Gertrud Jetten - Manege de Zonnehoeve

Bobby de connemarapony wist zeker dat er iets gebeuren ging. Iets belangrijks. Gisteren had Carolien haar samen met Lucy en Bente helemaal gewassen en vanochtend was ze al uitgebreid geborsteld.

Bovendien stond de trailer midden op het erf. Daardoor wist Bobby het zeker: dit was geen gewone dag! Verwachtingsvol keek ze naar de kantine. Carolien was nu al een hele tijd binnen, samen met Lucy en Bente.
Wat duurde dat lang zeg! Bobby liep ongeduldig heen en weer voor het hek. Wat waren ze daar toch aan het doen? Eindelijk, éindelijk kwamen ze naar buiten. Carolien had een oogverblindend witte rijbroek aangetrokken met daarboven een wit bloesje. Haar haar was opgestoken in een lage knot en er zat zelfs een haarnetje omheen.
‘Zozo,’ zei Romario verbaasd. Hij was naast Bobby gaan staan en keek met grote ogen naar Carolien. ‘Zo netjes heb ik haar nog nooit gezien!’
Bobby knikte. Ze kende Carolien nog niet zo lang, maar tot nog toe had ze altijd heel gewone, of zelfs oude kleren aangehad. Haar haar droeg ze altijd in een paardenstaart en ze had nooit make-up op. Ingespannen keek Bobby naar Carolien. Zag ze daar nou blauwe oogschaduw?
‘Heb jij het programmaboekje?’ vroeg Carolien een beetje zenuwachtig aan Lucy.
Lucy hield iets omhoog en wapperde ermee. ‘Hier baas,’ zei ze opgewekt.
Bobby rekte zich uit om te kunnen zien wat er op het boekje stond. Het was een wit boekje met daarop een groene tekening. Bobby fronste haar voorhoofd. Die tekening kwam haar bekend voor. Maar waarvan ook alweer?
Hm, ze kon het net niet zien. Bobby dacht even na en liet zich toen op haar knieën zakken. Ze wist uit ervaring dat mensen niet graag hadden dat een pony ging rollen als hij de vorige dag gewassen was. Meestal kwamen ze dan meteen aanrennen. Met een schuin oog hield ze Lucy en Carolien in de gaten.
Carolien was net bezig iets achterin de auto te leggen. Toen Bobby ging liggen, keek Carolien geschrokken op. ‘O nee,’ riep ze. ‘Houd haar tegen Lucy!’
Lucy rende direct naar Bobby toe. Vlak voordat ze bij Bobby was, liet ze het boekje uit haar handen vallen. Het kwam vlakbij Bobby’s voorbenen terecht.
Dat kwam nog eens goed uit! Bobby ging rustig liggen en keek naar het boekje. De bladzijden wapperen omhoog door de wind. Hè, nou kon ze het nog niet zien!
‘Opstaan Bobby!, riep Lucy. ‘Anders word je weer vies!’
Bobby luisterde niet. Geconcentreerd keek ze naar het boekje. Toen de wind even ging liggen, kon ze goed de tekening bekijken. Toen ze de letters zag die eromheen stonden, glimlachte ze verheugd. Nationale Keuring van het Nederlands Connemara Pony Stamboek las ze.
Bobby was zo blij dat ze wel zou kunnen zingen. Joepie, ze ging naar de nationale keuring! Daar was ze ook wel vaker met Annechien geweest, haar vorige meisje. Drie jaar geleden was ze zelfs reservekampioen geworden. Hopelijk waren haar zus Maureen en haar vriendin Whitney er ook!
Waar zou Carolien haar voor ingeschreven hebben? Hm, de keuring aan de hand waarschijnlijk. En de cross! Afgelopen weken hadden ze dat speciaal geoefend.
Bobby vond crossen het leukste dat er was. Ze had het pasgeleden nog aan Assa en Goldy uit proberen te leggen, maar die hadden haar alleen maar ongelovig aangekeken.
‘Bedoel je echt dat je voor je lol door de modder rent?’ had Goldy gevraagd. ‘En midden in het water springt?’
‘Ja natuurlijk!’ had Bobby geroepen. ‘Dat is juist leuk!’
Assa had haar afkeurend aangekeken en haar hoofd geschud. ‘En dan ren je zeker ook nog zo hard als je kunt,’ had ze gemompeld. ‘Wat een energieverspilling!’
‘Ik begrijp het wel,’ had Rakki later tegen haar gezegd. ‘Springen is het allerleukste dat er is!’ Bobby stond langzaam op en deed net alsof ze niet doorhad waarom Lucy en Carolien zo opgewonden waren.
Carolien kwam aan met een halster. ‘Kunnen jullie haar vasthouden?’ vroeg ze zenuwachtig aan Bente. ‘Ze mag absoluut niet meer rollen!’
