. Ik zou graag willen weten waarom hij deze trailer ''verdacht'' vond en de andere niet. Rook hij anders? Viel het licht er verkeerd in waardoor de wanden schitterden? Stond hij op de verkeerde plek? Ik weet het niet, maar er zal vast wel een reden voor zijn... 

20 augustus 2011 - Mr Darcy en de wormkuur

Het zal jullie waarschijnlijk niet verbazen dat Mr Darcy wantrouwend is ten opzichte van wormkuren. Mijn vorige pony, Fjara was dol op wormkuren. Als ze me zag met zo''n ding deed ze haar mond al open. Erg komisch. Maar Mr Darcy vindt in principe alles wat vreemd is en aan, in en op hem komt eng, dus zeker wormkuren.

Om hem er aan te laten wennen, heb ik afgelopen week telkens tijdens het borstelen rustig de wormkuurspuit naar zijn mond gebracht. Eerst kon ik er niet eens bij in de buurt komen, maar elke keer als hij stil bleef staan, kreeg hij een stukje wortel. Dat heb ik steeds verder opgebouwd, totdat ik de spuit in zijn mond kon steken. Daarna kreeg hij natuurlijk weer wat lekkers. 

Toen hij eergisteren echt ontwormd moest worden, heb ik het precies zo gedaan als tijdens de oefening. Vervolgens was het ontwormen geen probleem. Hij was wat verbaasd dat er opeens iets in zijn mond terecht kwam, maar was het ook weer snel vergeten. Het oefenen heeft dus zeker gewerkt! De vorige keer dat ik hem ontwormd heb, vertrouwde hij me dagenlang niet meer. Om het goed af te sluiten, steek ik de komende dagen elke dag weer even de wormspuit in zijn mond en geef ik hem daarna wat lekkers. 

16 augustus 2011 - Weer terug van vakantie

Afgelopen week ben ik bezig geweest met het bekijken van de schetsen voor deel 4, over Rakki. Het is best lastig om ervoor te zorgen dat alles klopt. Had Rakki bijvoorbeeld zijn manen naar links of naar rechts? En lijkt Sanne (het verzorgmeisje van Rakki) niet teveel op Carolien? Welke kleren hebben de kinderen aan? Komt het uiterlijk van de personages en de pony''s overeen met hoe ik ze bedacht heb? Gelukkig weet Ina er altijd weer wat moois van te maken.

De duiven zijn begonnen aan hun tweede legsel. Het eerste was helaas mislukt: toen het eerste jonge vogeltje een paar dagen oud was, was het verschrikkelijk slecht weer. De ouders zijn toen een paar uur van het nest af gegaan. Toen ze terug kwamen was het kleintje dood. Het andere ei is niet meer uitgekomen. Toen we terug kwamen van vakantie, zag ik dat ze weer aan het broeden zijn. Er liggen weer twee eitjes. Hopelijk gaat het dit keer allemaal goed!

Met Mr Darcy gaat het prima. Ik kan merken dat hij er weer aan moet wennen om op stap te zijn; hij vindt veel dingen weer eng. Maar dat geeft niet, hij went er vast weer snel aan. Het eerste stuk vanaf huis is hij momenteel wat traag, en hij gaat vaak even stil staan. Na een kwartiertje is dat over en loopt hij vlot mee.

Toen ik gisteren terug kwam, stond de trailer van een stalgenoot op het erf met de klep open. Mr Darcy wilde wel even gaan kijken, dus wij gingen samen naar de trailer toe. Nadat hij een tijdje aan de klep had gesnuffeld liep hij tot mijn verbazing opeens naar binnen! Aangezien hij vorige keer het naar beneden gaan ook zo spannend vond, heb ik hem halverwege de klep weer achteruit laten lopen. Dat ging goed. Vervolgens mocht hij weer naar binnen. Daar heeft hij een hapje hooi gegeten. Inmiddels was mijn stalgenoot terug. Hij moest snel weer weg, dus moest Mr Darcy er weer uit. Ik was apetrots op hem -en ook op mezelf, want ik weet zeker dat de training met de trailer en later rubbermatten op de grond effect hebben gehad! 