Bobby grinnikte. Ze liet zich braaf een mooi leren halster aandoen en duwde met haar bovenlip tegen Bentes buik.
Bente giechelde en aaide haar over haar neus.
‘Zo, ik ben klaar,’ zei Carolien met een rood gezicht. ‘Zet Bobby maar in de trailer, dan kunnen we gaan.’
Bobby liep achter Bente aan de trailer in. Voorin hing een hooinet en Carolien had zelfs de raampjes schoongemaakt. Tevreden keek Bobby naar buiten. Dit zou een superdag worden, dat wist ze zeker!

Toen ze bij de manege aankwamen waar de keuring gehouden werd, was Bobby helemaal opgewonden. Ze was de trailer nog niet uit of ze begon al te hinniken.
‘Maureen,’ riep ze keihard. ‘Whitney!’
Maureen hinnikte meteen terug. ‘Bobby! Waar ben je?’
‘Hier,’ riep Bobby, ‘vlakbij de ingang!’
‘Kom je hier naartoe?’ riep Maureen terug. ‘Whitney is er ook! Wij zijn achter de binnenbak.’
Bobby twijfelde geen moment. Ze gaf een flinke ruk aan het touw en ging er vandoor. ‘Bobby!’ riep Carolien verbijsterd, ‘wat doe je nou!’
Maar Bobby hoorde haar niet. In een flinke draf ging ze ervandoor. Eens kijken, dit moest de binnenbak zijn. Toen ze om de hoek kwam, ging ze in galop over. Een eindje verderop zag ze de andere pony’s.
Maureen stond met opgeheven hoofd en opengesperde neusgaten bij een donkerblauwe trailer. Naast haar stond Whitney.
‘Waar was je al die tijd?’ vroeg Maureen terwijl ze haar opgewonden aanstootte.
‘We hebben je vreselijk gemist!’ riep Whitney erdoorheen.
‘Ik jullie ook,’ zei Bobby. Ze voelde zich een beetje vreemd. Het was net alsof er iets raars in haar keel zat, en in haar ogen voelde ze tranen.
Ze vertelde dat Annechien het te druk voor haar had omdat ze ging studeren, en dat er op een dag zomaar opeens drie pony’s waren opgedoken. Hoe Assa haar had aangemoedigd om heel lief tegen Carolien te doen zodat Assa Bente voor zichzelf kon hebben. Dat Bentes ouders Assa gekocht hadden en dat ze voortaan bij Carolien hoorde. En vooral dat ze het zo ontzettend naar haar zin had bij de Zonnehoeve.
‘Mam kijk, dat lijkt wel Bobby,’ riep een meisje met lang blond haar. Bobby herkende haar meteen. Het was Karlijn, het meisje van Maureen. Ze was ongeveer even oud als Annechien. Haar moeder reed op Whitney.
Karlijn’s moeder knikte. ‘Hoe komt die nou hier,’ vroeg ze verbaasd.
‘Misschien is ze geschrokken. Of heeft ze zich losgerukt,’ zei Karlijn. Ze fronste haar voorhoofd. ‘Dat is anders niks voor Bobby!’
‘Ik zal wel even naar het secretariaat gaan, dan kunnen ze omroepen dat Bobby hier is,’ zei haar moeder.
Karlijn pakte het touw en bond Bobby vast aan de trailer.
Bobby keek tevreden van de een naar de ander. Links van haar stond Maureen en rechts Whitney. Maureen was een stuk witter geworden sinds de laatste keer dat ze haar gezien had! Whitney had nog precies dezelfde kleur als eerst: een goudbruine vacht met zwarte manen en staart.
Bobby had er vroeger ook zo uitgezien, als veulen. Maar de donkere haren waren al heel snel vervangen door witte, en nu was ze al een paar jaar helemaal wit –behalve dan dat haar hele lichaam bedekt was door kleine, bruine stipjes.
‘Waar doe jij allemaal aan mee?’ vroeg Whitney opgewonden.
‘Weet ik niet,’ antwoordde Bobby. ‘Ik wist niet eens dat we hier naar toe zouden gaan!’
De pony’s waren al gauw zo druk in gesprek dat ze alles om zich heen vergaten.
‘Bobby!’ riep een stem.
Bobby keek om. Daar kwam de moeder van Karlijn weer aan. Naast haar liepen Carolien, Bente en Lucy. Bobby voelde zich een beetje ongemakkelijk. Zou Carolien boos op haar zijn?
‘Wij kennen Bobby al heel lang,’ hoorde ze Karlijn vertellen. ‘We reden vaak samen met Annechien!’ Carolien knikte. Ze liep naar Bobby toe en aaide haar over haar hals. Snel voelde ze aan haar benen en onder haar buik. ‘Gelukkig,’ zei ze opgelucht. ‘Ze heeft niks. Bedankt dat jullie haar opgevangen hebben!’