23 juli 2011 - Mini''s in alle kleuren

Een paar dagen geleden ben ik op bezoek geweest bij shetlandfokkerij De Groenkamp, in Epe. Daar hebben ze ontelbaar veel shetlanders in allerlei kleuren: veel vossen, maar ook prachtige palomino''s, roan''s en een hele bijzondere kleur die in het Engels Mushroom heet, oftewel champignon. Daarbij moet je je een donkerbeige pony voorstellen met witte manen en staart. ERG mooi!

Ik vond het heel bijzonder om bij de merries met veulens in de wei te zitten. De veulentjes waren niet groter dan een kleine hond en heel nieuwsgierig. Ze kwamen -samen met hun moeders- gezellig bij me staan en vonden het heerlijk om gekrauwd te worden.

Een paar jaar geleden was ik ook al bij De Groenkamp geweest, om samen met mijn vriendin Maya te kijken naar een ijslander. Toen werd ik al helemaal verliefd op de mini-shetlanders! Dit keer was ik er naar toe omdat ik bezig ben met een nieuwe serie kinderboeken. Het eerste deel is al af en speelt zich grotendeels af bij een paardenshow, en het tweede deel gaat over... inderdaad, over mini-shetlanders. 

Daarna ben ik op bezoek gegaan bij een vriend. Hij is paardenarts en geeft vaak adviezen over de ziekten die de pony''s van De Zonnehoeve kunnen krijgen en wat Carolien daar aan kan doen (denk bijvoorbeeld aan de kreupelheid van Goldy, in ''Pony van goud''). Ook weet hij veel over springen -en dat was weer heel handig bij het schrijven van deel 4 over Rakki. Zo zijn er best veel mensen die een bijdrage leveren aan de boeken. Bedankt allemaal!

18 juli 2011 - NK voor ijslandse paarden

Tijdens het NK voor ijslandse paarden, werd bekend gemaakt wie er een prijs had gewonnen bij de kleurplatenwedstrijd en de prijsvraag. Degenen die gewonnen hadden, werden gebeld om hun prijs in ontvangst te komen nemen. Adinda, Stef en Freya deden dat en het was leuk om hen te ontmoeten! 

Ook voor veel andere kinderen was er een prijs. Uitgeverij Kluitman had tien boeken ter beschikking gesteld, dus we konden veel kinderen blij maken. Deze prijzen worden opgestuurd door Yvonne van Dijk van Ruiter én Outdoorshop Atorka.

Op 11 september ga ik signeren tijdens het Horse Event, in de stand van Media Boek Service. Dan is namelijk ook deel 3 uit in de serie over De Zonnehoeve. Deel 3 gaat over de bonte shetlander Romario en heet ''Een pony met pit''. Dat past goed bij de inhoud, want pit heeft Romario zeker... Hij drijft onder andere een manegehouder tot wanhoop, neemt het op voor een andere pony en ontsnapt tot twee keer toe aan de slager.

27 juni 2011 - De eerste kleurplaten zijn binnen!

Zoals jullie weten, heeft Ruiter- en Outdoorshop Atorka een grote actie georganiseerd rondom manege De Zonnehoeve. De eerste kleurplaten zijn binnen, evenals de eerste antwoorden op de prijsvraag.

Op de pagina over de actie kunnen jullie lezen hoe jullie mee kunnen doen en wat de prijzen zijn.  

23 juni 2011 - Isar en Mr Darcy hebben speelkwartier

Gisterenmiddag zijn Maya en ik met Isar en Mr Darcy gaan wandelen. We hebben een heel eind gelopen: eerst een stukje door het bos, toen een heel stuk tussen akkers door en het laatste stuk ging door het dorp. 

Mr Darcy probeerde de hele tijd al Isar in zijn billen en flanken te bijten en Isar was erg opgewonden, dus we besloten om ze samen in de bak te zetten, zodat ze nog wat konden bewegen (in de wei eten ze alleen maar...) Meteen was het raak: Mr Darcy draafde op Isar af en beet hem in zijn bil. Isar draaide zich meteen om en beet Mr Darcy in zijn schouder. Vanaf dat moment hebben ze als gekken rond gerend, gesteigerd en ''gevochten''.

Soms vond ik het wel spannend: Isar is bijna 1.45m groot en een flinke jongen; Mr Darcy is niet alleen een stuk kleiner, maar ook de helft lichter dan hem. Gelukkig is hij wel erg wendbaar: als Isar hem achterna rende, draaide hij zich soms opeens om of veranderde van richting. Isar lukte dat niet zo snel; hij galoppeerde dan een stukje door.

Na een minuut of twintig waren ze allebei bezweet en moe. We hebben ze uit de bak gehaald en naar de wei gebracht. Daar gingen meteen de hoofden naar de grond. Ze begonnen te eten en keurden elkaar geen blik meer waardig. Ons ook niet, trouwens...

13 juni 2011 - Tortelduiven voor het raam

Op de vensterbank (aan de buitenkant) van het rechterraam op mijn werkkamer, zijn twee Turkse Tortelduiven een nest aan het maken. Al een paar weken liggen er slordig wat takjes op een hoopje, en sinds gisteren zit een van de twee op het nest. Een nest kun je het niet echt noemen, trouwens, maar goed. Ik hoop dat de boel het houdt! 

Het is wel een heel idyllisch plekje; voor en naast de vensterbank staat een grote klimroos. Op het plekje waar het nest is, steekt een tak uit met een aantal bloemknoppen. Als ik een beetje naar links kijk terwijl ik dit typ, zie ik het prachtige kopje van de vrouwtjestortel; zachtbeige met een zwart streepje in haar hals. Net knipoogde ze even naar me...

Het mannetje zit ergens druk te koeren, waarschijnlijk in de boom in de voortuin of boven op een lantaarnpaal. Ik hoop dat zijn vrouwtje het mooi vindt, want ik word er eerlijk gezegd stapeldol van!

4 juni 2011 - Grote actie van De Zonnehoeve bij Atorka

Zoals jullie op deze site kunnen zien, wordt er een grote actie georganiseerd rondom De Zonnehoeve door Ruiter én Outdoorshop Atorka in Montfoort. Als je in de buurt woont, kun je in de winkel gaan kijken en een kleurplaat halen, en anders kun je hem hier downloaden.

Ik hoop dat er veel kinderen zullen zijn die het leuk vinden om de kleurplaat mooier te maken!

Je kunt hem natuurlijk gewoon inkleuren, met potlood, stift of pastelkrijt, maar je kunt ook van (gekleurd) papier kleine propjes maken en die er op plakken, of een combinatie maken van inkleuren en propjes maken.  

Daarnaast is er ook een prijsvraag over Jacco, de zwarte shetlander. Het antwoord daarop is niet zo moeilijk, denk ik!

27 mei - Mr Darcy en het bit

Afgelopen week heb ik bij Mr Darcy voor het eerst een bit in gedaan. Dat vond hij erg vreemd, zo''n ding in zijn mond!

Het in doen ging heel makkelijk; ik hield het bit in mijn hand, met daarbovenop een stukje appel. Hij pakte het stukje appel en kreeg meteen ook het bit in zijn mond. Daarna heb ik hem nog een paar minuten laten staan met het bit in, zodat hij er een beetje aan kon wennen.

Om het mezelf en Mr Darcy makkelijk te maken, heb ik het hoofdstel uit elkaar gehaald totdat ik alleen het bakstuk en kopstuk overhield (de neusriem en frontriem zijn dan weg, en aangezien dit hoofdstel geen keelriem heeft, zit die er dus ook niet aan). Terwijl Mr Darcy gewoon vast stond aan zijn halster, kon ik hem het bit in doen.

Op die manier voorkom je dat je pony weg loopt of dat je moet gaan vechten om het bit erin te krijgen. Dat is niet alleen voor jezelf vervelend, maar vooral voor je pony!

Als je het zo aanpakt, is het indoen en wennen aan het bit heel eenvoudig. De komende dagen doe ik hem regelmatig een paar minuten het bit in, net zolang totdat hij het heel normaal vindt.

22 mei - Mr Darcy en cowboys die kunnen toveren

Zoals jullie weten, heeft Mr Dacry prachtige, lange manen. Ze hangen zelfs naar twee kanten en zijn pony komt tot zijn neusgaten. Aan de linkerkant zijn de manen het langste; daar komen ze bijna tot zijn knieen. Ook zijn staart is heel vol, lang en golvend. Mr Darcy krijgt er vaak complimenten over!

Om het zo te houden, moet ik best wat moeite doen. Het allerbelangrijkste is dat ik nooit, maar dan ook NOOIT de manen en staart borstel. Als je dat doet, houd je niks over! Dus als je graag wilt dat je pony een mooie volle staart heeft en dikke manen, moet je ze uitpluizen met je vingers. Als ze mooi los zijn, kun je ze eventueel voorzichtig kammen met een grove kam. Het enige deel van de staart dat je mag kammen of borstelen, is het bovenste stukje, waar de haren kort zijn. Daar is het juist wel goed.