‘Graag gedaan hoor,’ zei Karlijn. ‘Ik denk dat Bobby graag naar Maureen en Whitney toe wilde! Maureen is haar zus, en ze is samen met Whitney naar Nederland gekomen.’
‘Dat wist ik niet,’ zei Carolien. Ze keek naar Bobby. ‘Waarschijnlijk heeft ze hen gemist.’
‘Dat zou goed kunnen,’ zei Karlijn’s moeder. ‘Misschien kunnen we wel een keertje bij jullie op bezoek komen met de pony’s.’
‘Dat lijkt me heel gezellig,’ antwoordde Carolien meteen. Ze draaide zich om en aaide Bobby over haar hals.
‘Ga je mee?’ vroeg ze vriendelijk.
Bobby twijfelde even. ‘We zien elkaar straks wel weer,’ zei ze toen tegen de andere pony’s. Braaf liep ze achter Carolien aan naar de trailer.
De rest van de ochtend gedroeg Bobby zich keurig. Ze haalde een eerste premie bij de keuring en kreeg een oranje lint.
Na de keuring zou Bobby met Carolien mee gaan doen aan de cross. Bobby had er zin in! Ze kauwde flink op haar bit en zweefde over de hindernissen op het oefenterrein.
‘Goed gedaan Bobby,’ zei Carolien tevreden en gaf haar een klopje op haar hals.
‘Hé Bobby, doe je zo ook mee aan de cross?’ riep Maureen. Ze reed met Karlijn aan de andere kant van het losrijterrein. Vanuit de verte grijnsde Maureen naar Bobby en zwaaide met haar hoofd.
‘Weet je nog wat we vroeger altijd deden als we op wedstrijd waren?’ riep ze.
Bobby knikte. Natuurlijk wist ze het nog!
‘Zullen we weer?’ vroeg Maureen ondeugend. Ze grinnikte.
Bobby aarzelde heel even en schoot er toen als een katapult vandoor.
Maureen deed precies hetzelfde. Toen gaven ze tegelijkertijd een enorme bok.
Carolien zeilde met een grote boog op de grond.
Karlijn hing half naast Maureen en viel er toen ook af.
Gillend van het lachen renden Maureen en Bobby naar elkaar toe en bokten nog een keer. Toen galoppeerden ze zigzaggend het terrein over.
Karlijn en haar moeder probeerden de pony’s te vangen, maar dat lukte niet. Pas toen ze drie keer het losrijterrein over waren gerend, lieten ze zich weer pakken. Hijgend stonden ze naast elkaar. Carolien stond verbaasd naar Bobby te kijken. ‘Ik snap er niks van, mompelde ze, anders is ze altijd zo braaf!’ Met een pijnlijk gezicht wreef ze over haar been.
Bobby deed haar hoofd omlaag en keek met een onschuldig gezicht naar Carolien.
‘Het komt door de wind,’ denk ik, zei Karlijn’s moeder.
‘Hm, ik denk het niet,’ zei Karlijn. ‘Weet je nog dat ze dit vroeger ook vaak deden? Ze hebben een keer een heel concours in de war gestuurd!’
Haar moeder grinnikte. ‘O ja, dat is waar ook,’ zei ze toen.
‘Ik geloof niet dat ik het erg grappig vind,’ mompelde Carolien. Ze twijfelde even en stapte toen weer op.
Bobby deed haar best om zich goed te gedragen. Ze voelde zich een beetje schuldig. Carolien was altijd zo aardig voor haar, en nu gedroeg ze zich onmogelijk. Daar zou ze meteen mee stoppen! Bobby nam zich voor om zich de rest van de dag voorbeeldig te gedragen.
Dat lukte heel aardig. Ze ging als een speer door de cross en finishte met een prima tijd.
Carolien was ontzettend trots op haar. Ze nam haar mee naar de trailer en sponste haar lekker af. Toen vulde ze een hooinet en bond dat aan de trailer.
Tijdens de prijsuitreiking ging het echter weer bijna mis.
Maureen had een eerste prijs gewonnen en ging er als een speer vandoor.
Bobby wilde er meteen achteraan, maar Carolien hield de teugels kort en dreef haar flink aan.
Bobby kon niet anders dan haar hoofd omhoog doen en netjes galopperen. Haar rode rozet wapperde in de wind.
Maureen keek achterom en knipoogde naar haar. ‘Tot binnenkort,’ riep ze uitgelaten toen ze de ring uitscheurde.
‘Tot binnenkort,’ riep Bobby terug en gaf een heel klein vreugdebokje.
Carolien grinnikte en aaide Bobby over haar hals. ‘Gekke pony,’ zei ze liefkozend.

boekomslag-915.png