Om de manen en staart beter uit elkaar te kunnen halen, heb je een ontklitter nodig. En daar komen de toverende cowboys in beeld! Van het Amerikaanse merk Cowboy Magic zijn er namelijk verschillende producten te koop om de manen en staart van je pony mooi te houden. Ik gebruk vooral de ontklitter (Cowboy Magic detangle & shine), maar er is ook shampoo verkrijgbaar en zelfs spul dat de meest vreselijke vlekken laat verdwijnen (ideaal als je een schimmel hebt...).

De ontklitter werkt zelfs als de manen helemaal in de knoop gedraaid zijn. En dat gebeurt nog wel eens, want Mr Darcy en Stikla beknabbelen elkaar graag. Het spul werkt zo goed, dat er zelfs mensen zijn die het voor hun eigen haar gebruiken!

Maar je kunt natuurlijk ook een andere ontklitter gebruiken, zolang je maar NIET gaat borstelen. Tenzij je graag de manen en staart van je pony wilt uitdunnen natuurlijk... 

13 mei 2011 - De drukproef van ''Een pony met pit'' is klaar!

Vandaag kreeg ik de drukproef van ''Een pony met pit'': deel drie in de serie over De Zonnehoeve. ''Een pony met pit'' gaat over Romario, de ondeugende bonte shetlander. (Meer over de inhoud van deel 3 kun je vinden in ''Boeken'' op deze site.) 

Ik had de schetsen al gezien en de tekst natuurlijk ook, maar het is altijd weer bijzonder als het dan zo bij elkaar staat! Ina (de illustratrice) heeft weer prachtige tekeningen gemaakt van Romario en de andere pony''s. En van Carolien en de kinderen natuurlijk.

Als alles goed gaat, komt ''Een pony met pit'' begin september aan in Nederland. De boeken van De Zonnehoeve worden namelijk gedrukt in China. Ze zijn wel drie maanden onderweg met de boot.

Op 10, 11 en 12 september is het Horse Event (een groot paardenevenement) en dan ga ik een dag in de stand van Media Boek Service zitten. Media Boek Service is een boekhandel waar ze alleen maar dierenboeken verkopen.

Daar kun je met mij praten over de boeken en de pony''s van De Zonnehoeve. Ook kun je bij hen alle delen kopen van De Zonnehoeve, inclusief deel 3. En als je wilt kan ik er dan wat leuks in schrijven, speciaal voor jou. Misschien zien we elkaar daar wel!

9 mei 2011 - Uitmesten en andere zaken

Lilianne, Yvonne, Maya en ik mesten minstens twee keer per week onze wei uit. Omdat onze pony''s maar weinig gras nodig hebben (ze worden al snel veel te dik!) staan ze in een vrij klein weiland. Als je dan niet regelmatig de mest verwijdert, wordt het een vieze zooi en ligt de wei al snel vol met mest en moeten ze daar tussendoor de grassprietjes zoeken. Aangezien pony''s liever niet in de buurt van die mest willen grazen (geef ze eens ongelijk!) krijg je bovendien grote plekken in je wei waar hoog gras groeit dat ze niet meer opeten.

Een andere reden waarom we de wei uitmesten, is om te voorkomen dat ze besmet worden met wormen. In de mest zitten namelijk wormeitjes die zich ontwikkelen tot larven. Deze verspreiden zich al snel door het weiland. Als pony''s grazen, krijgen ze de larven binnen. In hun buik groeien die dan uit tot wormen (ieks!). Als je snel de mest uit de wei haalt, krijgen die larven geen kans om aan de wandel te gaan. Lekker puh! 

Omdat je nooit zeker weet of je alle wormen te pakken hebt, geven we onze pony''s ook een paar keer per jaar een wormspuit. Dit is een pasta die de larven en wormen doodmaakt in de buik van de pony. Om zeker te weten of het wel nodig is om die wormspuit te geven, laten we eerst mest onderzoeken door de dierenarts. Pas als er veel wormeitjes gevonden worden, krijgen ze een wormspuit. 

Een wormspuit duw je in de mond van je pony. Mijn ijslandse merrie Fjara was dol op wormspuiten; als ze mij met zo''n ding zag, deed ze haar mond al open! Mr Darcy vindt wormspuiten helaas maar niks. En ook van andere spuiten moet hij niet veel hebben, maar dat is weer een ander verhaal...

27 april 2011 - Links en rechts

Sinds een paar maanden staat er een grote zwarte ijslandse ruin in de kudde. Mr Darcy vond het eerst maar niks, zo''n indringer, maar nu kunnen ze het redelijk met elkaar vinden. De ruin heet Isar en is van mijn vriendin Maya. Isar is nog jong en Maya is langzaamaan begonnen met inrijden, en daar hoort natuurlijk ook longeren bij. Linksom longeren had Isar snel door, maar rechtsom was een ramp. 

Dat is niet zo verwonderlijk, want voor Isar is dat een compleet nieuwe situatie. Wij begrijpen dat vaak niet, maar voor paarden is iets dat je aan de linkerkant doet, totaal anders dan iets dat je aan de rechterkant doet. Je moet dus alle twee goed oefenen, en niet verwachten dat als je pony linksom iets kan, hij dat ook rechtsom kan.

Misschien kun je het het beste vergelijken met links- en rechtshandigheid. Als je rechtshandig bent, is het heel moeilijk, zo niet in het begin onmogelijk, om linkshandig te schrijven. En andersom! Of probeer maar eens aan de rechterkant op te stappen! Niet alleen je pony zal daar moeite mee hebben... 

24 april 2011 - "Misschien mag je die mevrouw dan wel aaien."

Mijn vriendin Lilianne en ik gaan regelmatig met onze pony''s een stukje wandelen. Meestal pauzeren we dan op Het Vrijthof; een prachtig grasveld midden in het dorp, tegenover de grote kerk. Daaromheen staan oude lindebomen en in het midden staat een kiosk. Lilianne en ik zitten vaak op een bankje aan de rand van Het Vrijthof. 

Je kunt je voorstellen dat er vaak kinderen zijn die de pony''s willen aaien. Dat vinden wij altijd wel gezellig, en ook de pony''s vinden die aandacht wel leuk. Pas geleden was er een meisje dat van achteren op onze pony''s af kwam lopen en Mr Darcy een keiharde klap op zijn kont gaf. Goddank is Mr Darcy erg lief en in plaats van hard achteruit te trappen, sprong hij met vier benen de lucht in. 

Ik hoef jullie vast niet uit te leggen dat je dat nooit moet doen!!! Niet alle pony''s zijn zo lief als Mr Darcy en Rodi (de ijslander van Lilianne). 

Sommige kinderen willen wel graag aaien, maar durven niet. Daar wist een vader wel een oplossing voor: hij zijn tegen zijn zoontje: "Misschien mag je die mevrouw dan wel aaien." Lilianne en ik waren te verbouwereerd om wat terug te zeggen, maar hebben er later erg om moeten lachen. Hoe komt hij erbij!

21 april 2011 -  Mr Darcy en de trailer

Gisteren heb ik voor de tweede keer met Mr Darcy geoefend om rustig in en uit de trailer te gaan. Mr Darcy vindt de klep namelijk heel eng. In de trailer staan maakt hem niets uit, maar hij durft niet over de klep te lopen. Gisteren ben ik samen met mijn vriendin Maya wel een uur bezig geweest voordat hij naar binnen durfde. Maya heeft telkens een van zijn voorvoeten op de klep gezet, en als hij dat deed, werd hij door mij beloond met wat lekkers. Toen hij eenmaal binnen stond, durfde hij niet meer naar buiten... Dus toen zijn we weer opnieuw begonnen.

Als Mr Darcy iets heel eng vindt, gaat hij stil staan met een been op rust. Mensen denken vaak dat de pony dan ontspannen is, maar het tegendeel is het geval! Zo''n pony is heel erg gestresst. Vaak is hij zo bang dat hij niet eens wat wil eten. Er zijn best veel pony''s die dit gedrag vertonen. Als je zo''n pony toch dwingt, kan hij ontploffen en agressief worden of hij reageert nergens meer op. Je kunt zo''n pony het beste vergelijken met een pony die in paniek steigert of rond rent.

Uiteindelijk zijn Maya en ik bijna twee uur bezig geweest met oefenen, maar toen liep Mr Darcy rustig in en uit de trailer. En al die tijd is hij heel ontspannen geweest. Ik was heel trots op hem -en op ons!